Stwierdził, że kaucja mieszkaniowa została wpłacona przed wejściem w życie tej ustawy i ocenił, że zachodzą podstawy prawne do jej waloryzacji. Następnie dokonał jej przerachowania kaucji przy pomocy średniego miesięcznego wynagrodzenia w wymiarze brutto oraz wyliczył, że w pełni zwaloryzowana kaucja zamyka się kwotą 5.696,74zł i uznał powództwo za uzasadnione. Wziął po uwagę, że zawarte w wyroku rozstrzygnięcie o należności głównej ma charakter konstytutywny i zasądził należne powodowi od pozwanej odsetki za opóźnienie się w zapłacie tej należności od dnia uprawo-mocnienia się orzeczenia. O kosztach procesu orzekł na podstawie regulacji art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Wyrok zaskarżyła pozwana (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) w Z. w całości, która wnosiła o jego zmianę przez oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu za obie instancje, bądź jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Zarzucała, że przy ferowaniu wyroku naruszono przepisy prawa materialnego, tj. regulacje: - art. 48 ust. 5 zd. 2 ustawy z dnia 15 12 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych przez jego błędną wykładnię skutkującą nieuzasadnionym przyjęciem, iż kaucja mieszkaniowa zwracana byłemu najemcy podlega waloryzacji na podstawie przepisu art.
k.c., - art.
poprzez jego zastosowanie pomimo braku podstaw, oraz przepisy postępowania będące podstawą wydanego wyroku i mające wpływ na jego treść tj,: - art. 228 k.p.c. w zw. z art. 233 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkujące nieuwzględnieniem odmiennej sytuacji społeczno – ekonomicznej w dacie przekazania przez powoda kaucji tj. w 1989 r. z warunkami społeczno – ekonomicznymi istniejącymi w chwili orzekania i przyjęciem na tej podstawie w oparciu o art.
sądowej waloryzacji kaucji w oparciu o nieuzasadniony miernik przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego, - art. 227 k.p.c. poprzez niewykazanie przesłanek zastosowania instytucji sądowej waloryzacji kaucji, a także przyjęcie miernika waloryzacji, który prowadzi do sprzecznych z zasadami współżycia społecznego rezultatów, w szczególności obciążenia tylko jednej strony skutkami zmiany siły nabywczej pieniądza, - art. 328 § 2 k.p.c. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku nie zawierającego wymaganych prawem treści, co uniemożliwia pozwanej odczytanie motywów rozstrzygnięcia. Powód S. S. wniósł o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie na jego rzecz od pozwanej zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Na rozprawie w dniu 23 12 2014r. powód S. S. cofnął powództwo ponad kwotę 35,52 zł, zrzekając się w tym zakresie roszczenia oraz wniósł o nieobciążanie go kosztami procesu za pierwszą i drugą instancję (k. 109-110). Pozwana (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) w Z. wyraziła zgodę na cofnięcie pozwu oraz wniosła o zasądzenie na jej rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu za pierwszą i drugą instancję (k. 109-110). Sąd Odwoławczy ustalił i zważył, co następuje: Powód S. S. na rozprawie apelacyjnej w dniu 23 12 2014r. cofnął pozew w części - ponad kwotę 35,52 zł i w tym zakresie zrzekł się roszczenia. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 26 11 2014r. wyraził pogląd, że „w razie nieodpłatnego przeniesienia na najemcę prawa własności lokalu mieszkalnego na pod-stawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz.U. z 2013r. poz. 1222), art.
nie ma zastosowania do wie-rzytelności o zwrot kaucji mieszkaniowej, o której mowa w art. 48 ust. 5 zdanie drugie tej ustawy” (III CZP 83/14). W świetle tego poglądu prawnego częściowe cofnięcie pozwu przez powoda nie jest zatem niezgodne z prawem ani zasadami współżycia społecznego oraz nie zmierza także do obejścia prawa w rozumieniu regulacji art. 203 § 4 k.p.c. Jest ono zatem skuteczne i wiąże Sąd odwoławczy, przez co w sprawie powstała przewidziana w art. 355 § 1 k.p.c. podstawa prawna umorzenia postępowania, co stosownie do regulacji art. 386 § 3 k.p.c. prowadziło do uchylenia zaskarżonego wyroku w części zasądzającej od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5.537,15zł z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty i umorzenia w tej części postępowania. W pozostałym zakresie doszło do uznania powództwa przez pozwaną (w części dotyczącej żądania zasądzenia od pozwanej na rzecz powoda kwoty 35,52zł z ustawowymi odsetkami). Uznanie to nie jest sprzeczne z prawem, ani zasadami współżycia społecznego i nie zmierza także do obejścia prawa i co za tym idzie – stosownie do regulacji art. 213§ 1 k.p.c. - wiąże Sąd. Z tej przyczyny w tej części apelacja jest bezzasadna, co prowadziło do jej oddalenia. Reasumując, wobec skutecznego częściowego cofnięcia pozwu przez po-woda uchylono zaskarżony wyrok w zakresie wskazanym w punkcie 1 sentencji i w tej części umorzono postępowanie w oparciu o regulację art. 386 § 3 k.p.c. w związku z art. 355 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. i art. 102 k.p.c., biorąc pod wobec uwagę, że pozwana uległa tylko w nie-znacznej części żądania powództwa oraz że wobec wątpliwego charakteru sprawy – świadczy o tym dotychczasowa rozbieżna praktyka orzecznicza i związana z tym konieczność wystąpienia do Sądu Najwyższego z zapytaniem prawnym – nie można zarzucić powodowi, iż zbyt pochopnie wystąpił on z powództwem (por. w uzasadnieniu postanowienia SN z dn. 27 04 1971r. I PZ 17/71), wobec czego w sprawie zachodzi przewidziany w art. 102 k.p.c. szczególnie uzasadniony wypadek uzasadniający obciążenie powoda obowiązkiem zwrotu pozwanej tylko części poniesionych przez nią kosztów procesu w postępowaniu odwoławczych w postaci opłaty od apelacji w kwocie 279zł. SSO Leszek Dąbek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.