2, w tym m.in. pełnomocnictwa. W ocenie Izby z literalnego brzmienia powołanych przepisów wynika, iż ustawodawca nie objął zakresem ich regulacji przypadku, gdy odwołujący dołączy do odwołania pełnomocnictwo, którego treść nie potwierdza umocowania do reprezentowania odwołującego przez osobę podpisującą się pod odwołaniem. Tym samym w ocenie Izby, w odniesieniu do rozpoznawanego odwołania, nie zachodziły okoliczności upoważniające Izbę do podjęcia czynności w oparciu o art. 187 ust. 7 ustawy Pzp. Analogiczne stanowisko zajęła Izba m.in. w orzeczeniu wydanym w sprawie KIO 472/12, a także Sąd Okręgowy w Łodzi, który orzekał w sprawie skargi wniesionej wobec powołanego orzeczenia Izby (wyrok z dnia 4 czerwca 2012 r., sygn. akt X Ga 216/12). Sąd ten argumentował, że „nie sposób bowiem założyć, aby w tym samym akcie prawnym ustawodawca wyłącznie przez niedbalstwo legislacyjne w jednym miejscu (art. 26 ust. 3 p.z.p.) odróżniał sytuację polegającą na nie złożeniu pełnomocnictwa od sytuacji polegającej na złożeniu wadliwego pełnomocnictwa, a w innym (art. 187 ust. 3 p.z.p.) rozróżnienia takiego nie uczynił, uznając, że pod pojęciem braku pełnomocnictwa mieści się też sytuacja polegająca na wadliwym pełnomocnictwie. Przepis art. 187 ust. 3 p.z.p. wymienia trzy grupy braków formalnych, które mogą zostać uzupełnione w drodze wezwania przez Prezesa Izby, przy czym sformułowanie «w szczególności» odnosi się wyłącznie do warunków,
art. 180 ust. 3 p.z.p. [znajduje to dobitne potwierdzenie w treści § 9 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie regulaminu postępowania przy rozpoznawaniu odwołań, gdzie mowa jest o odwołaniu, które zawiera braki formalne, w szczególności z zakresu, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 5-8, bądź nie zawiera dokumentów,
2 – łącznik „bądź” wprowadza tu ostre rozróżnienie opisanych tu braków formalnych] Oznacza to, że inne braki zostały wymienione wyczerpująco. Skoro więc w wymienionym przepisie nie został wymieniony brak polegający na wadliwym pełnomocnictwie, to nie podlega on procedurze, o której mowa w art. 187 ust. 3 p.z.p. (odpowiednio § 9 w zw. z § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2010 r.) (...) Inna sytuacja zachodzi w przypadku, gdy do odwołania nie jest w ogóle dołączone pełnomocnictwo. W takiej sytuacji nie można z góry założyć, że pełnomocnik przekracza umocowanie, dlatego zasadne jest żądanie uzupełnienia braków formalnych odwołania przez złożenie pełnomocnictwa.” Skład orzekający Izby w pełni podziela to stanowisko i uwzględnił je przy rozstrzyganiu o rozpoznawanym odwołaniu. Zauważyć należy, że odmienną wykładnię 187 ust. 3 ustawy Pzp przeprowadził Sąd Okręgowy w Gliwicach w orzeczeniu wydanym w sprawie X Ga 46/12, jednakże Izba, nie będąc związana treścią tegoż rozstrzygnięcia, była uprawniona do wyrażenia własnego poglądu. W ocenie Izby taka odmienna wykładania (tj. dopuszczająca możliwość uzupełnienia wadliwego pełnomocnictwa), wobec literalnego brzmienia powołanych przepisów ustawy Pzp oraz aktu wykonawczego do niej, nie znajduje w nich oparcia i może zostać uznana jedynie za postulat de lege ferenda odwołujący się do słuszności stanowionego prawa i funkcji jakie ma ono spełniać. Na marginesie zauważyć również należy, że w sprawie o sygn. akt V Ca 2739/11 Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił, iż wraz z rozpoznawanym odwołaniem złożone zostało odpowiednie pełnomocnictwo, a także odpis z KRS, który potwierdzał należycie, że w dacie udzielenia pełnomocnictwa osoby jej podpisujące były do tego uprawnione. Tym samym nie zachodziła konieczność roztrząsania jakiejkolwiek potrzeby uzupełniania dokumentów, z których wypływałoby umocowanie do działania w imieniu wykonawcy dla osoby, która odwołanie podpisała. I takie właśnie ustalenia stały się podstawą do zmienienia zaskarżonego postanowienia Izby wydanego w sprawie KIO 2119/11. W kontekście tegoż orzeczenia, zasadnym jest poczynienie spostrzeżenia, iż nie wydaje się uzasadnionym proste przełożenie ustalonych w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądów odnoszących się do regulacji art. 130 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, z późn. zm.) na regulację uzupełniania braków formalnych zawartą w ustawie Pzp. Powołany art. 130 kodeksu postępowania cywilnego został bowiem sformułowany w sposób bardziej uniwersalny i pozwala na jego swobodniejszą interpretację, zaś treść art. 187 ust. 3 ustawy Pzp, jak to słusznie zauważył w powoływanym orzeczeniu, Sąd Okręgowy z Łodzi „wymienia trzy grupy braków formalnych, które mogą zostać uzupełnione w drodze wezwania”. Podobnie stanowi § 9 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 marca 2010 r. w sprawie regulaminu postępowania przy rozpoznawaniu odwołań, zgodnie z którym uzupełnieniu podlegają braki polegające na braku (odwołanie „nie zawiera dokumentów” – nie zaś, zawiera dokumenty wadliwe, tak jak to uregulowano w art. 26 ust. 3 ustawy Pzp) dokumentów,
2 tegoż rozporządzenia, tj. „odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, pełnomocnictwa albo innego dokumentu potwierdzający umocowanie do reprezentowania odwołującego”. Tym samym przepisy te wprost stanowią o obowiązku załączenia do odwołania m.in. opisu z KRS (o ile jest to właściwe). W powołanym orzeczeniu Sąd Okręgowy w Warszawie wywiódł zaś taki obowiązek z ogólnych zasad i poglądów orzecznictwa ustalonych na gruncie ustawy Kodeks postępowania cywilnego. Co istotne, w uzasadnieniu tego właśnie orzeczenia, Sąd Okręgowy w Warszawie nie odniósł się też wprost do zagadnienia złożenia wraz odwołaniem wadliwego pełnomocnictwa i dopuszczalności jego uzupełnienia w świetle przepisów ustawy Pzp, skupił się zaś na dopuszczalności przyjęcia odpisu z KRS za dokument mogący potwierdzać prawidłowość umocowania osób działających w imieniu wykonawcy. Mając na uwadze dokonaną ocenę, Izba uznała, iż rozpoznawane odwołanie zostało wniesione przez podmiot nieuprawniony (osobę niemającą należytego umocowania do działania w imieniu podmiotów, w imieniu których występuje), stąd też podlega ono odrzuceniu na podstawie art. 189 ust. 2 pkt 2) ustawy Pzp. Uwzględniając powyższe, Izba orzekła jak w sentencji. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 192 ust. 9 i 10 ustawy Pzp oraz w oparciu o przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 marca 2010 r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania oraz rodzajów kosztów w postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania (Dz. U. Nr 41, poz. 238). Przewodniczący: ……………………………
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.