(2)i kontynuowała zatrudnienie do dnia zwolnienia. W tej sytuacji organ rentowy błędnie przyjął, że ubezpieczona nie legitymuje się najmniej 6-miesięcznym okresem zatrudnienia przed rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn nie dotyczących pracownika, bowiem okres zatrudnienia trwał faktycznie od 1.09.2010 r. do 28.02.2013r. a świadectwo pracy wystawione ubezpieczonej przez R. B.

(2)nie mogło być podstawą orzekania przez organ rentowy, gdyż nie uwzględniało treści przywołanych wyżej przepisów prawa. Stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252 ze zm.), prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet (ust. 1 pkt 5). Świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej w ust. 1 po upływie co najmniej 6 miesięcy pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki: nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna; w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych; złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych (ust. 3). Istotnym warunkiem dla przyznania ubezpieczonej świadczenia przedemerytalnego na podstawie powołanego przepisu jest więc rozwiązanie z nią stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i posiadanie nie krótszy niż 6 miesięcy okresu zatrudnienia przed zwolnieniem. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j. t.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o przyczynach dotyczących zakładu pracy – oznacza to rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.), w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników. Poza sporem w sprawie pozostawało, iż R. B.

(2), która przejęła po mężu sklep wraz z pracownikami, w tym ubezpieczoną, rozwiązała z nią stosunek pracy z powodu likwidacji etatu a więc z przyczyny niedotyczącej pracownika. Warunek rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, został niewątpliwie spełniony, natomiast warunek posiadania 6 miesięcznego okresu zatrudnienia, wbrew twierdzeniom pozwanego organu, również się ziścił, bowiem prawidłowo liczony okres zatrudnienia ubezpieczonej ( obejmujący okres zatrudnienia u L. B.

(2)i R. B.

(2)) w momencie rozwiązania stosunku pracy przekraczał znacznie wymagany okres 6 miesięcy. Skoro więc w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, to ubezpieczonej należało przyznać prawo do tego świadczenia od dnia 28 lutego 2014 r., a więc od dnia następnego, po złożeniu wniosku (art. 7 ust. 1 tej ustawy). Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. W punkcie 2 wyroku stwierdzono, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Stosownie bowiem do art. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z FUS w zw. z art. 11 pkt 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, w razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego, jeżeli organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji; organ odwoławczy, wydając orzeczenie, stwierdza odpowiedzialność organu rentowego. Skoro w toku postępowania przed organem rentowym ubezpieczona nie przedstawiła właściwych dokumentów potwierdzających okresy swego zatrudnienia, a fakt ten udowodniła także m.in. swoimi zeznaniami, to organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za wydanie błędnej decyzji odmawiającej prawa do świadczenia przedemerytalnego, albowiem nie mógł przeprowadzić tych właśnie dowodów w trakcie prowadzonego przez siebie postępowania administracyjnego. SSO Ewa Milczarek