Podnosząc powyższy zarzut prokurator na rozprawie odwoławczej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przywołanie art. 41 b § 1 kk w pkt. 2 wyroku. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja w części zasługuje na uwzględnienie, a stawiany w niej zarzut obrazy prawa materialnego , który miał wpływ na treść wyroku, jest zasadny. Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy, ocena zachowania oskarżonego, przyjęta kwalifikacja prawna i wymierzona kara nie budzą wątpliwości sądu odwoławczego i są prawidłowe. Wyrokując w sprawie nie ustrzegł się jednak Sąd Rejonowy błędu w zakresie powołania podstawy prawnej orzeczonego środka karnego zakazu wstępu na imprezy masowe. W chwili obecnej przepis art. 66 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych przewiduje obligatoryjne orzekanie zakazu wstępu na imprezę masową wobec sprawców przestępstw opisanych w art. 59 i 60 ustawy. Zatem prawidłowo Sąd Rejonowy uznał , że orzeczenie w/w środka karnego jest obligatoryjne. Zakaz wstępu na imprezy masowe jest jednym ze środków karnych przewidzianych przez kodeks karny. Art. 39 pkt. 2c wymienia ten środek zaś art.
kk rozwija w szczegółach jego istotę i przewiduje kiedy środek ten orzeka się fakultatywnie, a kiedy obligatoryjnie. Art.
kk w zdaniu drugim stanowi że „sąd orzeka zakaz wstępu na imprezę masową w wypadkach wskazanych w ustawie”. Takim wypadkiem jest właśnie art. 66 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Niewątpliwie art.
kk winien zostać przywołany w podstawie orzekania o wspomnianym środku karnym obok art. 66 ustawy. Tylko bowiem łączne powołanie obu przepisów oddaje istotę orzeczonego środka karnego. W tym stanie rzeczy konieczna stała się zmiana zaskarżonego wyroku i przywołanie w podstawie orzeczenia środka karnego zakazu wstępu na imprezy masowe także art.
66 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Sąd Okręgowy nie widzi natomiast potrzeby przywoływania w podstawie orzeczenia środka karnego art. 43 § 1 kk. Przepis ten określa w jakim przedziale czasowym orzeka się poszczególne środki karne. Ugruntowana praktyką orzeczniczą sądów jest niepowoływanie wspomnianego przepisu w podstawie orzekania środków karnych. Przecież w bardzo powszechnych i licznych sprawach o czyny z art. 178a § 1 kk przy orzekaniu środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych powołuje się jedynie art. 42 § 2 kk bez art. 43 § 1 kk. W niniejszej sprawie analogicznie należy uznać, że art. 43 § 1 kk jest zbędny w podstawie prawnej orzeczenia o środku karnym zakazie wstępu na imprezę masową. Sąd Rejonowy nie dopuścił się w tym zakresie obrazy tego przepisu gdyż orzekł czasokres trwania tegoż środka na okres 2 lat czyli w granicach wyznaczonych przez ten przepis. W pozostałym zakresie wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy, a kosztami za postępowanie odwoławcze obciążyć Skarb Państwa, zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia z uwagi na to, że przemawiają za tym względy słuszności (art. 624 § 1 kpk). Postępowanie odwoławcze nie zostało bowiem zainicjowane przez oskarżonego, a konieczność dokonania korekty orzeczenia Sądu I instancji wywołana została wyłącznie pomyłka tegoż Sądu. Jednocześnie zasadzono na rzecz obrońcy adw. S. P. od Skarbu Państwa zwrot kosztów za obronę świadczoną oskarżonemu z urzędu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.