IX Ka 498/15

(1)oskarżonej o przestępstwo z 212 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego A. Z.

(1), pełnomocnika oskarżyciela prywatnego M. Z.

(1)od wyroku Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej z dnia 6 listopada 2014 roku sygn. akt II K 94/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne; II. zasądza od oskarżycieli prywatnych A. Z.

(1)i M. Z.

(1)na rzecz oskarżonej M. K.

(1)kwoty po 615 (sześćset piętnaście) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z udziałem obrońcy oskarżonej w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od oskarżycieli prywatnych A. Z.

(1)i M. Z.

(1)kwoty po 60 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze. IX Ka 498/15 UZASADNIENIE M. K.

(1)oskarżona była o to , że : w dniu 26 kwietnia 2012 r. w S. pomówiła M. Z.

(1)i A. Z.

(1), że w stanie upojenia alkoholowego sprawują opiekę nad małoletnią H. , którą to okoliczność zgłosiła do Komendy Wojewódzkiej w K. , w wyniku czego w/w zostali poddani badaniu na zawartość alkoholu w obecności policjanta i prokuratora , tj. o czyn z art. 212 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Skarżysku – Kamiennej wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie II K 94/13 orzekł co następuje : I . oskarżoną M. K.

(1)uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu zabronionego , II . na podstawie art. 632 pkt 1 kpk kosztami procesu obciążył oskarżycieli prywatnych M. Z.

(1)i A. Z.

(1). Powyższy wyrok zaskarżony został przez pełnomocnika oskarżycieli prywatnych M. Z.

(1)i A. Z.

(1)adw. P. N. oraz pełnomocnika oskarżyciela prywatnego M. Z.

(1)adw. A. P. w całości na niekorzyść oskarżonej . Pełnomocnik oskarżycieli prywatnych M. Z.

(1)i A. Z.

(1)adw. P. N. zarzucił temu wyrokowi : 1 ) mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego , w szczególności zaś art. 7 kpk , art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpk poprzez ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z przeciętną wiedzą i zasadami prawidłowego rozumowania , nieoparcia wyroku na całokształcie bogatego wszak materiału dowodowego oraz nieustosunkowanie się dowodów przemawiających na niekorzyść oskarżonej , 2 ) wynikający z naruszenia powyższych przepisów prawa procesowego błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do stwierdzenia , iż oskarżonej nie można przypisać dokonania zarzucanego jej czynu . Podnosząc te zarzuty wniósł on o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Skarżysku – Kamiennej do ponownego rozpoznania . Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego M. Z.

(1)adw. A. P. na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 kpk zarzuciła temu wyrokowi : I . obrazę przepisów prawa procesowego , mającą wpływ na treść orzeczenia , a mianowicie : 1 . art. 410 kpk poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego w sprawie i przyjęcie na takiej podstawie , że zachowanie oskarżonej nie naraziło M. Z.

(1)na poniżenie go w opinii publicznej ani na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu , w sytuacji gdy oskarżona działała celowo w celu poniżenia M. Z.

(1), bowiem : a ) pełnomocnik M. K.

(1)poradziła jej aby udała się do najbliższego komisariatu policji celem zweryfikowania czy oskarżyciel prywatny jest pijany , a M. K.

(1)- wbrew tej poradzie udała się do pracodawcy oskarżyciela tj. Komendy Wojewódzkiej Policji w K. , pomimo że mogła faktycznie udać się do najbliższej komendy , b ) oskarżona podała , że zawiadomiła KWP w K. bo była przestraszona i chciała zobaczyć dziecko , a pomimo tego nie pojechała do pracodawcy byłego męża w sytuacji , gdy naturalnym odruchem matki , gdyby faktycznie miała podejrzenia , że jej dziecko jest pod opieką pijanych osób - winno być pojechanie po córkę do B. , c ) oskarżona zażądała przebadania w Komendzie Policji w S. , z którą współpracuje M. Z.

(1), odmawiając przeprowadzenia badania M. Z.

(1)przez funkcjonariuszy w miejscu zdarzenia , co spotkałoby się z mniejszym odzewem , tylko czekała na rodzinę Z. i córkę na K. , d ) wskutek zawiadomienia oskarżonej , o całym zajściu dowiedział się nieoznaczony krąg osób , ponieważ : - na miejscu na K. w S. na oskarżyciela czekała Prokurator Janczara , zastępca Naczelnika Wydziału Kryminalnego G. K. i policjanci ( zeznania G. K. k . 133 ) , - poinformowany został również Naczelnik Wydziału (...) Operacyjnej , gdzie pracuje oskarżyciel , Komendant Wojewódzki Policji oraz kierownik oskarżyciela , - ponadto dyżurny oficer G. K. sporządził notatkę i przesłał ją faksem do Komendy Wojewódzkiej Policji , a ponadto jak zeznał w całej K. jest monitoring i przedmiotowe zdarzenie zostało zarejestrowane , co znowu trafia do nieoznaczonego kręgu współpracowników i znajomych oskarżyciela ( k . 133 ) , - podczas badania byli obecni przypadkowi funkcjonariusze ( zeznania G. K. k . 133v ) , a więc kolejne nowe osoby dowiedziały się o konflikcie ( oprócz przełożonych ) . Zostały również zapisy w książce nadzoru i w dokumentacji ( zeznania G. K. k . 133v ) , e ) oskarżona zeznała , że była przestraszona , że nie chciała nikogo poniżyć , gdy tymczasem jak wynika z treści notatki urzędowej z dnia 4 marca 2013 r. znajdującej się na k . 200 akt sprawy , mł. (...). M. K.

(2)z Wydziału (...) KGP w K. napisała „ w związku z pismem M. Z.

(2)z dnia 2.01.2013 r. nadesłanym do Wydziału w K. Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji za pośrednictwem Wydziału (...) i Nadzoru (...) KGP ( …) oskarżona rok po zdarzeniu nadal informowała opinię publiczną o tym , że M. Z.

(1)pijany opiekował się córką w dniu zdarzenia objętym aktem oskarżenia , 2 . art. 424 § 1 kpk poprzez brak wskazania , jakie dowody Sąd uznał za wiarygodne , a jakim odmówił wiarygodności i na jakiej podstawie , co uniemożliwia prawidłową weryfikację uzasadnienia wydanego orzeczenia i przyjęcie , że dowody wskazane w pkt wyżej nie zostały uwzględnione przy wyrokowaniu , bowiem brak ich omówienia , 3 . art. 410 kpk poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i przyjęcie , że motywem zawiadomienia o tym , że M. Z.

(1), A. Z.

(1)i A. Z.

(2)sprawują opiekę nad dzieckiem pod wpływem alkoholu , w sytuacji gdy : a ) rozmawiała tylko z M. Z.

(1), nie widziała i nie słyszała pozostałych członków rodziny Z. , zaś jej pytanie „ czy pan jest z moim dzieckiem ? ”, mogło spotkać się ze zdziwieniem i śmiechem M. Z.

(1)i zostać ocenione że to ona znajduje się pod wpływem alkoholu , b ) oskarżona zapytała rozespane dziecko 5,5 roczne czy jej tato jest pijany i następnie czekała na nie na K. w S. oczekując na rodzinę Z. , c ) sąd opiera ustalenia na zeznaniach świadka A. B.

(1)( siostra oskarżonej ) , która zeznała , że oskarżona powiedziała , że rozmawiała z H. i w pewnym momencie telefon od córki wziął M. Z.

(1), który jakby udawał pijanego przez telefon . Siostra była na tyle rozstrzęsiona , że sama pojechała do B. ( k . 115v ) , stoi wprost z dowodami przeprowadzonymi w sprawie , 4 . art. 170 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego w postaci opinii sądowo-psychiatrycznej oskarżonej na okoliczność aktualnego stanu psychicznego w dacie czynu i w okresie prowadzonego postępowania , II . błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść , a wyrażający się w przyjęciu , że : 1 . M. Z.

(1)zdarzało się odbierać córkę bez zgody oskarżonej , gdyż jedynie telefonując do pracy oskarżonej zostawiał jej koleżankom z pracy informację , że odbierze córkę , podczas gdy w dniu zdarzenia oskarżyciel próbował się skontaktować z byłą żoną , ale ta miała wyłączony telefon i brak dowodów na to by odmówić wiarygodności zeznań oskarżyciela w tym zakresie , 2 . konflikt powstał na tle spotkań z H. Z. , których to dat strony nie potrafią ustalić bezkolizyjnie , w sytuacji gdy kontakty te zostały uregulowane przez Sąd Rejonowy Wydział III Rodzinny w K. w postanowieniu zabezpieczającym , ale M. K.

(1)nie respektuje tego orzeczenia ignorując postanowienie sądu , przez co M. Z.

(1)nie widział córki od ponad roku , 3 . M. Z.

(1)odpowiada za zaistniałą sytuację , bowiem przekroczył swoje uprawnienia zdobywając dane teleinformatyczne M. K.

(1), podczas gdy sprawa Ds. 341/13/S została prawomocnie umorzona postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. z braku znamion czynu zabronionego i pomimo szerokiego uzasadnienia w tym zakresie poczynionego przez Sąd Rejonowy w Skarżysku – Kamiennej nie ma ona związku ze zdarzeniem objętym prywatnym aktem oskarżenia , 4 . okoliczności sprawy wskazują , że M. K.

(1)działała tylko w trosce o dobro córki bez zamiaru nawet ewentualnego poniżenia M. Z.

(1), podczas gdy właściwa , a nie wybiórcza ocena materiału dowodowego w sprawie pozwoli na przyjęcie , że oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona przestępstwa określonego w art. 212 § 1 kk . Podnosząc te zarzuty apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania . Sąd Okręgowy zważył co następuje : Apelacje pełnomocników oskarżycieli prywatnych nie zasługują na uwzględnienie . Obie apelacje zawierają przede wszystkim zarzuty obrazy przepisów postępowania , mającej według apelujących , wpływ na treść orzeczenia . Apelacja adw. P. N. zarzuca obrazę art. 7 kpk , art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpk , natomiast apelacja adw. A. P. , która wprawdzie podnosi zarzut obrazy art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpk , to z treści zarzutu obrazy art. 410 kpk wynika , iż chodzi także o obrazę art. 7 kpk . Obie apelacje podnoszą także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia , będący konsekwencją wskazanych naruszeń przepisów postępowania . Ponieważ obie apelacje zawierają zbliżone zarzuty , celowe jest łączne ich omówienie . Odnosząc się do zarzutów obrazy art. 7 kpk , art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpk należy stwierdzić , iż zarzuty te są bezpodstawne . Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe , zebrał dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy , poddał je właściwej ocenie , której rezultatem są trafne ustalenia faktyczne . Swoje stanowisko w tym zakresie Sąd przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku , które spełnia wymogi określone w art. 424 § 1 kpk . Przede wszystkim brak jest podstaw do podważania oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji . Ocena ta spełnia wymogi określone w art. 7 kpk , nie można jej uznać za wybiórczą i dowolną oraz sprzeczną z zasadami prawidłowego rozumowania . Przedmiotem osądu jest zdarzenie z dnia 26 kwietnia 2012 r. , w którym oskarżona miała pomówić oskarżycieli prywatnych , że w stanie upojenia alkoholowego sprawują opiekę nad małoletnią córką oskarżonej i M. Z.

(1)przez zgłoszenie tego faktu do Komendy Wojewódzkiej Policji w K. , w wyniku czego zostali oni poddani badaniu na zawartość alkoholu . Ustalenia Sądu co do okoliczności zgłoszenia przez oskarżoną do dyżurnego KWP w K. o podejrzeniu sprawowania opieki nad córką przez byłego męża i jego rodziców w stanie po spożyciu alkoholu nie budzą wątpliwości . Mają one oparcie w wyjaśnieniach samej oskarżonej , ale także zeznaniach oskarżycieli prywatnych M. Z.

(1)i A. Z.

(1)oraz A. Z.

(2). Bezsporne jest bowiem , na podstawie tych dowodów , że oskarżyciel prywatny tego dnia odebrał dziecko z przedszkola , nie uzgadniając tego z oskarżoną , w wyniku czego telefonowała ona do niego w celu ustalenia czy jest nim dziecko . Po rozmowie z dzieckiem oskarżona nabrała podejrzeń co do stanu trzeźwości byłego męża i pozostałych osób będących z córką . Oskarżona po rozmowie z oskarżycielem , który śmiał się w czasie rozmowy , mogła mieć wątpliwości co stanu jego trzeźwości , stąd jej rozmowa z córką . Trzeba dodać , iż z zeznań świadka A. B.

(2), siostry oskarżonej wynika , iż z relacji oskarżonej wyglądało tak , jakby oskarżony udawał pijanego . Co do zeznań tego świadka należy dodać , iż z pewnością się myli twierdząc , iż oskarżona udała się po dziecko do B. , skoro bezsporne jest , iż dziecko odebrała z K. w S. . Okoliczność ta nie ma jednak większego znaczenia . Wszystkie te okoliczności mogły wskazywać na istniejące wątpliwości co do stanu trzeźwości oskarżyciela . W apelacji adw. A. P. silnie akcentowana jest kwestia miejsca zgłoszenia przez oskarżoną jej podejrzeń o stan trzeźwości byłego męża . Według apelującej bowiem oskarżona powinna udać się do najbliższej jednostki Policji a nie do KWP w K. , czyli pracodawcy oskarżyciela , a przede wszystkim pojechać po córkę do B. . Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić . Oskarżona potraktowała miejsce pracy byłego męża , Komendę Wojewódzką Policji jako tą jednostkę . Nie można z tego powodu czynić jej zarzutu . Podobnie nie można jej zarzucić , iż od razu nie udała się po dziecko , skoro uczyniła to niezwłocznie po zgłoszeniu swoich podejrzeń dyżurnemu KWP w K. i poinformowaniu jej , iż stosowne badanie trzeźwości przeprowadzi K. w S. w obecności prokuratora . Również należy podkreślić , że o miejscu badania zdecydował dyżurny KWP w K. wskazując Komendę Miejską Policji w S. , co było tym bardziej uzasadnione z uwagi na konieczność udziału prokuratora . Zupełnie bezpodstawny jest zarzut obrazy art. 170 kpk przez oddalenie wniosku w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z opinii psychiatrycznej co do stanu zdrowia psychicznego oskarżonej , żadne bowiem ujawnione okoliczności nie nasuwają wątpliwości co do stanu jej poczytalności . W konsekwencji należy uznać , że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji dotyczące przedmiotowego zdarzenia miały oparcie w przeprowadzonych i należycie ocenionych dowodach . Należy tylko dodać , że ustalenia dotyczące innych okoliczności ( wzajemnych relacji między byłymi małżonkami , opieki nad córką , toczących się postępowań ) nie mogą być kwestionowane , dotyczą jednak okoliczności nie związanych bezpośrednio z zarzucanym oskarżonej czynem . Należy także podzielić stanowisko Sądu , że zachowanie oskarżonej nie wyczerpało znamion przestępstwa z art. 212 § 1 kk . Wbrew apelującym , motywem działania oskarżonej był niepokój o córkę i niezrozumiałe dla niej zachowanie byłego męża . Na podstawie powyższych ustaleń , oskarżona mogła mieć podejrzenie co do stanu trzeźwości byłego męża i jego rodziców . Nie można dopatrywać się w zachowaniu oskarżonej zamiaru poniżenia oskarżycieli czy też narażenia oskarżyciela prywatnego M. Z.

(1)na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu policjanta . Trafnie również Sąd ocenił , iż oskarżona nie rozpowszechniła informacji o badaniu trzeźwości oskarżycieli prywatnych wśród nieoznaczonego kręgu osób . Z uwagi na charakter i miejsce pracy oskarżyciela prywatnego M. Z.

(1)oczywiste jest , że o fakcie badania jego trzeźwości musiał być powiadomiony Komendant Wojewódzki Policji , oficer dyżurny , Naczelnik Wydziału ( jego bezpośredni przełożony ) , czy też funkcjonariusze wykonujący badanie i prokurator . Wszystkie te osoby z faktem tym zapoznały się w związku z charakterem swojej pracy i pełnionymi funkcjami . Podnoszona kwestia kolejnego pisma oskarżonej z dnia 4.01.2013 r. skierowanego do Biura Spraw Wewnętrznych KGP jest bezprzedmiotowa , gdyż wykracza poza granice zarzutu . Z tych względów Sąd Okręgowy nie uwzględnił obu apelacji i utrzymał zaskarżony wyrok w mocy ( art. 437 § 1 kpk , art. 456 kpk ) . O kosztach należnych oskarżonej z tytułu wydatków związanych z udziałem obrońcy w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie art. 636 § 1 i 3 kpk . O opłacie za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych - t. j. Dz. U. z 1983 r. , Nr 49 , poz. 223 z późn. zm. ) .