I C 2515/14

(1)oraz małoletnim Ł. C., M. C.

(2)i E. C. opuszczenia, opróżnienia i wydania w stanie wolnym od osób i rzeczy lokalu mieszkalnego numer (...), będącego własnością powódki, położonego w G. przy ulicy (...). Nadto, powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje żądanie powódka wskazała, że pozwani zamieszkują w spornym lokalu mieszkalnym bez tytułu prawnego. Początkowo pozwani zamieszkiwali w lokalu na podstawie zawartej z nimi umowy najmu, jednakże na skutek nieregulowania przez nich czynszu oraz opłat dodatkowych za lokal przez co najmniej 3 pełne okres płatności, a także wobec bezskuteczności wezwań do zapłaty kierowanych do pozwany, zawarta z pozwanymi umowa najmu została im wypowiedziana.. Powódka wzywała pozwanych do wydania zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego, jednakże wezwania te okazały się bezskuteczne. Wnioskiem z dnia 11 lutego 2015 roku pozwana B. C. wystąpiła o przyznanie jej pomocy prawnej z urzędu. Następnie, wnioskiem z dnia 13 lutego 2015 roku, także pozwany M. C.

(1)wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu pomocy prawnej z urzędu. Jednocześnie pozwany, ustosunkowując się do twierdzeń pozwu, wskazał, że nie uznaje żądań powódki. Na rozprawie w dniu 17 marca 2015 roku pozwana B. C. oświadczyła, że cofa wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu i uznaje powództwo. Pozwana wskazała, że z małżonkiem M. C.

(1), począwszy od 2002 roku, pozostaje w separacji orzeczonej wyrokiem sądu. Pozwana przyznała powstaniu zadłużenia i nieregulowaniu należności z tytułu zajmowania lokalu. Pozwana przyznała także, że otrzymała wezwanie do zapłaty oraz pismo wypowiadające umowę najmu. Ponadto pozwana oświadczyła, że utrzymuje się z prac dorywczych, jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna, utrzymuje i wychowuje troje dzieci, na jej łączny miesięczny dochód składa się jej wynagrodzenie w kwocie 650,00 zł, alimenty na dzieci w kwocie 1.000,00 zł oraz zasiłek rodziny w kwocie 398,00 zł. Małoletni pozwani uczęszczają do szkoły. Cała rodzina C. stale zamieszkuje w lokalu mieszkalnym przy ulicy (...). Postanowieniem z dnia 17 marca 2015 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku pozwanej B. C. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2015 roku pozwany M. C.

(1)ponowił wniosek o przyznanie mu pomocy prawnej z urzędu. Na rozprawie w dniu 12 maja 2015 roku pozwany M. C.

(1)cofnął wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Ponadto oświadczył, iż przed osadzeniem go w Areszcie Śledczym w G., w którym aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności, otrzymywał on zasiłek w kwocie 444,00 zł, który stanowił jego jedyny dochód. Do momentu osadzenia pozwany był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna. Ponadto oświadczył, iż może pracować, ale w chronionym zakładzie pracy. Postanowieniem z dnia 12 maja 2015 roku Sąd Rejonowy w Gliwicach umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku pozwanego M. C.

(1)o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Gmina G. jest właścicielem lokalu mieszkalnego numer (...) położonego w G. przy ulicy (...). Najemcą tego lokalu do dnia 31 sierpnia 2012 roku, na podstawie zawartej umowy najmu, była B. C.. Wraz z nią uprawnionymi do zamieszkania w lokalu byli jej małżonek M. C.

(1)oraz ich wspólne małoletnie dzieci – Ł. C., M. C.

(2)i E. C.. /okoliczności bezsporne, a nadto dowody: wykaz osób (k. 4), protokół z dnia 13 stycznia 2014 roku (k. 5), wywiad środowiskowy z dnia 17 czerwca 2014 roku (k. 6), umowa najmu z dnia 1 lutego 1995 roku (k. 7 – 8), wypowiedzenie umowy najmu z dnia 9 lipca 2012 roku (k. 9 – 10)/ Na skutek zalegania z płatnościami związanymi z zajmowaniem lokalu mieszkalnego przy ulicy (...) przez rodzinę C., Gmina G. wzywała pozwanych do uregulowania powstałych należności pod rygorem wypowiedzenia im umowy najmu lokalu. /okoliczności bezsporne, a nadto dowody: przedsądowe wezwania do zapłaty z dnia 23 maja 2011 roku (k. 11 – 12)/ Wobec nieuiszczenia przez rodzinę C. narosłych należności z powyższego tytułu, pismami z dnia 9 lipca 2012 roku Gmina G. wypowiedziała B. C. i M. C.

(1)zawartą umowę najmu. Pisma zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostały doręczone najemcom lokalu. /okoliczności bezsporne, a nadto dowody: wypowiedzenie umowy najmu z dnia 9 lipca 2012 roku (k. 9 – 10)/ B. C. i M. C.

(1)byli wzywani przez Gminę G. do wydania zajmowanego przez ich rodzinę lokalu mieszkalnego przy ulicy (...). /okoliczności bezsporne, a nadto dowody: wezwania z dnia 13 stycznia 2014 roku (k. 13 – 14)/ Rodzina C. stale zamieszkuje w lokalu mieszkalnym położonym w G. przy ulicy (...), bez tytułu prawnego. /okoliczność bezsporna/ B. C.począwszy od dnia 1 maja 2004 roku korzysta ze świadczeń Ośrodka Pomocy (...)w G.w miesięcznej kwocie wynoszącej łącznie 1.398,00 zł Ponadto, korzysta z pomocy w formie posiłków dla dzieci. Od dnia 31 stycznia 2014 roku jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w G.jako bezrobotna, bez prawa do zasiłku. B. C.podejmuje prace dorywcze, dające jej dodatkowy dochód w kwocie 650,00 zł. Wychowuje troje dzieci w wieku szkolnym. M. C.

(1)aktualnie przebywa w Areszcie Śledczym w G., odbywając karę 2 lat pozbawienia wolności. Nie figuruje w ewidencyjni osób bezrobotnych Powiatowego Urzędu Pracy w G., zaś w ewidencji Ośrodka Pomocy (...) w G.figuruje jako dłużnik alimentacyjny i beneficjent zasiłku celowego. /dowody: pismo OPS w G.z dnia 4 lutego 2015 roku oraz z dnia 2 lutego 2015 roku (k. 40 – 41), pismo PUP w G.z dnia 2 lutego 2015 roku (k. 44a)/ Powyższy stan faktyczny został ustalony w dużej mierze jako okoliczności bezsporne, które dodatkowo znajdowały potwierdzenie w treści dokumentów zgromadzonych w materiale dowodowym, a wymienionych powyżej. W pozostałym zakresie – dotyczącym sytuacji materialnej stron, Sąd oparł się o wskazane pisma Powiatowego Urzędu Pracy w G.oraz Ośrodka Pomocy (...) w G.. Zarówno treść jak i autentyczność dokumentów zgromadzonych w materiale dowodowym nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a i Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu. W konsekwencji, Sąd uznał te dokumenty za przydatne dla celów ustalenia w oparciu o nie stanu faktycznego niniejszej sprawy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Materialnoprawną podstawę powództwa stanowił przepis art. 222 § 1 k.c., zgodnie z którym właściciel może żądać od osoby, która faktycznie włada jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. W chwili orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie pozwanym nie przysługiwał jakikolwiek tytuł prawny do zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego numer (...), co stanowiło okoliczność bezsporną (zawarta umowa najmu dotycząca lokalu została pozwanym skutecznie wypowiedziana). W konsekwencji nielegitymowania się przez pozwanych uprawnieniem do władania lokalem, które mogłoby zostać przeciwstawione roszczeniu powódki, pozwani są obciążeni obowiązkiem wydania lokalu jego właścicielowi. W konsekwencji powyższych ustaleń, należało orzec jak w punkcie 1. sentencji wyroku. Stosownie do brzmienia przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, (t.j.: Dz. U. z 2014 roku, poz. 150) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Zgodnie z art. 14 ust. 3 i 4 powołanej ustawy, Sąd badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, orzeka o uprawnieniu osób, o których mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną. Sąd z urzędu ustalił i ocenił przesłanki odnośnie uprawnienia pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego i na mocy art. 14 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy o ochronie praw lokatorów (…) miał obowiązek orzeczenia o przyznaniu lokalu socjalnego na rzecz pozwanych. W dniu orzekania przez Sąd o uprawnieniu pozwanych do lokalu socjalnego, Ł. C., M. C.

(2)i E. C. byli małoletni i pozostawali pod opieką swoich rodziców – małżonków C.. W konsekwencji, Sąd był zobligowany do przyznania wszystkim pozwanym lokalu socjalnego. Jednocześnie, Sąd wstrzymał wykonanie wyroku w zakresie nakazu opuszczenia przez pozwanych zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego numer (...) do momentu złożenia im przez Gminę G. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, o czym zbiorczo orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku. O kosztach procesu orzeczono w oparciu o przepis art. 102 k.p.c. Mając na uwadze trudną sytuację materialną pozwanych, stosunkowo niewielkie dochody przypadające na wszystkich członków rodziny pozwanych (w kwocie około 512,00 zł/osobę), a także zadłużenie pozwanych wobec powódki, Sąd uznał, że obciążanie pozwanych kosztami procesu stanowiłoby dla nich dodatkową uciążliwość, wręcz niemożliwą do zaspokojenia. SSR Grzegorz Korfanty