w sprawie ustalenia opłat w żłobkach prowadzonych przez (...)i u dziennego opiekuna oraz warunków zwolnienia od ponoszenia opłat oraz stwierdził, iż uchwała w powyższej części nie podlega wykonaniu. (wyrok WSA w Warszawie – k.22-25) Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej Rady miasta (...)od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 kwietnia 2012 r., oddalił skargę kasacyjną. (bezsporne). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie załączonych do akt niniejszej sprawy, a wskazanych wyżej dokumentów. Sąd oddalił wnioski pozwanego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków B. P. i R. R. (Dyrektora oraz Głównego Księgowego Zespołu (...) (...)) oraz z opinii biegłego sądowego z zakresu księgowości na okoliczność określenia kosztów pobytu dziecka. Pozwany ani w odpowiedzi na pozew, ani na rozprawie nie przedstawił dokumentów finansowych w oparciu o które miałby biegły wydać opinię. Jednocześnie w opinii Sądu zeznania ww. świadków bez dokumentów finansowych były niemożliwe do zweryfikowania, zbędne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a ich przeprowadzenie jedynie niepotrzebnie przedłużyłoby trwanie postępowania. Sąd zważył co następuje: Powództwo w większości zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podstawą prawną pobierania przez pozwanego opłat od rodziców dzieci uczęszczających do Ż. z Zespołu (...) (...)była Uchwała nr XVII/325/2011 Rady (...)z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie ustalenia opłat w żłobkach prowadzonych przez (...)i u dziennego opiekuna oraz warunków zwolnienia od ponoszenia opłat (Dz. Urz. Woj. M.. Nr 116, poz. 3666). W myśl § 1 pkt. 1-4 uchwały, ustalała ona: 1) opłatę za pobyt dziecka w żłobku prowadzonym przez (...)lub u dziennego opiekuna; 2) dodatkową opłatę za pobyt dziecka w żłobku prowadzonym przez (...)w wymiarze wydłużonym na wniosek rodzica, opiekuna prawnego lub innej osoby, której sąd powierzył opiekę nad dzieckiem; 3) maksymalną wysokość opłaty za wyżywienie w żłobku prowadzonym przez (...)lub u dziennego opiekuna; 4) warunki całkowitego i częściowego zwolnienia od ponoszenia opłat za pobyt dziecka w żłobku prowadzonym przez (...)lub u dziennego opiekuna. Zgodnie z § 3 uchwały opłata miesięczna za pobyt dziecka w żłobku prowadzonym przez (...)lub u dziennego opiekuna miała wynosić 27% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 10 października 2002r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. Nr 200, poz. 1679, z 2004r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005r. Nr 157, poz. 1314). W myśl § 4 dodatkowa opłata za pobyt dziecka w żłobku prowadzonym przez (...)w wymiarze wydłużonym na wniosek rodzica miała wynosić 12,00 zł za każdą rozpoczętą godzinę pobytu dziecka w żłobku. Natomiast zgodnie z § 5 maksymalna wysokość opłaty za dzienne wyżywienie dziecka w żłobku prowadzonym przez (...)lub u dziennego opiekuna miała wynosić 0,43% minimalnego wynagrodzenia. W związku z zawartą z dniu 1 września 2011 r. umową pomiędzy powodem a Zespołem (...) (...)uiszczał on na rzecz pozwanego opłatę na pobyt i wyżywienie swojego dziecka w żłobkach. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził nieważność § 3, §
w sprawie ustalenia opłat w żłobkach prowadzonych przez (...)i u dziennego opiekuna oraz warunków zwolnienia od ponoszenia opłat oraz stwierdził, iż uchwała w powyższej części nie podlega wykonaniu. Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oddalił skargę kasacyjną Rady miasta (...). Wobec powyższego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 kwietnia 2012 r. stał się prawomocny z dniem 19 grudnia 2012 r. Zgodnie z treścią art. 410 § 2 k.c. świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. W ocenie Sądu trafna jest argumentacja powoda, iż w związku z powyższym wyrokiem WSA stwierdzającym nieważność § 3, §
uchwały Rady m.(...)odpadła podstawa prawna do pobierania od nich opłaty za pobyt i wyżywienie ich dzieci w Ż. należących do Zespołu (...) (...). Zgodnie z orzecznictwem sądowym stwierdzenie nieważności uchwały przez sąd administracyjny wywiera skutki ex tunc. Po wydaniu takiego orzeczenia uchwałę należy zatem traktować tak, jakby w ogóle nie została ustanowiona, zaś rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, którego nieważność stwierdzono, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. w wyroku z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II SA/OI 670/10) Należy zatem wskazać, iż w następstwie stwierdzenia nieważności ww. § 3, §
do czasu podjęcia nowej uchwały nie istniała żadna podstawa prawna uprawniająca pozwanego do ustalania opłat za pobyt i wyżywienie dzieci w Ż.. Sąd Rejonowy podziela nadto pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 1997 r. w sprawie o sygn. akt III CZP 59/97 w której wskazano, że: „Przepisy o nienależnym świadczeniu mają zastosowanie także wówczas, gdy osoba spełniająca świadczenie nie była do tego zobowiązana, mimo treści aktu administracyjnego uznanego następnie za nieważny. Nienależność świadczenia w takiej sytuacji zachodzi już od chwili jego spełnienia. Z tym bowiem momentem doszło do zachwiania równowagi majątkowej na niekorzyść powódki (art. 405 k.c.). Samo zaś wydanie decyzji stwierdzającej, że akt administracyjny jest nieważny, ma istotne znaczenie dla oceny skutków zastosowania art. 409 k.c. Co oznacza, że podstawą prawną dochodzonego roszczenia nie może być art. 160 k.p.a.” Tym samym w ocenie Sądu powód co do zasady spełnił świadczenie nienależne i stąd też może się domagać zwrotu tego świadczenia. Sąd uznał za chybiony argument pozwanego, iż w myśl art. 411 pkt. 2 k.c. nie jest zobowiązany do zwrotu świadczenia z tytułu opłat za pobyt i wyżywienie dziecka powoda w żłobku, gdyż spełnienie świadczenia czyniło zadość zasadom współżycia społecznego. Sąd uznał, iż taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż powód bezsprzecznie spełniał świadczenie, do którego nie był zobowiązany zaś Sąd nie doszedł do przekonania, aby zasady współżycia społecznego w jakikolwiek sposób mogły uzasadnić brak zwrotu nienależnie pobranego świadczenia na rzecz powodów. Nawet, jeżeli uznać, że powód powinien uiszczać kwoty odpowiadające realnym kosztom utrzymania dziecka w placówce takiej jak żłobek, to brak było możliwości realnej oceny tych kosztów. Koszty te winien bowiem oceniać biegły na podstawie dokumentacji finansowej, której to pozwany nie złożył. Tylko bowiem opinia biegłego z zakresu rachunkowości dokonana na podstawie ww. dokumentacji finansowej mogłaby wskazać, czy i w jakim zakresie roszczenie powoda nie byłoby nienależne. Należy wskazać, że pozwany był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i z tego względu szczególnie winien respektować zasady prekluzji dowodowej z art. 207 kpc. W niniejszej sprawie powód domagał się kwoty 3.746,50 złotych, zaś z załączonych dokumentów przelewów bankowych (k.14-22) wynika, iż spełnił na rzecz pozwanego świadczenie kwocie 3.525,92 złotych. Mając na uwadze powyższe Sąd w pkt. 1 wyroku uwzględnił powództwo w kwocie 3.525,92 złote, zaś pkt. 2 wyroku oddalił w pozostałym zakresie jako nieudowodnione. Odnośnie odsetek Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c., który stanowi, iż jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Z kolei stosownie do treści art. 455 k.c. jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. W niniejszej sprawie powód żądał odsetek od dnia 29 października 2014 roku do dnia zapłaty. Jak wynika z akt sprawy w dniu 17 października 2014 roku (k.26 -28) w powód wezwał pozwanego do zapłaty dochodzonej pozwem kwoty. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł powodu, aby nie uwzględnić tak sformułowanego żądania. Należy zaznaczyć, iż podstawową zasadą dotyczącą kosztów procesu jest zasada odpowiedzialności za wynik postępowania. Stosownie do art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W niniejszej sprawie powód wygrał w ok. 95%, stąd też pozwany winien mu zwrócić w takim stosunku niezbędne koszty poniesionymi w toku procesu. Na poniesione koszty powoda składają się opłata od pozwu w wysokości 188 złotych, koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika w kwocie 600 złotych ustalone w oparciu o § 6 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz.U. 2013, poz. 490) oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Stąd też pozwany winien zwrócić powodowi kwotę 764,95 zł (95% x 805 zł). ZARZĄDZENIE - odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.