Sygn. akt II Ca 248/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Jarosław Gołębi

§4ust.

6 umowy w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy z przyczyn leżących po stronie abonenta operatorowi przysługiwało względem pozwanej roszczenie o zwrot przyznanej ulgi, pomniejszonej o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania, b. że na podstawie aneksu z dnia 6.12.2011 r. do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 13.07.2011 r. (nr telefonu (...)), pozwana otrzymała aparat telefoniczny(...)za cenę 60,27 zł brutto, a więc znacznie poniżej jego wartości rynkowej, gdyż operator telefonii komórkowej przyznał pozwanej ulgę związaną z zawarciem tego aneksu i przedłużeniem umowy na okres kolejnych 24 miesięcy (tj. do dnia 07.03.2014 r.), w kwocie 7.437,77zł, że w okresie tym pozwana zobowiązana była do utrzymywania aktywnego numeru w sieci telekomunikacyjnej cedenta oraz terminowego regulowania płatności na podstawie wystawionych przez niego faktur,

§8ust.

3 aneksu w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy z przyczyn leżących po stronie abonenta operatorowi przysługiwało względem pozwanej roszczenie o zwrot przyznanej ulgi, pomniejszonej o proporcjonalną jej wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania, d. że pozwana nie wywiązywała się z warunków umowy i nie regulowała płatności w terminie, co doprowadziło do dezaktywacji numerów telefonów, że okoliczność ta została przez nią przyznana, bowiem pozwana uznała roszczenie co do należności wynikających z faktur, że skutkiem tego doszło do rozwiązania przez cedenta umów z przyczyn leżących po stronie pozwanej przed okresem, na który zostały zawarte, że w związku z tym powstał po stronie pozwanej obowiązek zwrotu ulg przyznanych pozwanej w związku z zawarciem umów, pomniejszonych o proporcjonalną ich wartość za okres od dnia zawarcia umów do dnia ich rozwiązania; 5) naruszenie przepisów prawa procesowego z art. 229 k.p.c. w zw. z art. 231 k.p.c. poprzez pominięcie okoliczności, że pozwana poprzez uznanie powództwa w zakresie roszczeń wynikających z faktur nr (...) z dnia 2012-02-19, nr (...) z dnia 2012-03-19, nr (...) z dnia 2012-04 19 i nr (...) z dnia 2012-05-19, przyznała fakt zaniechania terminowego regulowania płatności za świadczone przez operatora usługi telekomunikacyjne, co stanowiło naruszenie przez nią obowiązków wynikających z zawartych Umów i aneksów, w tym m. in. w zakresie utrzymywania aktywnych numerów telefonów, w konsekwencji czego Umowy te zostały rozwiązane z przyczyn leżących po stronie pozwanej, zaś operatorowi przysługiwało prawo żądania od pozwanej zwrotu ulg przyznanych jej w związku z zawarciem Umów i aneksów, pomniejszonych o proporcjonalną ich wartość za okres od dnia zawarcia umów do dnia ich rozwiązania; 6) naruszenie przepisów prawa procesowego z art. 232 zd. 1 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że powód nie wywiązał się z obowiązku udowodnienia okoliczności z których wywodzi skutki prawne, a mianowicie, że wierzycielowi pierwotnemu przysługiwało wobec pozwanej roszczenie o zwrot ulg przyznanych jej w związku z zawarciem dwóch Umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz aneksów do tych Umów, pomniejszonych o proporcjonalną wartość tych ulg obliczoną za okres od dnia zawarcia umów do dnia ich rozwiązania, że Umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zostały przedterminowo rozwiązane, z przyczyn leżących po stronie pozwanej, gdyż nie wykonała ona ciążących na niej zobowiązań o charakterze niepieniężnym polegających na utrzymywaniu aktywnych numerów w sieci telekomunikacyjnej cedenta w okresie kolejnych 24 miesięcy od dat zawarcia aneksów do tych Umów, jak też nie wywiązała się ciążących na niej zobowiązań pieniężnych, a to nie regulowała terminowo płatności za świadczone przez wierzyciela pierwotnego na jej rzecz usługi telekomunikacyjne, a zatem, że powód nie wykazał zasadności i wysokość roszczenia; a. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 22.10.2007 r. i z dnia 05.01.2012 r. a także umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z aneksem z dnia 6.12.2012 - na okoliczność, że pozwana zobowiązała się do używania aktywnych numerów w sieci telekomunikacyjnej cedenta oraz terminowości należności na podstawie wystawionych przez operatora faktur, że w związku z podpisaniem umów i aneksów przyznane jej zostały ulgi oraz

postanowieniami Umów, w przypadku przedterminowego ich rozwiązania z przyczyn leżących po stronie pozwanej, zobowiązana ona była do zwrotu przyznanych jej kwot pomniejszonych o proporcjonalną ich wartość za okres od dnia zawarcia umów do czasu ich rozwiązania; b. Faktur VAT nr (...) z dnia 2012-02-19, nr (...) z dnia 2010 roku Nr (...) z dnia 2012-04-19 i nr (...) z maja 2012 roku, noty obciążeniowej nr (...) z dnia 2012-06-24 na okoliczność zaniechania płatności terminowych płatności należności wynikających ze wskazanych wyżej dokumentów skutkowało rozwiązaniem Umów z przyczyn leżących po stronie pozwanej, wysokości dochodzonych od powoda należności, w tym również w zakresie roszczenia o zwrot ulg; c. umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 27.05.2013 r., porozumienia z dnia 23.12.2013 r. oraz wydruku z elektronicznego załącznika do umowy - wykazu najmu wierzytelności na okoliczność nabycia przez powoda wierzytelności dochodzonych pozwem, a które to dowody potwierdzają zasadność i wysokość roszczenia powoda; 7) naruszenie przepisów prawa procesowego z art. 233 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, a nadto w sposób całkowicie dowolny, sprzeczny z treścią tego materiału, co przejawia się tym, że: a. Sąd I instancji przyjął, że powód nie wykazał zasadności dochodzonego roszczenia wynikającego z noty obciążeniowej nr (...) z dnia 2012-06-24, a to podstaw prawnych jego naliczenia, jak też nie przedstawił metody wyliczenia żądania, podczas gdy obowiązek zwrotu przyznanych pozwanej ulg oraz sposób wyliczenia ich wysokości wynikają wprost z przedstawionego materiału dowodowego, a nadto powód wyjaśnił te okoliczności w piśmie procesowym z dnia 09.10.2014r. b. Sąd I instancji przyjął, że powód nie wykazał, że przy zawieraniu umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych pozwanej zostały udzielone ulgi, że pozwana zobowiązała się do regulowania należności wynikających z faktur w terminie oraz utrzymywania aktywnych numerów telefonów w sieci telekomunikacyjnej cedenta przez okres, na który umowy zostały zawarte, oraz że w przypadku przedterminowego wypowiedzenia umów z winy leżącej po stronie abonenta, pozwana zobowiązana była do ich zwrotu, pomniejszonych jednakże o proporcjonalną ich wartość za okres od dnia zawarcia umowy do dnia ich rozwiązania, podczas gdy wynika to wprost z przedstawionego materiału dowodowego; c. Sąd I instancji przyjął, że powód nie wykazał niewykonania przez pozwaną obowiązków umownych, podczas gdy pozwana uznała roszczenie powoda co do należności wynikających z faktur VAT, a zatem przyznała, że nie wywiązywała się z zaciągniętych na siebie zobowiązań, tj. do regulowania należności w terminie, co doprowadziło do dezaktywacji numerów telefonów, rozwiązania umów z przyczyn leżących po jej stronie oraz powstaniu obowiązku zwrotu przyznanych pozwanej w związku z zawarciem umów ulg; d. Sąd I instancji błędnie przyjął, że kwota wskazana w nocie obciążeniowej nr (...) z dnia 2012-06-24 stanowi karę umowną za niewykonanie świadczenia o charakterze pieniężnym, podczas gdy roszczenie powoda (jako następcy prawnego cedenta), dotyczy zwrotu ulg przyznanych pozwanej przez Operatora przy zawieraniu umów, a to w konsekwencji niewywiązywaniem się przez nią z postanowień tych umów i ich rozwiązaniem z przyczyn leżących po jej stronie, 8) naruszenie przepisu prawa procesowego z art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 207 §1 in principio k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie powództwa w zakresie kwoty 3.536,91zł, o którą powód cofnął pozew z uwagi na uznanie przez pozwaną roszczenia w tym zakresie i dokonanie przez nią zapłaty tej kwoty już po wytoczeniu powództwa, a zatem w sytuacji gdy postępowanie w tym zakresie winno zostać umorzone; Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty apelujący wnosił o:

zmianę wyroku w zaskarżonej części i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kwoty 11.357,64 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty oraz zasądzenie na rzecz powoda od pozwanej zwrotu kosztów procesu w całości, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową uiszczoną od pełnomocnictwa;
umorzenie postępowania w zakresie kwoty 3.536,91 zł
zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie
uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wraz z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia co do kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda jest całkowicie bezzasadna. Zarzut obrazy zaskarżonym wyrokiem zarówno prawa procesowego, jak też błędnych ustaleń, jest całkowicie chybiony. Sąd Rejonowy przeprowadził dowody zaoferowane przez strony. Ich ocena jest wnikliwa i rzetelna oraz uwzględnia dyrektywy wypływające z treści art. 233 § 1 k.p.c. Czyniąc w powyższy sposób ustalenia, Sądu I instancji prawidłowo wyprowadził wniosek, że kwota zgłoszonego roszczenia w wymiarze 14.895 złotych nie została w żaden sposób przez stronę pozwaną wykazana. Autor pozwu jest profesjonalistą w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. W toku postępowania przed sądem rejonowym był reprezentowany przez fachowego pełnomocnika- radcę prawnego. Na powodzie, zgodnie z dyspozycją art. 6 k.c., spoczywał ciężar dowodzenia. Przepis ten stanowi, że ciężar udowodnienia faktów spoczywa na osobie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Powyższe oznacza, iż na powodzie ciążył obowiązek udowodnienia w/w sumy pieniężnej. Jak prawidłowo przyjął Sąd Rejonowy powód, profesjonalista obowiązkowi temu nie uczynił zadość. Jedyny dowód, który miał wykazać sporną kwotę, to nota obciążeniowa (por. k. 41). Pomijając oczywisty fakt, iż nie do końca wiadomo, czy stanowi ona oświadczenie woli, czy też wiedzy, w najlepszym wypadku można ją potraktować jedynie jako dokument prywatny. Dokument w takim ujęciu stanowi jedynie dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.). Powyższe zatem oznacza, że dokument ten, przy braku jakichkolwiek innych dowodów świadczących o wymaganym roszczeniu w przedstawionej wyżej wysokości, nie jest wystarczający do ustalenia faktów, istotnych z punktu widzenia żądanego świadczenia. Strona powodowa – co trafnie podniesiono w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku- nie wykazała dostatecznej inicjatywy dowodowej. Złożone w toku postępowania pierwszoinstancyjnego kopie umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych mają charakter ogólny i ramowy (por. np. umowa k. 48- 51v). Z ich treści nie daje się wyprowadzić w oparciu o jakie kryteria i w jaki sposób ma być wyliczone odszkodowanie z tytułu naliczonych zniżek i bonifikat w realizowanej usłudze telekomunikacyjnej. Nie jest również wiadomym, czy roszczenie zmierzało do zniżki przyznanych ulg w abonamencie, czy też ulg dotyczących aparatu telefonicznego. Tak skonstruowane umowy stanowią pogwałcenie zasad, jakie winny być przestrzegane w relacji z kontrahentem. Do wyliczenia wartości ulgi przyznanej abonentowi, uwzględnić należy, że ulga oznacza obniżkę określonych opłat. Winna ona zatem wyraźnie być określona w odniesieniu do opłat wynikających z umowy. Jeśli ulga, którą uzyskał abonent, przyznana jest w odniesieniu do świadczeń płatnych okresowo, to wyliczenie wartości ulgi obejmować winno precyzyjnie i szczegółowo kwoty uzyskanego obniżenia świadczenia za okres, na który zawarto umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych (por. wyrok SA w Rzeszowie z dnia 9 maja 2013 roku I Aca 109/13, Lex Nr 1327609). Waloru tego nie spełnia także kopia umowy załączona do apelacji. Treść tej mowy odbiega od umów złożonych wcześniej przed sądem rejonowym. Nie da się z niej- z przyczyn podanych wyżej- wywieść w jaki sposób należność została wyliczona. Na marginesie tylko należy podnieść, że dokument ten nie stanowi dowodu w sprawie. Z treści apelacji nie wynika, ażeby jej autor wnioskował o przeprowadzenie dowodu z tej umowy. Wniosek taki nie pojawił się także podczas rozprawy apelacyjnej. Inicjatywa dowodowa Sądu jest ograniczona. Sąd Odwoławczy nie miał w realiach rozpoznanej sprawy obowiązku przeprowadzić tego dowodu z urzędu (art. 232 k.p.c.). W konsekwencji nie trafny jest również zarzut obrazy art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2014 roku, poz. 243). Powołana norma prawna nie zwalnia operatora od precyzyjnego określenia nie tylko uprawnień, ale także obowiązków obu stron umowy. Z tych więc przyczyn i na podstawie art. 385 k.p.c. należało orzec jak w sentencji. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. stosując zasadę w nim wyrażoną- odpowiedzialności za wynik procesu.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.