k.p.c., zgodnie z którą jeżeli ubezpieczony zgłosił nowe żądanie, dotychczas nierozpoznane przez organ rentowy, sąd przyjmuje to żądanie do protokołu i przekazuje go do rozpoznania organowi rentowemu. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu aktywność ubezpieczonej, wyrażoną w przesłaniu w dniu 10 grudnia 2013 roku do Sądu w toku rozpoznania odwołania od decyzji z dnia 7 czerwca 2013 roku w sprawie o sygn. akt VII U 1989/13 dwóch zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, biorąc pod uwagę zakres spornych okoliczności w tej sprawie, należało potraktować jako zgłoszenie nowego żądania w rozumieniu powołanego przepisu, a polegającego na uwzględnieniu przez organ rentowy przy ustalaniu wysokości świadczenia emerytalnego ubezpieczonej okresów zatrudnienia oraz wysokości osiągniętego w ich trakcie wynagrodzenia, w oparciu o ocenę treści przedłożonych zaświadczeń. W realiach rozpoznawanej sprawy z odwołania ubezpieczonej od decyzji z dnia 7 czerwca 2013 roku o sygn. akt VII U 1989/13 ocenę ustalonego zachowania ubezpieczonej jako zgłoszenia nowego żądania usprawiedliwia nadto treść decyzji organu rentowego z dnia 1 grudnia 2014 roku, w której Zakład przeliczył B. M. emeryturę przy uwzględnieniu zawartych w założonych przez nią w dniu 10 grudnia 2013 roku zaświadczeniach danych. Zdaniem Sądu bez znaczenia dla możliwości dokonania przyjętej oceny zachowania ubezpieczonej jako zgłoszenia nowego żądania pozostaje brak wyraźnego zaakcentowania przez skarżącą takich intencji. Należy mieć bowiem na uwadze, że przy uwzględnieniu specyfiki postępowania sądowego z zakresu ubezpieczeń społecznych, na sądzie ciąży dalej posunięty niż w ramach innych trybów postępowania obowiązek stosowania przepisów postępowania z uwzględnieniem interesów ubezpieczonego. Z tego względu obowiązkiem Sądu rozpoznającego odwołanie w sprawie o sygn. akt VII U 1989/13 było dokonanie oceny zachowania się ubezpieczonej przy uwzględnieniu treści powołanego art.
i podjęcie przewidzianych w tym przepisie działań bez względu na stopnień konkretności zachowania się ubezpieczonej. Brak aktywności Sądu w tym zakresie nie może obciążać ubezpieczonej, skoro jej zachowanie było możliwie do merytorycznej oceny z punktu widzenia treści art.
Powyższa ocena zachowania się ubezpieczonej jako zgłoszenia nowego żądania już w dniu 10 grudnia 2013 roku w związku z nadaniem w tym dniu przesyłki w urzędzie pocztowy, powoduje, że nie może się ostać przyjęta przez organ rentowy ocena pisma przesłanego przez pracownika sekretariatu w dniu 19 marca 2014 roku, do którego dołączono między innymi nadesłane przez skarżącą zaświadczenia, jako nowego wniosku o przeliczenie świadczenia emerytalnego przy uwzględnieniu danych zawartych w tych zaświadczeniach, złożonego dopiero w tym dniu. W konsekwencji przyjęty przez organ rentowy w decyzji z dnia 1 grudnia 2014 roku dzień od którego należało przeliczyć B. M. emeryturę, tj. od dnia 1 marca 2014 roku, tj. od miesiąca w którym wpłynęły do organu rentowego dwa zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu Rp – 7, nie może zostać uznany za prawidłowy, a odmowa przeliczenia emerytury zgodnie z żądaniem ubezpieczonej od dnia 1 grudnia 2013 roku, przyjęta w zaskarżonym rozstrzygnięciu, za słuszną. Z tych względów Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i zobowiązał Zakład do przeliczenia emerytury ubezpieczonej od dnia 1 grudnia 2013 roku, tj. pierwszego dnia miesiąca w który B. M. zgłosiła nowe żądanie w rozumieniu art.
Mając na uwadze te okoliczności, na mocy powołanych wyżej przepisów w związku z art. 477 14 § 2 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji wyroku. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu żądania naliczenia przez organ rentowy odsetek za okres od dnia 12 marca 2013 roku do dnia 22 kwietnia 2013 roku w realiach rozpoznawanej sprawy wskazane żądanie należało potraktować jako odwołanie od decyzji Zakładu z dnia 21 października 2014 roku, realizującej prawo do odsetek w związku ze stwierdzoną odpowiedzialnością organu rentowego. Odwołanie to wniesione w piśmie z dnia 10 lutego 2015 roku należało uznać za złożone z przekroczeniem terminu 30 dniu, przewidzianym w art. 477 9 § 1 k.p.c., które w realiach sprawy należało uznać za nadmierne. Ubezpieczona w toku rozpoznania odwołania od decyzji z dnia 26 stycznia 2015 roku nie powołała nadto okoliczności, które usprawiedliwiałby wniosek o tym, że opisane przekroczenie nastąpiło z przyczyn niezależnych od dowołującej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 477 9 § 3 k.p.c. odwołanie od decyzji z dnia 21 października 2014 roku podlegało odrzuceniu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.