Sygn. akt III Ca 46/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2015 r. w Gliwicach sprawy z powództwa D. S. przeciwko S. K. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I C 1947/13
- zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddala powództwo;
- zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Ca 46/15 UZASADNIENIE Powód D. S. żądał zasądzenia na jego rzecz od pozwanego S. K. kwoty 600zł z ustawowymi odsetkami od dnia 16 11 2012r. oraz zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie twierdził, że pozwany nie wywiązał się z łączącej strony umowy sprzedaży płyt granitowych oraz żwirku i pomimo wyznaczenia mu przez powoda terminu nie zwrócił mu uiszczonej ceny 600zł. Sąd Rejonowy w Zabrzu sporządził w dniu 28 06 2013r. nakaz zapłaty, w którym polecił pozwanemu zapłacić powodowi dochodzone należności. Pozwany S. K. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w którym wnosił o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu. Zarzucił, że nie ciąży na nim obowiązek zapłaty powodowi dochodzonych należności, gdyż umowa została zawarta przez powoda z P.H.U. (...), której właścicielem jest T. K.. Sąd Rejonowy w Zabrzu w wyroku z dnia 5 02 2014r. uwzględnił powództwo i orzekł o kosztach procesu. W ustalonym stanie faktycznym w motywach rozstrzygnięcia stwierdził, że w materiale sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa umowa łączyła powoda z firmą Kajman, Ocenił, że pozwany nie wywiązał się z łączącej strony umowy sprzedaży (zdefiniowanej w art. 535 § 1 k.c.) i powód w oparciu o regulację art. 491 § 1 k.c. skutecznie od niej odstąpił, co rodzi po jego stronie skuteczne względem pozwanego roszczenie o zwrot uiszczonej ceny w kwocie 600zł i uznał powództwo za uzasadnione. O należnych powodowi odsetkach za opóźnienie się pozwanego w zapłacie należności głównej orzekał stosując regulację art. 481 § 1 k.c. a kosztach procesu orzekał na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Orzeczenie zaskarżył pozwany S. K. , który wnosił „o jego uchylenie i wyrokowanie na nowo”. W apelacji między innymi podnosił, że umowa „nie dotyczyła S. K.”. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Pozwany wnosząc sprzeciw od nakazu zapłaty zaprzeczył, iż łączyła go z powodem przedmiotowa umowa sprzedaży (zgodnie z jego twierdzeniami ma ona łączyć powoda z T. K. właściciela przedsiębiorstwa działającego pod firmą P.H.U. (...)) Okoliczność ta była zatem sporna pomiędzy stronami, co stosownie do regulacji art. 6 k.c. nakładało na powoda obowiązek jej wykazania. Na tę okoliczność zaoferował on Sądowi pierwszej instancji dowody z wydruków korespondencji elektronicznej oraz przesłuchania stron. Wydruki z korespondencji elektronicznej nie są opatrzone podpisami stron i jako takie nie są dokumentami w rozumieniu art. 244 i nast. k.c. Nie korzystają one zatem z żadnych domniemań prawnych zastrzeżonych dla dokumentów. Przeprowadzenie z nich dowodów stanowi przewidziany w art. 309 k.p.c. dowód z innych środków dowodowych. Wiarygodność uzyskanych wyniku przeprowadzenia tego dowodu informacji jest nikła i w celu ich uwiarygodnienia konieczne było przeprowadzenie innych dowodów. Zaoferowany Sądowi przez powoda dowód z przesłuchania stron został oddalony na rozprawie w dniu 5 02 2014r. w obecności reprezentującego powoda fachowego pełnomocnika. Pomimo tego od tej decyzji sądowej nie wniesiono - przewidzianych w art. 162 k.p.c. – zastrzeżeń, stąd też decyzja ta nie podlega kontroli Sądu odwoławczego. W następstwie tego w materiale sprawy brak jest wiarygodnych informacji pozwalających poczynić pozytywne ustalenia dotyczące omawianej okoliczności. Z tej przyczyny okoliczność tę należy uznać za niewykazaną i tym samym poczynione w tej kwestii ustalenia faktyczne są wadliwe, wobec czego należało je wyrugować z podstawy faktycznej orzeczenia. Z tych też względów Sąd odwoławczy - z powyższą modyfikacją - przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. W ich świetle dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna jest wadliwa. Powód wnosząc powództwo twierdził bowiem, że łączyła go z pozwanym umowa sprzedaży w rozumieniu art. 535 k.c. co stosownie do regulacji art. 231 k.p.c. wyznacza zakres kognicji Sądu w niniejszej sprawie. Wbrew dyrektywie zawartej w art. 6 k.c. w toku postępowania nie wykazano jednak, iż taka umowa została przez strony zawarta (powyżej). Dlatego powództwo powoda jako niewykazane jest bezzasadne i jako takie należało je oddalić, co czyni apelacje uzasadnioną i prowadziło do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Niezależnie od tego, gdyby nawet przyjąć, iż strony łączyła umowa sprzedaży, to w toku postępowania nie wykazano, że powód skutecznie od niej odstąpił. Z tej przyczyny w dalszym ciągu umowa ta by istniał oraz łączyła strony i tym samym powodowi co do zasady nie mogłoby przysługiwać dochodzone od pozwanego roszczenie o zwrot uiszczonej ceny, a jedynie mogłoby mu przysługiwać roszczenie o spełnienie przez pozwanego świadczenia w postaci wydania powodowi zakupionych płyt granitowych oraz żwirku. Reasumując zaskarżony wyrok jest wadliwy i dlatego apelację pozwanego jako uzasadnioną uwzględniono zmieniając zaskarżony wyrok w oparciu o regulację art. 386 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono stosując regulację art. 98 § 1 k.p.c., biorąc pod uwagę, iż powód uległ w całości w postępowaniu odwoławczym, wobec czego powinien zwrócić pozwanemu poniesione przez niego w tym postępowaniu koszty procesu SSO Leszek Dąbek