O kosztach sądowych orzeczono na podstawie przepisu art.113 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /Dz. U. nr 167, poz. 1389 z późniejszymi zmianami/ w związku z art. 100 k.p.c. Pełnomocnik pozwanego zaskarżył w/w wyrok w części tj. w zakresie pkt. 1.3,4. Podniósł zarzut naruszenia art. 199 § 1 pkt. 2 kpc wobec jego niezastosowania pomimo, wystąpienia w sprawie stanu powagi rzeczy osądzonej, co skutkowało powstaniem stanu nieważności postępowania, a ponadto naruszenie: przepisów prawa materialnego w szczególności art. 445 § 1 kc wobec jego nieprawidłowej subsumcji wobec przyznania powódce zadośćuczynienia ponownie za uszczerbek, co do którego Sąd orzekał już wyrokiem z dnia 5.10.201 lr. wydanemu w sprawie sygn. akt I C 316/10, art. 6 kc wobec jego niezastosowania i przyznania zadośćuczynienia pomimo, że powódka nic wykazała powstania „nowego" uszczerbku na zdrowiu oraz art. 444 § 2 kc wobec jego nieprawidłowej subsumcji przez zasądzenie na rzecz powódki renty z tytułu zmniejszenia możliwości zarobkowych i zwiększonych potrzeb pomimo, że powódka nie wykazała związku przyczynowego pomiędzy szkodą, a brakiem możliwości wykonywania pracy oraz wysokości dochodów, jakie byłaby w stanie osiągać, gdyby nie uszczerbek na zdrowiu i nie wykazała wysokości zwiększonych potrzeb związanych, z tym uszczerbkiem. Ponadto podniósł zarzut naruszenia art.
kc wobec jego niezastosowania, na skutek błędnego ustalenia, że roszczenie o zasądzenie renty nie uległo przedawnieniu. Naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególności art. 233 § 1 kpc i wobec dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i nie rozważenia materiału dowodowego wszechstronnie oraz art. 278 kpc wobec jego niezastosowania przez dokonanie nadinterpretacji opinii biegłego, co skutkowało uznaniem, że „nowy" uszczerbek na zdrowiu u powódki wynosi 25 %, ponadto art. 232 kpc wobec jego niezastosowania pomimo, że powódka nie wykazała rozmiarów nowych następstw w uszczerbku na zdrowiu, a także na skutek dowolnej oceny, że możliwości zarobkowe powódki zmniejszyły się w związku z doznanym uszczerbkiem na zdrowiu i ustaleniu wysokości zwiększonych potrzeb pomimo, że powódka nie przedstawiała dowodów na okoliczność ich istnienia, jak również art. 328 § 2 kpc wobec braku dostatecznego wyjaśnienia w uzasadnieniu podstaw faktycznych do zasądzenie kwoty 700 zł tytułem renty. Ponadto podniósł zarzut nie rozpoznania istoty sprawy na skutek nie wyjaśnienia przez Sąd czy u powódki występuje nowy uszczerbek na zdrowiu i w jakiej części stwierdzony obecnie uszczerbek na zdrowiu powódki, odpowiada uszczerbkowi, który istniał w dacie wyrokowania w dniu 5.10.2011 r., czyli w jakim zakresie zostało już zasądzone zadośćuczynienia, a w jakiej części jest uszczerbkiem nowym, którego nie można było przewidzieć w dacie wydania pierwszego wyroku. W przypadku uwzględnienia zarzutu nieważności postępowania, na podstawie art. 386 § 3 kpc wnosił o uchylenie wyroku, zniesienie postępowania dotkniętego nieważnością i odrzucenie pozwu. W przypadku nie uwzględnienia zarzutu nieważności postępowania wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie, co do istoty sprawy, przez oddalenie powództwa ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przed Sądem I Instancji oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego z zwrotu koszów podstępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych za obie instancje. Pełnomocnik powódki wnosił o oddalenie apelacji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja jest uzasadniona. Obowiązkiem Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie było ustalić, czy w przypadku powódki wystąpił „nowy” trwały uszczerbek na zdrowiu. Przeprowadzone postępowanie dowodowe, wykazało, że stan zdrowia powódki nie uległ pogorszeniu, a trwały uszczerbek zdrowia nadal wynosi 25 %. Nastąpiła jednak poprawa stanu stawu łokciowego, ale jednocześnie uległ pogorszeniu stan stawu barkowego. Mając tak poczynione ustalenia faktyczne Sąd Rejonowy stwierdził, że „nowy uszczerbek na zdrowiu wynosi 25% i na tej podstawie zasądził dalsze zadośćuczynienie. Zdaniem Sądu II instancji stanowiska tego nie można zaakceptować, albowiem jest ona skutkiem nienależytego rozważenia materiału dowodowego, a w szczególności błędnie wywiedzionych wniosków z opinii biegłego ortopedy. Sąd meriti powołuje się mianowicie na fakt, że biegły w opinii z 2011 r. zakwalifikował uszczerbek na zdrowiu z § 118 b, zaś w opinii wydanej dla potrzeb tej sprawy na podstawie z § 117 b. Trafnie w apelacji podniesiono, że Sąd I instancji pominął, iż podstawą do ustalenia stopnia uszczerbku w obydwu opiniach są te same dysfunkcje stawu łokciowego i barkowego oraz występujący staw rzekomy. Podnieść jednak należy, że biegły jednakowo w obydwu opiniach ocenił końcowy trwały uszczerbek na zdrowiu ze wskazaniem na odchylenia statyczno-dynamiczne bez oceny takich objawów jak drętwienie i osłabienie siły dynamicznej lewej ręki. Jak zeznał biegły uszczerbek na zdrowiu powódki mógłby ocenić również prawidłowo na podstawie pozycji 113 b , także na poziomie 25 %. Taka ocena wskazuje, że określenie trwałego uszczerbku przez przypisanie do jednej z pozycji tabeli, nie oznacza, że mamy do czynienia z innym rodzajem uszczerbku, skoro biegły ten sam rodzaj uszczerbku może zakwalifikować z kilku różnych punktów, przy braku występowania innych niż poprzednio dysfunkcji. Dlatego też stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy błędnie uznał, iż samo zaliczenie uszczerbku do innej pozycji tabeli oznacza wystąpienie „nowego” uszczerbku. Błędem tego Sądu było pominięcie w opinii biegłego wyjaśnienia na czym stwierdzony uszczerbek polega. Biegły ortopeda zarówno w opinii wydanej w sprawie I C 316/10, jak i w sprawie przedmiotowej stwierdził, że uszczerbek na zdrowiu powódki polega na tych samych nieprawidłowościach w funkcjonowaniu kończyny lewej górnej, a szczególnie w zakresie ruchomości stawu łokciowego i barkowego oraz występowaniu stawu rzekomego. W świetle powyższego nie ma podstaw do stwierdzenia, że u powódki wystąpił nowy uszczerbek na zdrowiu, co jest konieczne do zasądzenia dalszego zadośćuczynienia. Ponieważ brak jest ujawnienia się nowej krzywdy, to powódka nie może domagać się zasądzenia dalszego zadośćuczynienia. Żądanie dalszego zadośćuczynienia w tym przypadku nie jest udowodnione. W ocenie Sądu Okręgowego zaskarżony wyrok został wydany z obrazą przepisu art. 445 k.c., co zasadnie podnosi autor apelacji. Ponieważ Sąd I instancji prowadził postępowanie w celu stwierdzenia istnienia „nowej” szkody, to nie można czynić zarzutu, że w świetle poczynionych ustaleń wydany wyrok narusza przepis art. 199 pkt 2 k.p.c. Trafnie podnosi pozwana, że Sąd Rejonowy orzekając w zakresie renty naruszył przepis art.
Powódka co wynika z lektury akt sprawy I C 316/10 o szkodzie powzięła wiadomość w roku 2009, po prześwietleniu ręki. Prześwietlenie ręki powódka wykonała przed pobytem w szpitalu tj. przed 04.11.2009 r., wtedy to powzięła wiadomość o pozostawieniu drutu zespalającego złamanie, występowaniu stawu rzekomego i trudności ze zrostem kości. Termin do wystąpienia z żądaniem zasądzenia renty tytułu zmniejszonych możliwości zarobkowych dla powódki biegł zatem od dnia 04.11.2009 r. Jak wynika z akt sprawy I C 316/10 żądania z tytułu renty powódka w tej sprawienie zgłosiła. W tej sytuacji termin przedawnienia roszczenia w zakresie renty upłynął w dniu 04.11.2012 r. Z tych wszystkich względów podzielając trafność podniesionych zarzutów Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo oddalił. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową, fakt utrzymywania się przez powódkę z renty socjalnej w kwocie 529 zł uznano, że zachodzi szczególny przypadek stosownie do treści art. 102 k.p.c. i nie obciążono powódki obowiązkiem zwrotu na rzecz pozwanego kosztów procesu za obie instancje. Na oryginale właściwe podpisy
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.