i ma na celu pełne wyrównanie poniesionej przez poszkodowanego straty, przywrócenie rzeczy do stanu używalności takiego jaki istniał przed wyrządzeniem szkody. W przypadku wystąpienia zdarzania skutkującego odpowiedzialnością gwarancyjną zakładu ubezpieczeń, świadczenie ubezpieczyciela, obejmuje więc zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości szkody, którą poniósł poszkodowany. Zobowiązany ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono (art. 361§
Poszkodowany może zatem, zgodnie z zasadą pełnej kompensacji szkody, domagać się od zakładu ubezpieczeń zwrotu kosztów, które będzie zmuszony ponieść, by przywrócić stan poprzedni pojazdu. W myśl art. 363 k.c. to do poszkodowanego należy wybór sposobu naprawienia szkody. Uprawnienia zawarte w tym artykule, dają mu możliwość wyboru warsztatu naprawczego, wyboru materiałów i części na jakich będzie jego samochód naprawiany. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2003 r. (III CZP 32/2003) „Odszkodowanie przysługujące od ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej za uszkodzenie pojazdu mechanicznego obejmuje niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu, ustalone według cen występujących na lokalnym rynku.” W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że podmiot odpowiedzialny za szkodę obowiązany jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie, celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, służące przywróceniu stanu poprzedniego, do których wydatków należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, niezbędnych do naprawienia uszkodzonej rzeczy przy zastosowaniu technologicznej metody odpowiadającej rodzajowi uszkodzeń pojazdu mechanicznego. Bezspornymi w sprawie były odpowiedzialność pozwanego z tytułu umowy ubezpieczenia OC , którą zawarł z ubezpieczycielem sprawca kolizji, wystąpienia i szkody w samochodzie poszkodowanej. Sporny pozostawał pomiędzy stronami koszt naprawy w kontekście wysokości stawek roboczogodziny przyjętych przy naprawie oraz bliżej nie sprecyzowany przez pozwanego zakres szkody. W toku postępowania strony zgłosiły , a sąd dopuścił dowody z zawnioskowanych dokumentów, w tym dowód z akt szkody, kalkulacji naprawy oraz z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej. Biegły w swojej opinii, określając uzasadniony koszt naprawy pojazdu na sumę 10 508,70 zł brutto, ustalił uśrednione stawki prac blacharskich na 124 zł i prac lakierniczych – na 137 zł oraz ocenił jako nie zasadne wyliczenia i potrącenia dokonane przez pozwanego . W ocenie sądu brak jest podstaw do podważania opinii biegłego. Jako podmiot niezależny od stron, na zlecenie sądu w sposób rzetelny , jasny i rzeczowy określił wymagane wartości. Logicznie uzasadnił wybór zakładów uwzględnionych przy wyliczaniu średniej stawki , ich wyposażeniem m.in. w kabiny lakiernicze , wyłącznie dające gwarancję prawidłowego i zgodnego z technologią wykonania lakierowania. Trzeba też zaznaczyć , że opinia biegłego nie była przez strony kwestionowana. Strony opinii zatem nie podważyły. Pozostałe dowody , poza prywatną kalkulacją powódki , nie były kwestionowane przez strony i wzajemnie ze sobą korespondowały , co pozwala uznać je za wiarygodne. Pozwana nie wykazała przy tym by wysokość odszkodowania niższa miała być niż wartość szkody ustalona przez biegłego. W konsekwencji Sąd uznał, iż strona pozwana nie zrekompensowała doznanej szkody w pełnej kwocie. Dlatego zasądził od pozwanego na rzecz powódki roszczenie w kwocie 4577,96 zł odpowiadającej kosztom naprawy wynikającym z opinii biegłego (10 508,70 zł) , pomniejszonym o wypłacone już z tego tytułu odszkodowanie ( 5930,74 zł ) , oceniając tu powództwo jako uzasadnione i zasługujące na uwzględnienie. O odsetkach orzeczono w oparciu o art. 481 §
oraz art. 455 k.c. Powódka wysłała wezwanie do zapłaty w dniu 25.05.2012r. . Uwzględniając jeden dzień na dostarczenie pisma , pozwany otrzymał je w dniu 26.05.2012r. i od tego dnia należało liczyć określony w wezwaniu termin 7 dni do zapłaty. Termin ten upłynął dnia 02.06.2012r. więc od następnego dnia od tej daty należne były odsetki za zwłokę. Dalej idące powództwo w zakresie odsetek sąd w pkt. II wyroku oddalił jako nieuzasadnione . Na podstawie art. 355 §1 kpc. w pkt. III wyroku umorzono dalej idące postępowanie w zakresie ponad kwotę 4577,96 zł ad. cofniętego na rozprawie w dniu 11.04.2012r. za zgodą pozwanego w tej części roszczenia . O kosztach procesu rozstrzygnięto na podstawie art. 98§
oraz art. 100 kpc. stosunkowo je rozdzielając. Powódka przegrała sprawę w 55,61 % , a pozwany w 44,39 %. W odniesieniu do części powództwa cofniętego na drugim terminie rozprawy i po uzyskaniu opinii biegłego przyjęto, iż powódka przegrała w tej części proces . Koszty powódki to 4339,94 zł (516+ (...) + (...),94 ) . Koszty pozwanego ,reprezentowanego jak powódka, przez zawodowego pełnomocnika, wyniosły 2417 zł. Powódka powinna ponieść koszty procesu w kwocie 3757,53 zł ( 6756,94 zł x 55,61 %) , a pozwany w kwocie 2999,40 zł. Zatem Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 582,40 zł (4339,94 zł – 3757,53 zł ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.