(2). - brak ustalenia, jaki wpływ na niniejsze postępowanie miało postępowanie, o którym mowa w pkt 2 petitum niniejszej apelacji. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę postanowienia i oddalenie wniosku, ewentualnie zaś o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W odpowiedzi na apelację wnioskodawcy wnieśli o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie od uczestnika na rzecz wnioskodawców kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone w całości ani w części. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu najdalej idącego – nieważności postępowania, o której mowa w art. 379 pkt 3 k.p.c. Apelująca wskazała, że w obrocie prawnym obok zaskarżonego postanowienia istnieje prawomocne postanowienie z dnia 27 listopada 2012 roku wydane w sprawie o sygn. akt I Ns 285/12. Uczestniczka zarzuca więc de facto, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z uchybieniem powagi rzecz osądzonej. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 366 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzeczenie prawomocne ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Trzeba zauważyć, że chociaż w sprawie I Ns 285/12 występował ten sam krąg zainteresowanych, to jednak w wymienionej sprawie oraz w niniejszym postępowaniu zachodzą odmienne okoliczności faktyczne. W sprawie I Ns 285/12 wnioskodawcy nie posiadali przedmiotowej nieruchomości w sposób samoistny przez okres 30 lat, co skutkowało oddaleniem ich wniosku, natomiast w poniższym postępowaniu okres samoistnego posiadania gruntu przez K. i H. F. wynosi już 30 lat, a zatem nie można mówić, że obydwie sprawy są tożsame pod względem faktycznym. Należało więc uznać, że nie doszło do nieważności postępowania, gdyż Sąd pierwszej instancji nie naruszył powagi rzeczy osądzonej. Skarżąca niesłusznie zarzuca, że Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia art. 233 k.p.c. W szczególności należy wskazać, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego została dokonana bez przekroczenia granic wyznaczonych treścią art. 233 § 1 k.p.c., co znalazło swój wyraz w należytym uzasadnieniu wyroku (art. 328 § 2 k.p.c.). Zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. byłby skuteczny wówczas, gdyby skarżąca wykazała uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt III CK 314/05, opubl. lex nr 172176). Ocena mocy i wiarygodności dowodów, przeprowadzona w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia, mogłaby być skutecznie podważona w postępowaniu odwoławczym tylko wówczas, gdyby wykazano, że zawiera ona błędy logiczne, wewnętrzne sprzeczności, jest niepełna itp. Tymczasem wbrew zarzutom skarżącej Sąd Rejonowy w sposób wszechstronny, bezstronny i zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań świadków i stron zainteresowanych wynikiem rozstrzygnięcia. Depozycje tych osób, były ze sobą sprzeczne, nie mniej w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, w świetle którego w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wyłaniają się dwie wersje wydarzeń pozostające względem siebie w sprzeczności, sąd według swobodnego uznania decyduje, którą spośród prawdopodobnych wersji uznaje za prawdziwą. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 9 stycznia 2004 r. sygn. akt IV CK 339/02 w tym przedmiocie stwierdził, że "wiarygodność i moc poszczególnych dowodów nie podlega klasyfikacji parametrycznej, stąd przekonanie uczestników postępowania może być odmienne od przekonania składu orzekającego. Rozwiązanie pozornej sprzeczności istnienia dwóch usprawiedliwionych sądów (mniemań) tkwi w ustawowym przyznaniu kompetencji składowi orzekającemu ustalenia według swobodnego uznania, którą spośród prawdopodobnych wersji uznaje za prawdziwą". Nie ulega wątpliwości, że fakt, iż dowód oceniony został niezgodnie z intencją apelującej nie oznacza jeszcze naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., jeżeli taki zarzut nie wsparty jest argumentacją w której zostałoby wykazane, że ocena dowodów zawiera błędy logiczne, wewnętrzne sprzeczności, jest niepełna itp., a takiej argumentacji apelacja nie zawiera. Zatem prawidłowe ustalania faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy doprowadziły także do właściwej oceny żądania wnioskodawców przez pryzmat norm prawa materialnego. Sąd Rejonowy prawidłowo wywiódł, że na skutek wniosku uczestników postępowania o zasiedzenie z dnia 6 czerwca 2013 r. złożonego do Sądu Rejonowego w Wieluniu w sprawie o sygn. akt I Ns 587/13 doszło do stwierdzenia, że własność przedmiotowej nieruchomości nabyła z dniem 1 stycznia 1961 roku P. M.. Ustalenie to zostało oparte na jednoznacznej treści postanowienia Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 17 kwietnia 2014 roku (k. 77 akt I Ns 587/13). Bez znaczenia jest okoliczność, że postanowienie to jest niezgodne z treścią złożonego przez skarżącą wniosku, zgodnie z którym A. S. oraz J. S.

(2)mieli nabyć własność nieruchomości w B. przez zasiedzenie, ponieważ to Sąd orzekający w sprawie potwierdza jedynie skutek zaistniały z mocy prawa, kto poprzez upływ czasu wymagany do zasiedzenia nabywa własność nieruchomości przeciwko uprawnionemu właścicielowi, który ze swego prawa nie korzystał przez 30 lat. Zarzut naruszenia art. 227 k.p.c. i 233 k.p.c. poprzez pominięcie wyjaśnienia i ustalenia istotnej dla sprawy okoliczności, że bieg zasiedzenia wnioskodawców został przerwany wnioskiem uczestników postępowania o zasiedzenie z dnia 6 czerwca 2013 r. złożonym w sprawie sygn. akt I Ns 587/13 Sąd Okręgowy odczytał jako w istocie dotyczący uchybienia art. 172 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 175 k.c. Skarżąca zarzuca bowiem, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że doszło do zasiedzenia przez wnioskodawców spornej nieruchomości, podczas gdy bieg zasiedzenia został skutecznie przerwany wymienionym wnioskiem z dnia 6 czerwca 2013 roku. Należy podkreślić, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem Sądu Najwyższego czynnością procesową (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.), przerywającą bieg zasiedzenia, jest tylko takie działanie, które jest skierowane przeciwko posiadaczowi i jest akcją zaczepną bezpośrednio zmierzającą do pozbawienia go posiadania, na przykład wystąpienie z powództwem windykacyjnym czy wnioskiem o dział spadku, obejmującego daną nieruchomość, jeżeli jej posiadacz jest uczestnikiem działu, nie jest nią natomiast, jeśli posiadacz nie jest uczestnikiem postępowania działowego (zob. w szczególności: uchwałę SN z dnia 18 czerwca 1968 r., III CZP 46/68, OSNC 1969, nr 4, poz. 62; uchwałę SN z dnia 28 lipca 1992 r., III CZP 87/92, OSN 1993, nr 3, poz. 31; postanowienie SN z dnia 22 stycznia 2002 r., V CKN 587/00, Lex nr 54334). Tymczasem wniosek apelującej z dnia 6 czerwca 2013 roku złożony w sprawie I Ns 587/13 o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie nie był skierowany przeciwko wnioskodawcom, lecz dotyczył prawa własności przysługującego spadkobiercom nieżyjącej już wówczas P. M.. Tym samym nie można mówić o przerwaniu biegu terminu zasiedzenia, a w konsekwencji należy przyjąć, że Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego – art. 172 § 1 i 2 k.c. W rezultacie Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o treść § 15 i 16 w zw. z § 7 pkt 1, §