(odpowiednika art. 322 k.p.c.), zgodnie z którym jeżeli Sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Jednak w ocenie Sądu w postępowaniu, w którym stronami są przedsiębiorcy (czyli podmioty profesjonalnie trudniące się prowadzeniem działalności gospodarczej) przepis art.
(czy art. 322 k.p.c.) powinien znajdować zastosowanie zupełnie wyjątkowo, a więc przede wszystkim w sytuacji, gdy pomimo przedstawienia wszelkich dostępnych (z obiektywnego punktu widzenia) wniosków dowodowych, nadal brak jest danych dla miarodajnego ustalenia wysokości uszczerbku w majątku poszkodowanego. W ocenie Sądu taka wyjątkowa sytuacja z pewnością nie zachodziła w niniejszej sprawie, gdzie strona powodowa (reprezentowana przecież przez profesjonalnego pełnomocnika) nie zgłosiła właściwie żadnych przekonujących dowodów na powyższe okoliczności. Strona powodowa nie przedstawiła też jakichkolwiek danych lub obliczeń, które pozwoliłyby na ustalenie (chociażby w najdalej idącym przybliżeniu), czy w latach 2009-2011 rzeczywiście wzrosły ceny na usługi wykonywane przez powoda (i o jaką kwotę) oraz jaka część kwoty wynagrodzenia zapłaconego innemu podmiotowi obejmowała przyspieszenie prac (a tym samym odpowiadała realnemu uszczerbkowi w majątku strony powodowej). Ponieważ w ocenie Sądu przedstawienie takich danych było konieczne (i obiektywnie możliwe nawet, gdyby miały one charakter jedynie szacunkowy), to zastosowanie art.
(art. 322 k.p.c.) w niniejszej sprawie było wykluczone. Trzeba bowiem jeszcze raz podkreślić, że przepisy te nie zwalniają poszkodowanego od obowiązku wykazania szkody, a Sąd może z nich skorzystać tylko wówczas, gdy poszkodowany wyczerpał wszelkie dostępne środki dowodowe. Sąd nie może bowiem przez zastosowanie tych przepisów zwolnić strony powodowej z obowiązku dowodzenia faktów (art. 232 k.p.c.). Stanowisko takie zajął także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 stycznia 1976 roku, I CR 954/75, LEX nr 7795. Jedynym kryterium zastosowania art.
(art. 322 k.p.c.) nie może być także fakt, że szkoda jest niewątpliwa, bowiem strona powinna przedstawić dowody na okoliczność wysokości szkody (lub wyjaśnić przyczyny braku takiej możliwości). Tym samym przepis ten nie może mieć zastosowania w sytuacji, w której wysokości żądania nie można dokładnie ustalić tylko dlatego, że dowody na zaistnienie i wysokość szkody w ogóle nie zostały zgłoszone. W przeciwnym razie bowiem doszłoby do nieuzasadnionego obejścia reguł dowodowych rządzących postępowaniem cywilnym (tak również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 czerwca 2010 roku, II CSK 27/10, OSNC 2010, nr 4, poz. 118). Biorąc zatem wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę skoro strona powodowa nie wykazała wysokości poniesionej szkody, to na podstawie art. 471 k.c. w zw. z art. 361 k.c. i art. 6 k.c. powództwo należało oddalić, o czym orzeczono w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.