VII Pz 64/15

Sygn. akt VII Pz 64/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi -Śródmieścia w Łodzi XI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w sprawie z powództwa P. D. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. o wynagrodzenie za pracę, odrzucił skargę powoda o wznowienie postępowania w sprawie XIP 680/13 zakończonego prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd Rejonowy wskazał, że powód powoływał się na dwie podstawy wznowienia tj. art. 401 pkt. 2 k.p.c. – nieważność postępowania z uwagi na pozbawienie możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa poprzez nie powiadomienie go o dacie publikacji wyroku oraz art. 403 § 2 k.p.c. z uwagi na wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sąd przywołał przepis art. 407 k.p.c., wedle którego skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Sąd podniósł, iż z godnie z art. 410 k.p.c. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Przy czym skarga podlega odrzuceniu nie tylko wtedy, gdy powołana w niej podstawa wznowienia została sformułowana w sposób nieodpowiadający ustawie, ale także wówczas, gdy wskazane w niej okoliczności wprawdzie dadzą się podciągnąć pod przewidzianą w ustawie podstawę wznowienia, to jednak w rzeczywistości podstawa ta nie występuje. W ocenie Sądu żadna z przywołanych przez powoda podstaw wznowienia, w istocie nie występowała. Sąd wskazał, iż w sprawie nie zaszła nieważność postępowania z uwagi na pozbawienie powoda możliwości działania, bowiem Sąd nie miał obowiązku informowania powoda o terminie, na który odroczono publikację wyroku, natomiast powód tak jak i jego pełnomocnik byli wezwani na rozprawę poprzedzającą wyrokowanie, jednakże żadna z tych osób nie stawiła się i nie usprawiedliwiała nieobecności, ani nie wnosiła o odroczenie rozprawy. Publikację wyroku odroczono na 7 dni, a w międzyczasie powód ani pełnomocnik powoda nie interesowali się co do dalszego przebiegu postępowania. Sąd zważył, iż nie doszło także do innego naruszenia przepisów art. 199 k.p.c. w zw. z art. 379 k.p.c., które uzasadniałoby ocenę, że wystąpiła nieważność i postępowanie należy wznowić. Zdaniem Sądu powód nie wykazał również, iż po zakończeniu postępowania w sprawie XIP 680/13, doszło do wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sąd podniósł, iż okoliczności i dowody, na które powołuje się powód w skardze o wznowienie postępowania nie noszą cech nowości, powód zaś miał obiektywną możliwość ich powołania w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem, były to dowody i okoliczności, które winien znać i miał obiektywną możliwość dostępu do nich, przy wykazaniu minimum staranności. Sąd zaznaczył, iż skarżący powoływał się na zeznania świadka M. W., wypis z KRS pozwanej i akta rejestrowe spółki oraz rzekome wykrycie powiązania kapitałowego, nie będące nowymi okolicznościami ani dowodami, z których powód nie mógł skorzystać w sprawie XIP 680/13. Tym samym, wskazane dowody w ocenie Sądu nie stanowiły postawy wznowienia. Wobec powyższego Sąd Rejonowy uznał, że skarga o wznowienie postępowania oparta na wskazanych wyżej podstawach podlegała odrzuceniu na podstawie art. 410 k.p.c. O kosztach zastępstwa procesowego pozwanego, Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 102 k.p.c. w zw. z art. 406 k.p.c. oraz w związku z § 11 ust.1 pkt.1 i 2 w związku z § 6 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.) obciążając powoda, jako stronę przegrywającą proces o wznowienie postępowania, kwotą 900 zł na rzecz pozwanego, stanowiącą zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła strona powodowa, zarzucając błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa o skardze o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w postępowaniu analogicznym do sprawy objętej żądaniem wznowienia, toczącym się na skutek apelacji powoda K. G. w sprawie sygn. akt VII Pa 351/14 i VII Pz 107/14 Sąd Okręgowy uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, iż Sąd Rejonowy nie miał prawa na etapie rozpoznania wniosku o dopozwanie rozstrzygać kwestii jurysdykcji krajowej w przedmiotowej sprawie i tego wniosku odrzucić. Takie samo bezprawne działanie Sądu w ocenie skarżącego miało miejsce w sprawie niniejszej, gdyż z zaskarżonego postanowienia wydanego na rozprawie w dniu 10 czerwca 2014 r. wniosek powoda w tym przedmiocie Sąd Rejonowy odrzucił. Ponadto w sprawie, w której skarżący wznowienia się domaga - podobnie jak w sprawie wyżej przytoczonej – powód nie został pouczony o treści art. 162, 207, 229, 230, 232 k.p.c. oraz art. 6 kc, przez co został pozbawieni możliwości działania, które mógłby podjąć po otrzymaniu stosownego pouczenia. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem wniosku powoda o przypozwanie do sprawy francuskich firm grupy N. D.. W odpowiedzi na powyższe pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowania zażaleniowym wg norm przepisanych. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje: Zażalenie, jako bezzasadne podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. W myśl art. 399 § 1 k.p.c. w wypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Podstawy wznowienia postępowania zostały określone w przepisach art. 401 - 404 kpc. Przepis art. 401 pkt 2 k.p.c. stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana bądź jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się wyroku niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Natomiast zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., na który w skardze strona powoływała się bezpośrednio, wznowienia można żądać również w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Już z powyższego wynika, iż możliwość ponownego rozpoznania prawomocnie zakończonej sprawy na skutek skargi o wznowienie postępowania otwiera się tylko wówczas, gdy zaistnieje jedna z ustawowych podstaw wymienionych w Kodeksie postępowania cywilnego (wyr. SN z 17.7.2006 r., I PK 5/06, Wokanda 2006, Nr 11, s. 33). Przyczyny usprawiedliwiające jej zastosowanie muszą mieć charakter wyjątkowy oraz odpowiednio dużą wagę (post. SN z 28.3.2007 r., II CZ 16/07, niepubl.). Przy czym podkreślenia wymaga, iż sformułowanie w skardze podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401- 404 k.p.c. nie oznacza jeszcze oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia. W ocenie Sądu Okręgowego, brak jest podstaw do uznania, że podnoszone przez powoda podstawy zachodzą, gdy z okoliczności sprawy wynika, iż przesłanki usprawiedliwiające ich wniesienie faktycznie nie miały miejsca. Zdaniem Sądu Okręgowego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z podstaw wznowienia, o których mowa w art. 403 § 2 k.p.c. i 401 pkt 2 k.p.c. Odnosząc się w pierwszej kolejności do twierdzeń powoda, iż w sprawie ujawnione zostały nowe okoliczności świadczące o powiązaniach kapitałowych pozwanego oraz podmiotów francuskich, których dopozwania powód się domagał, tj. dowody takie jak wypis z rejestru, akt notarialny, zeznania świadka M. W.