Sygnatura akt II K 704/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2015 roku Sąd Rejonowy w Sokółce w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Wojciech Januszkiewicz Protoko

§ 1kk, z art.

222 § 1 kk w zb. z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art.

§ 1

kk na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 24 lutego 2010 roku do 22 lutego 2012 roku (k. 196). Następnie, wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokółce z dnia 8 września 2008 roku (V K 169/08) S. S. został skazany za czyn z art. 158 § 1 kk w zw. z art.

§ 1kk w zw.

z art. 64 § 1 kk na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokółce z dnia 8 grudnia 2008 roku (V K 552/08) został ponownie skazany na podstawie tych samych przepisów na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Oskarżony kary te odbywał (po połączeniu wyrokiem łącznym sygnatura II K 181/10) w okresie od 14 lutego do 16 lutego 2008 roku i od 28 grudnia 2012 roku do dnia 21 marca 2013 roku (k. 193). Zatem, oskarżony wypełnił przesłanki z art. 64 § 2 kk, które pozwalają na przypisanie sprawcy popełnienia czynu w warunkach recydywy wielokrotnej. Dlatego też, w oparciu o przepisy art. 157 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk sąd skazał S, S. i wymierzył mu karę. Brak było też wątpliwości, że działaniem swoim oskarżony wypełnił też znamiona występku zniszczenia mienia (art. 288 § 1 kk). Otóż, w celu dokonania czynu z punktu I. oskarżony kopał w drzwi, czym doprowadził je do zniszczenia – wygięcia blach, rygli – a następnie również w ten sposób zniszczył szafkę na obuwie i roletę zasłaniającą drzwi, czym działał na szkodę K. K.. Przy wymiarze kary sąd miał na uwadze zarówno okoliczności łagodzące jak też obciążające. Do okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego sąd zaliczył stosunkowo młody wiek oskarżonego, oraz jego warunki osobiste – oskarżony ma rodzinę - ma małoletnie dziecko. Również fakt, że oskarżony wyraził skruchę za popełnione czyny, przeprosił pokrzywdzone sąd potraktował jako okoliczności łagodzące. Jednakże biorąc pod uwagę okoliczności obciążające należało dojść do wniosku, iż są one znacznie poważniejsze. Sąd zaliczył do nich wysoką społeczną szkodliwość popełnionych przez oskarżonego czynów. Oskarżony dopuścił się ciężkich przestępstw przeciwko zdrowiu oraz przeciw mieniu. Podkreślić również trzeba wyjątkowo bezczelny charakter działania oskarżonego, który dokonał pobicia osoby mu wówczas najbliższej (konkubiny) bez żadnego powodu, co świadczy o poczuciu bezkarności oskarżonego oraz braku poszanowania podstawowych norm prawnych. Wskazać również trzeba na niezwykle uciążliwy charakter podobnych czynów, które w bardzo wysokim stopniu utrudniają normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Dodatkowo, na niekorzyść oskarżonego przemawia jego wielokrotna uprzednia karalność za podobne przestępstwa przeciwko zdrowiu i mieniu. Osoba oskarżonego jawi się, w ocenie sądu, jako człowieka wysoce zdemoralizowanego, który za nic ma panujące w społeczeństwie normy prawne. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę sąd wymierzył oskarżonemu następujące kary: – za czyn z punktu I. (z art. 157 § 1

1. kk)karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności ; – za czyn z punktu II. (z art. 288 § 1
2. kk)karę 6 miesięcy pozbawienia wolności ; Na zasadzie art. 85 kk, art. 86 par. 1 kk sąd orzekł wobec oskarżonego karę łączną w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności na zasadzie częściowej absorpcji, mając na względzie dotychczasową wielokrotna karalność oskarżonego. Zdaniem sądu kary w tym rozmiarze odzwierciedlają ujemny charakter występków, których dopuścił się oskarżony, są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynu i spełnia wszelkie wymogi zarówno co do zasad prewencji ogólnej jak i szczególnej i uświadomią oskarżonemu karygodny charakter jego zachowania, będą należytą przestrogą, aby w przyszłości podobnych czynów nie dopuszczał się. W ocenie sądu oskarżony nie zasługuje na wymierzenie mu kary łagodniejszej. Choć i tak pamiętać trzeba, że oskarżonemu sąd wymierzył karę pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, gdyż maksymalny wymiar kary wynosi lat 5, zaś w przypadku sprawcy odpowiadającego w warunkach artykułu 64 § 2 kk górna granica kary może zostać podniesiona o połowę, a więc w niniejszej sprawie oskarżonemu groziła kara do 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Przytoczyć w tym miejscu należy fakt uprzedniej wielokrotnej karalności oskarżonego, w tym w większości za przestępstwa podobne – przestępstwa przeciwko zdrowiu i z użyciem przemocy. Świadczy to, zdaniem sądu, że osoba oskarżonego nie daje żadnej gwarancji, że w przypadku wymierzenia mu kary łagodniejszej i warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności zrewiduje swoje zachowanie i poprawi je. Wynika zaś stąd, uzasadnione przypuszczenie, że oskarżony konsekwentnie popełnia kolejne podobne przestępstwa i brak jest podstaw do przyjęcia, że jego postawa ulegnie zmianie. W ocenie sądu, jedynie kara o charakterze izolacyjnym może uzmysłowić oskarżonemu wysoce naganne zachowanie i zmusi go do jego zmiany i poprawy. Zdaniem sądu, jedynie długi okres pobytu oskarżonego w zakładzie karnym przywróci go do postępowania zgodnego z porządkiem prawnym, a tym samym sprawi, że zaakceptuje normy rządzące społeczeństwem i nauczy go szacunku dla porządku prawnego. Dodatkowo, kara w ten sposób skonstruowana zapewni również społeczne poczucie sprawiedliwości. Pokrzywdzona K. K. złożyła wniosek o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody przez oskarżonego poprzez zapłatę na jej rzecz kwoty 2870 złotych, na co złożyła się wartość torebki drzwi i szafki. Dlatego też, sąd uznając oskarżonego winnym popełnienia zarzuconego mu czynu, zgodnie z treścią art. 46 § 1 kk, był zobligowany do zasądzenia od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej wspomnianej kwoty. Zgodnie z brzmieniem art. 63 § 1 kk sąd zaliczył oskarżonemu na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności okres zatrzymania tj. od dnia 14 września 2014 roku do dnia 24 listopada 2014 roku (zgodnie z informacją Aresztu Śledczego tego dnia wprowadzono oskarżonemu inną karę pozbawienia wolności do wykonania). Z uwagi na fakt, że oskarżony korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, którego usługi nie zostały opłacone, stosownie do treści art. 618 § 1 pkt 11 kpk, sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. R. kwotę 540 zł, co stanowi jego wynagrodzenie zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 3 oraz § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. O kosztach sądowych i opłacie orzeczono zgodnie z art. 624 § 1 kpk i art. 17 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych z późniejszymi zmianami. Sąd uznał, że oskarżony nie będzie w stanie uiścić kosztów sądowych, gdyż jego obecna sytuacji materialna jest trudna, z uwagi na długotrwały pobyt w zakładzie karnym.