k.p.c., każdy środek zaskarżenia wskazany w katalogu art.
k.p.c., w tym również skarga na czynności komornika, złożony zarówno przez samą stronę, jak i przez jej profesjonalnego pełnomocnika podlega odrzuceniu wyłącznie w sytuacji niewykonania zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, zastosowanie przez Sąd Rejonowy w Lęborku rygoru odrzucenia skargi na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Lęborku, bez uprzedniego wezwania skarżącej do uzupełnienia braku fiskalnego tej skargi było nieprawidłowe. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Zaskarżone postanowienie nie może się ostać. Dla Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości, że do wejścia w życie z dniem 1 lipca 2009 r. ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku, o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2008.234.1571), uchylającej między innymi art.
k.p.c., rygor odrzucenia pisma wnoszonego przez profesjonalnego pełnomocnika z powodu nieuiszczenia należnej opłaty stałej lub stosunkowej, miał zastosowanie także do skargi na czynność komornika mimo, że w wymienionych w tym przepisie środkach odwoławczych i zaskarżenia nie było skargi na czynności komornika. Jednakże przyjmowano i nadal przyjmuje się, że skarga na czynności komornika należy do kategorii innych środków zaskarżenia. Stąd samo posłużenie się w art. 130[2] § 3 k.p.c. formułą ogólną, przejętą z art. 363 § 1 k.p.c. przemawiało za tym, że wymienienie w treści tego pierwszego przepisu środków odwoławczych lub zaskarżenia nie było wyczerpujące, zwłaszcza, że uczyniono to w nawiasie, co jest najczęściej używaną stylizacją, wskazującą na to, że podawane wyszczególnienie jest przykładowe. Za tym stanowiskiem stała również wykładnia systemowa, ponieważ jeśli ustawodawca w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych chciał ograniczyć pobieranie opłat tylko od niektórych środków odwoławczych lub zaskarżenia, to wymieniając je, posłużył się słowem „wyłącznie” (por. art. 35 ust. 1 i 36 ustawy), którego nie zastosował w treści art. 130[2] § 3 k.p.c. Wreszcie nie było żadnego uzasadnienia logicznego, aby spod działania rygoru z art. 130[2] § 3 k.p.c. wyłączać tego typu środki zaskarżenia jak skarga na czynności komornika, czy sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. W rezultacie przyjmowano, że nieuiszczenie przez profesjonalnego pełnomocnika opłaty stałej od skargi na czynności komornika powoduje odrzucenie skargi, bez wzywania do jej opłacenia. Sytuacja ulęgła zmianie w wyniku uchwalenia ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.2008.234.1571) zmieniającej nin. ustawę kodeks postępowania cywilnego, w wyniku której z dniem 1 lipca 2009 r. uchylony został art.
Po uchyleniu art.
powstała wątpliwość, jakie skutki powinno powodować wniesienie przez profesjonalnego pełnomocnika nieopłaconego środka odwoławczego lub środka zaskarżenia, jeżeli pismo podlegało opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu. W piśmiennictwie odrzucono możliwość odpowiedniego stosowania art.
w związku z przepisami dotyczącymi poszczególnych środków odwoławczych i środków zaskarżenia, co skutkowałoby ich odrzucaniem bez wzywania do uiszczenia opłaty, z możliwością uiszczenia brakującej opłaty w terminie tygodniowym, ze skutkiem od daty pierwotnego wniesienia. Za zasadną przyjęto natomiast koncepcję odpowiedniego stosowania art. 130 § 1 k.p.c. w związku z przepisami dotyczącymi poszczególnych środków odwoławczych i środków zaskarżenia, zakładającą obowiązek wezwania pełnomocnika strony do uiszczenia należnej opłaty pod rygorem odrzucenia wniesionego środka. Podobne stanowisko ugruntowało się także w orzecznictwie. Sąd Najwyższy konsekwentnie uznaje, że w razie wniesienia przez adwokata skargi kasacyjnej bez wymaganej opłaty przewodniczący wzywa do jej uiszczenia pod rygorem odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, odrzucenie w niniejszej sprawie skargi na czynność komornika wywiedzionej przez fachowego pełnomocnika w imieniu skarżącej dłużniczki, bez wezwania do uiszczenia opłaty stałej w kwocie 100zl. było wadliwe. Z tych racji, z mocy art. 386 § 1 k.p.c. i art. 397§ 2k.pc.i art. 13§ 2 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.