omawiane postanowienia umowne, jako że nie zostały uzgodnione indywidualnie z pozwanym – konsumentem, są dla niego wiążące. Zgodnie z tym przepisem postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Z art.
wynika, iż nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Zdaniem Sądu z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu, zapis umowy, pozwalający stronie powodowej na naliczanie opłat windykacyjnych we wskazanej w umowie wysokości za wezwanie do zapłaty oraz prowizji w wysokości odpowiadającej niemalże 100 % udzielonej pożyczki godzi w dobre obyczaje oraz narusza w sposób rażący interes konsumenta. Opłaty te i prowizję należy uznać za rażąco wygórowane i nie mieszczące się w granicach swobody kontraktowania, określonej w art. 353 1 k.c., zważywszy że dłużnik zmuszony był przystać na tak ustalone warunki ze względu na swoją słabszą pozycję negocjacyjną. Wskazać należy, iż wysokość opłat windykacyjnych oraz prowizji naliczonych przez pożyczkodawcę w żaden sposób nie odpowiada kwotom jakie wierzyciel zmuszony jest ponieść dokonując danych czynności. Wysokość opłat jednoznacznie świadczy o tym, iż zastrzeżone zostały w celu maksymalizacji zysków wierzyciela, co mija się, zdaniem Sądu, z pełnioną przez takie opłaty funkcją i nie powinno korzystać z ochrony prawnej. Zdaniem Sądu opłaty takie powinny rekompensować wierzycielowi poniesione w związku z uruchomieniem pożyczki i koniecznością prowadzenia windykacji koszty, nie zaś stanowić źródło dochodu. Prowadziłoby to bowiem do podwójnego sankcjonowania nienależytego wykonywania zobowiązania przez dłużnika, a działanie takie zwłaszcza w sytuacji, gdy odsetki zastrzeżone zostały w maksymalnej wysokości, co ma miejsce w niniejszej sprawie, prowadzić może do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że opłaty windykacyjne oraz prowizja zastrzeżone w umowie przysporzyłyby nadmiernych i nieusprawiedliwionych zysków wierzycielowi i jednocześnie stanowiłyby nieuzasadnione pokrzywdzenie dłużnika i prowadziły do jego znacznego zubożenia. Jednocześnie, jako że postanowienie umowne dotyczące tych opłat i prowizji nie zostało indywidualnie uzgodnione z pozwanym, z mocy art.
nie wiąże ono stron. Nie prowadzi to jednocześnie do nieważności postanowień umowy w pozostałym zakresie, zgodnie bowiem z art.
strony są związane umową w pozostałym zakresie. Z powyższych względów Sąd oddalił powództwo strony powodowej w zakresie niezaskarżonym zarzutami, uznając, iż należna stronie powodowej prowizja powinna sięgać maksymalnie 10 % udzielonej kwoty pożyczki, natomiast koszty windykacyjne powinny odpowiadać rzeczywiście poniesionym w tym celu kosztom. Skoro zatem strona powodowa wykazała, iż wysłała do pozwanego 10 wezwań do zapłaty należna jej z tego tytułu kwota nie powinna przekraczać 50 zł, natomiast prowizja od udzielonej pożyczki wynosić powinna maksymalnie 500 zł. Mając przy tym na uwadze, iż pozwany uiścił na rzecz strony powodowej kwotę 3.550 zł uznać należy, iż kwota 4.100 zł niezakwestionowana przez pozwanego w zarzutach w całości czyni zadość żądaniu strony powodowej. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w punkcie I i II sentencji wyroku, utrzymując nakaz zapłaty w części dotyczącej kwoty 4.100 zł w mocy oraz uchylając go w pozostałej części. Mając przy tym na uwadze, iż strona powodowa cofnęła pozew w części dotyczącej kwoty 472,32 zł, Sąd nie znajdując podstaw do uznania, iż cofnięcie to jest niedopuszczalne, niezgodne z zasadami współżycia społecznego lub zmierza do obejścia prawa, na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. umorzył w tym zakresie postępowanie, oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Orzeczenie o kosztach jak w punkcie III sentencji wyroku znajduje podstawę w art. 100 zd. 1. k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Zatem skoro strona powodowa wygrała proces w 32 %, a poniosła koszty w łącznej wysokości 2.578 zł, na które to koszty składa się uiszczona opłata od pozwu w kwocie 161 zł oraz koszty zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 2.417 zł, natomiast pozwany poniósł koszty w postaci opłaty od zarzutów w kwocie 482 zł Sąd zasądził na rzecz strony powodowej kwotę 515,20 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.