do potrącenia w toku postępowania mogą być przedstawione tylko wierzytelności udowodnione dokumentami, co nie miało miejsca w sprawie. W zakresie należności za nie zwrócone nocniki to powódka nie uznała reklamacji pozwanego, co należycie wykazała pismem z dnia 24 marca 2010 r., a pozwany nie odebrał tego towaru, o co był proszony. Szczegółowo przyczynę nie uwzględnienia reklamacji wyjaśniła świadek E. O. wskazując, iż dokonała również dokumentacji zdjęciowej reklamowanego towaru. Zdaniem Sądu pozwany w żaden sposób natomiast nie wykazał zasadności kwoty wskazanej w nocie obciążeniowej z dnia 2 stycznia 2012 r. Podobnie nie została wykazana zasadność naliczenia kar umownych za opóźnienie wykonania formy - korek wanny anatomicznej, wskazanych w nocie odsetkowej z dnia 2 stycznia 2012 r. Pozwany, jako jedyny dowód na datę realizacji umowy, wskazuje email z dnia 21 maja 2010 r., gdy tymczasem powódka w swoich zeznaniach wskazała, że próby detalu zostały wykonane dopiero po dostarczeniu wanienki przez pozwanego w dniu 30 kwietnia 2010 r. i wtedy możliwe było dopiero spasowanie wanienki z korkiem, a próby doboru tworzywa z powodów technicznych musiały trwać dość długo. Pozwany nie przedstawił żadnych dowodów zaprzeczających powyższym zeznaniom powódki. W konsekwencji Sąd Rejonowy uznał, że zarzut potrącenia nie mógł zostać uwzględniony. Dokonując oceny dowodów Sąd I instancji wskazał, że dał w całości wiarę zeznaniom powódki i świadków E. O. i S. K.
w brzmieniu obowiązującym przed dniem 3 maja 2012 r., zgodnie z którym do potrącenia w toku postępowania mogą być przedstawione tylko wierzytelności udowodnione dokumentami. W niniejszym postępowaniu podniesiony przez pozwanego zarzut potrącenia podlegał zatem ocenie pod kątem jego dopuszczalności w świetle art.
Nadmienić należy, że od potrącenia jako czynności materialnoprawnej, odróżnić trzeba zarzut potrącenia będący czynnością procesową. Oświadczenie o potrąceniu, o którym mowa w art. 499 k.c., jest czynnością materialnoprawną powodującą - w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 498 § 1 k.c. - odpowiednie umorzenie wzajemnych wierzytelności, natomiast zarzut potrącenia jest czynnością procesową, polegającą na żądaniu oddalenia powództwa w całości lub w części z powołaniem się na okoliczność, że roszczenie objęte żądaniem pozwu wygasło wskutek potrącenia. Oświadczenie o potrąceniu stanowi zatem materialnoprawną podstawę zarzutu potrącenia. Przedłożone do potrącenia noty zostały wystawione już w toku niniejszego postępowania a zatem objęte nimi wierzytelności powinny zostać wykazane dowodami z dokumentów, czego pozwany nie uczynił. W tym miejscu należy stwierdzić, że pismo z dnia 20 czerwca 2011 r. nie stanowi oświadczenia o potrąceniu a jedynie sygnalizuje możliwość kompensaty wzajemnych wierzytelności stron. Należy także zgodzić się z Sądem Rejonowym, że pozwany nie zdołał w niniejszym procesie wykazać uchybienia przez powoda terminowi do wykonania formy – korek wanny anatomicznej, a co za tym idzie zasadności naliczenia kar umownych z tego tytułu. W ocenie Sądu przywołany przez skarżącego e-mail z 21.05.2010r. świadczy jedynie o tym, że skoro trwają próby korka to forma dla niego musiała już być wykonana (k. 39); a więc nie może stanowić podstawy uznania, iż powódka przekroczyła termin do wykonania przedmiotowej formy. Obowiązek udowodnienia roszczenia zgłoszonego do potrącenia obciąża bowiem zgłaszającego na ogólnych zasadach (art. 6 k.c.), zatem samo zgłoszenie w formie zarzutu procesowego nie oznacza jeszcze, że nastąpiły materialnoprawne skutki określone w art. 498 k.c. i 499 k.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2010 r., V CSK 43/10, LEX nr 677907). Należy w związku z powyższym zauważyć, że skarżący nie wziął pod uwagę całej treści pisma powoda z 24.03.2010 (k. 54) stanowiącego odpowiedź na złożoną przez niego reklamację. W treści powyższego wprost podano, że kwota uznanej reklamacji w kwocie 494,76 zł zostanie pomniejszona z ilości nocników na fakturze VAT przy kolejnej produkcji co świadczy o tym, że o tyle została zmniejszona należność pozwanego; osobną kwestią jest już zasadność zgłoszonych reklamacji – pozwanego z dnia 15.01.2010r. (k.36) w świetle uregulowań art. 563 § 2 kc. Odnośnie zaś treści pisma pozwanego z 20.06.2011 r. (k. 14) wypada podnieść, że jego treść nie jest zgodna z treścią not z 02.02.2012r., albowiem w zakresie reklamacji pozwany w nocie wskazuje kwotę 4.957,69 zł, zaś w/w piśmie kwotę 3.464,40 zł ; natomiast w kwestii kar umownych w nocie jest to kwota 11.340,00 zł, zaś w/w piśmie kwota 5.636,40 zł (k. 14,40,37). Z tych też względów brak uwzględnienia w/w not przez Sąd Rejonowy przy ocenie nie wykazania wierzytelności przedstawionych przez pozwanego do potrącenia było słuszne. Odnosząc się do zarzutu pominięcia dowodu z zeznań pozwanego należy zauważyć, że został on prawidłowo wezwany do stawiennictwa na rozprawę wyznaczoną na dzień 1 lutego 2013 r. (k. 119). Zobligowany był zatem do obecności na rozprawie i faktu tego nie niweczyła okoliczność zawiadomienia przez pełnomocnika strony powodowej o wniosku o odroczenie rozprawy wyznaczonej na powyższy termin i przychylenia się pozwanego do tego wniosku (k. 125). Stosownie do art. 156 k.p.c. Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. W prawdzie na mocy art. 214 § 1 k.p.c. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość w doręczeniu wezwania albo jeżeli nieobecność strony jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Z okolicznością z taką w sprawie nie mamy jednak do czynienia skoro pełnomocnik strony powodowej wraz powodem stawił się, zaś strona pozwana uzasadnia brak swojego (pełnomocnika i pozwanego) stawiennictwa wnioskiem o odroczenie rozprawy. Pełnomocnik powoda w swym wniosku powoływał się na trudne warunki atmosferyczne jednakże ostatecznie stawił się na rozprawę w dniu 1 lutego 2013 r. wraz z powodem. Pełnomocnik pozwanego zaś ograniczył się jedynie do złożenia pisma z dnia 28 stycznia 2013 r. nie zasięgając informacji w Sądzie czy przedmiotowa rozprawa została rzeczywiście odroczona. W konsekwencji jego, jak również pozwanego, niestawiennictwo zostało uznane za nieusprawiedliwione. Tym samym zasadnie Sąd pominął dowód z zeznań pozwanego. Pełnomocnik pozwanego dopiero w apelacji przedłożył dokumenty świadczące o jego chorobie. Dokumentacja ta nie wskazuje jednak aby nie mógł on stawić się na rozprawę w dniu 1 lutego 2013 r. Zresztą okoliczność ta powinna zostać wykazana zaświadczeniem lekarza sądowego (art. 214 1 § 1 k.p.c.), co nie miało miejsca. Reasumując – w świetle powyższych przepisów - wyrok Sądu Rejonowego należało uznać za w pełni trafny wobec czego apelację pozwanego oddalono na podstawie art. 385 k.p.c. W przedmiocie kosztów postępowania odwoławczego orzeczono jak w pkt II wyroku - na podstawie art. 108 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 12 ust. 1 pkt. 1 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.), zasądzając na rzecz pozwanego łącznie kwotę 2.150 zł stosownie do przedłożonego zestawienia kosztów (k. 178).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.