Wpłacona przez powoda w 1990 roku kwota 342.280 zł stanowiła 0,33 przeciętnego wynagrodzenia, wynoszącego wówczas 1.029.637 zł. Aktualnie obowiązujące (w I kwartale 2014 roku – Monitor Polski z 2014 roku poz. 326) przeciętne wynagrodzenie wynosi 3.895,31 zł. Tym samym roszczenie powoda byłoby zasadne do kwoty 1.285,45 zł. W konsekwencji żądanie przez powoda zasądzenia kwoty 1.020,76 zł zasługiwało na uwzględnienie w całości, gdyż nawet przy uwzględnieniu wypłaconej przez pozwaną przed procesem kwoty 86,80 zł łączna wysokość kaucji wyniosła 1107,56 zł, a zatem stanowiła ok. 86 % pełnej waloryzacji. Odsetki zasądzono od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, gdyż wyrok Sądu w sprawie waloryzacji ma charakter konstytutywny. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc zasądzając od pozwanej na rzecz powoda koszty procesu według norm przepisanych oraz opłatę od pozwu. Z wyżej wskazanym orzeczeniem nie zgodziła się pozwana wywodząc apelację i zaskarżając wyrok w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 48 ust 5 zdanie drugie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych przez błędną jego wykładnię skutkująca nieuzasadnionym przyjęciem, że kaucja mieszkaniowa zwracana byłemu najemcy podlega waloryzacji na podstawie art.
kc oraz naruszenie przepisu art.
Nadto pozwana zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, będących podstawa wydanego wyroku, mających wpływ na jego treść, a to: - art. 228 kpc w zw. z art. 233 kpc poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkujące nieuwzględnieniem odmiennej sytuacji społeczno – ekonomicznej w dacie przekazania przez powoda kaucji tj. w 1990 roku z warunkami społeczno – ekonomicznymi istniejącymi w chwili orzekania i przyjęciem na tej podstawie w oparciu o przepis art.
kc sądowej waloryzacji kaucji w oparciu o nieuzasadniony miernik przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia; - art. 227 kpc poprzez niewykazanie przesłanek zastosowania instytucji sądowej waloryzacji, a także przyjęcie miernika waloryzacji, który prowadzi do sprzecznych z zasadami współżycia społecznego rezultatów, w szczególności obciążenia tylko jednej strony skutkami zmiany siły nabywczej pieniądza; - art. 328 § 2 kpc polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku nie zawierającego wymaganych prawem treści, co uniemożliwia pozwanej odczytanie motywów rozstrzygnięcia. Nadto skarżąca wniosła o przedstawienie Sądowi najwyższemu zagadnienia prawnego powstałego na tle interpretacji przepisu art. 48 ust 5 zdanie 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych w zw. z art.
Na rozprawie apelacyjnej w dniu 16 grudnia 2014 roku wyżej wskazany wniosek został cofnięty. W oparciu o wskazane wyżej zarzuty skarżąca domagała się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa i zasądzenia na swoja rzecz kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jako ewentualny zawarto w apelacji wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu. W odpowiedzi na apelację powód domagał się jej oddalenia i zasądzenia na swoja rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanej musiała odnieść zamierzony skutek. Stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia powstałego pomiędzy stronami sporu był w całości niesporny, dodatkowo na rozprawie apelacyjnej pełnomocnicy stron zgodnie wskazali jako bezsporną okoliczność, że lokal mieszkalny został przekazany pozwanej spółdzielni w trybie ustawy z dnia 12 października 1994r. o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe (Dz. U. z 1994r., Nr 119, poz.567 z późn. zm.) Wskazania wymaga istnienie poważnych wątpliwości co do dopuszczalności waloryzacji kaucji mieszkaniowych uiszczonych przez najemców lokali wchodzących w skład przedsiębiorstw państwowych, państwowych osób prawnych lub państwowych jednostek organizacyjnych, a następnie przekazanych spółdzielniom mieszkaniowym. Powyższe wątpliwości doprowadziły do przedstawienia Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego o treści : „Czy w wypadku, o jakim mowa w art.48 ust.5 w związku z art.48 ust.1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz.1222) i art.7 ust.1 w związku z art.9 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o zasadach przekazywania zakładowych budynków mieszkalnych przez przedsiębiorstwa państwowe (Dz.U. z 1994r., Nr 119, poz.567 z późn. zm.), to jest w razie nieodpłatnego nabycia przez najemcę od spółdzielni mieszkaniowej prawa własności lokalu mieszkalnego, przekazanego uprzednio tej spółdzielni nieodpłatnie przez przedsiębiorstwo państwowe, państwową osobę prawną lub państwową jednostkę organizacyjną, dopuszczalna jest przewidziana w art.
sądowa waloryzacja kaucji mieszkaniowej, wpłaconej przez najemcę na rzecz przedsiębiorstwa państwowego, państwowej osoby prawnej lub państwowej jednostki organizacyjnej?”. W uchwale z dnia 26 listopada 2014 roku w sprawie oznaczonej sygn. akt III Czp 83/14 Sąd Najwyższy udzielił jednoznacznej odpowiedzi na przedstawione wyżej zagadnienie, wskazując, że w razie nieodpłatnego przeniesienia na najemcę prawa własności lokalu mieszkalnego na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1222), art.
nie ma zastosowania do wierzytelności o zwrot kaucji, o której mowa w art. 48 ust. 5 zdanie drugie tej ustawy. Powyższe prowadzić musi do uwzględnienia apelacji, a w konsekwencji do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Dlatego zaskarżony wyrok został zmieniony poprzez oddalenie powództwa. Orzeczenie w tym zakresie uzasadnia przepis art. 386 § 1 kpc. O kosztach postępowania orzeczono stosując dyspozycje art. 102 kpc. W ocenie Sądu Okręgowego właśnie wskazywana wyżej niejednoznaczność regulacji prawnych, która spowodowała konieczność przedstawienia zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu pozwala na odstąpienie od obciążania powoda kosztami procesu. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na zasadzie art. 102 kpc, z wyżej wskazanych przyczyn. SSO Anna Hajda
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.