a ten ostatni przepis przewiduje, że można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie, którego została wydana decyzja, jednakże skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Ponieważ opisany wyżej wyrok TK wszedł w życie z datą jego ogłoszenia 22 listopada 2012 r., wniosek o wznowienie wypłaty emerytury złożony przez ubezpieczoną dnia 3 stycznia 2013 r. był w oczywisty sposób spóźniony. W związku z powyższym brak jest usprawiedliwionych podstaw dla przywrócenia ubezpieczonej prawa do wypłaty emerytury za okres od 1 października 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja organu rentowego odnosząca się do pkt. 1 i 3 wyroku Sądu Okręgowego zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż podstawowym problemem jaki zaistniał przy rozpatrywaniu sprawy niniejszej sprawy, a który umknął Sądowi Okręgowemu rozpoznającemu sprawę była ocena zachowania przez B. P. terminu do wznowienia postępowania od decyzji z dnia 23 września 2011 r. wstrzymującej od dnia 1 października 2011 r. na podstawie art. 28 ustawy o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 257 poz. 1726) wypłatę emerytury. Wnioskodawczyni w dniu 3 stycznia 2013 r. złożyła w organie rentowym wniosek o wypłatę zawieszonych tą decyzją świadczeń za okres od 1 października 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. wraz z odsetkami powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. wydany w sprawie K 2/12 stwierdzający , że art. 28 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw cyt. wyżej w związku z art. 103a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( DZ. U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 ze zm.), dodanym przez art. 6 pkt.2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. , w zakresie , w jakim znajduje zastosowanie do osób, które nabyły prawo do emerytury przed 1 stycznia 2011 r., bez konieczności rozwiązania stosunku pracy, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W załatwieniu tego wniosku organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję z dnia 18 stycznia 2013 r. i podjął wypłatę emerytury od dnia 1 stycznia 2013 r. t. j. od miesiąca , w którym zgłoszono wniosek powołując się na treść art. 135 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych cyt. wyżej. Jednocześnie tą samą decyzją organ odmówił wznowienia postępowania w trybie art. 149 § 3 w związku z art. 83b ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w trybie art.
k.p.a wskazując, iż zgodnie z tym przepisem skarga o wznowienie postępowania winna być wniesiona w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W uzasadnieniu zarzutów apelacyjnych skarżący organ podnosi, iż skoro opisany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego wszedł w życie z datą jego ogłoszenia t. j. 22 listopada 2012 r. to wniosek odwołującej o wznowienie wypłaty emerytury złożony w dniu 3 stycznia 2013 r. był w ocenie organu w oczywisty sposób spóźniony. Zatem brak jest usprawiedliwionych podstaw dla przywrócenia ubezpieczonej prawa do wypłaty emerytury, za okres od 1 października 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. jak to uczynił Sąd Okręgowy w pkt. 1 sentencji wyroku czyniąc z tej przyczyny zdaniem organu rentowego uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego określony art. 135 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych cyt. wyżej. Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z treścią art.
można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W sytuacji określonej w §1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego(§ 2). Zważywszy na datę ogłoszenia wspomnianego wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego wnioskodawczyni składając w dniu 3 stycznia 2013 r. wniosek o wznowienie wypłaty zawieszonych świadczeń emerytalnych za okres od dnia 1 października 2011 r. do 31 grudnia 2012 r. uchybiła w nieznacznym stopniu w/w terminowi. Zwrócić jednakże należy uwagę ,iż termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, określony w art.
jest terminem o charakterze procesowym, wobec czego ma do niego zastosowanie instytucja przywrócenia terminu ( wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 listopada 2010 r. (...) SA/Go 710/10). Zatem uchybienie ustawowemu terminowi wymagało więc ustalenia czy w złożonym przez wnioskodawczynię wniosku o wypłatę zaległych świadczeń w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego uprawdopodobniła ona, iż uchybienie terminowi wynikającemu z art.
58 § 1 k.p.a. Organ rentowy w zaskarżonej decyzji odmawiając wznowienia postępowania wskazał również na art. 83 b ust. 1 ustawy systemie ubezpieczeń społecznych (zwanej dalej „ustawą systemową”) (Dz.U.2015.121). W ocenie Sądu Apelacyjnego przepis art. 83 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ma szerszy zakres niż wskazywany art. 58 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 83 ust. 1 pkt.6 ustawy systemowej jeżeli Zakład uzna odwołanie za słuszne, zmienia lub uchyla decyzje niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia wniesienia odwołania. W tym wypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu. W złożonym przez wnioskodawczynię odwołaniu z dnia 13 maja 2013 r. od zaskarżonej decyzji wnioskodawczyni opisuje cały szereg zdarzeń, które w jej ocenie stanowią o braku jej winy w uchybieniu ustawowego terminu określonego w art.
k.p.a wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ rentowy zatem przed przesłaniem do Sądu odwołania wnioskodawczyni winien rozpoznać zawarty w odwołaniu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zawarty w odwołaniu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania mieści się w zakresie przedmiotowym art. 83 ust. 1 pkt.6 ustawy systemowej. Zawarta w tym przepisie funkcja kontrolna organu obejmuje również konieczność badania przesłanek stanowiących o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zawartego w odwołaniu. Sąd za organ tego uczynić nie może. Jest to bowiem czynność prawna zastrzeżona dla organu rentowego. Sąd dokonuje natomiast w ramach kontroli instancyjnej wydanej przez organ rentowy decyzji, oceny prawidłowości rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoznając odwołanie od zaskarżonej decyzji. Skarżący takiej oceny nie dokonał, a skoro tak to wyrok Sądu w pkt. 1 i 3 oraz poprzedzająca go decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 stycznia 2013 r. w zakresie odmowy wznowienia postępowania nie poddaje się kontroli Sądu Apelacyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ rentowy wskaże od której prawomocnej decyzji (z jakiej daty) odmawia wznowienia postępowania , dokona następnie oceny winy wnioskodawczyni lub jej braku w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zgodnie z zasadą praworządności i prawdy obiektywnej stanowiącymi gwarancję prawidłowości prowadzonego postępowania administracyjnego. Organ rentowy winien podjąć wszelkie niezbędne czynności zmierzającego do wyjaśnienia okoliczności tej konkretnej sprawy, a następnie do ustalonego stanu faktycznego i prawnego stosować obiektywny miernik wymaganej w takich okolicznościach staranności. Dokona następnie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego sprawy do norm prawa materialnego stanowiącego podstawę materialnoprawną wydanej przez organ rentowy decyzji. Mając powyższą argumentacje na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 477 14a k.p.c. Sędziowie: PRZEWODNICZĄCY (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.