poprzez niewyciągnięcie konsekwencji z faktu niedołączenia przez powoda do pozwu korespondencji prowadzonej przez pozwanego ze zbywcą na rzecz powoda weksla, tj. (...) Sp. z o.o. wskazującej na dokonanie przez pozwanego potrącenia wzajemnej wierzytelności skutkującego wygaśnięciem wierzytelności dochodzonej w niniejszej sprawie i na istnienie podstaw do dokonania potrącenia, pomimo tego iż powód był też adresatem tej korespondencji jako pełnomocnik zbywcy weksla a więc posiadał wiedzę na temat istoty stosunków osobistych łączących pozwanego ze zbywcą weksla a przede wszystkim co do złożenia przez pozwanego oświadczenia o potrąceniu oraz posiadał tą korespondencję a także z faktu niedołączenia przez powoda do pozwu odpowiedzi pozwanego z dnia 19 maja 2010 r. na wezwanie do zapłaty, w której zakwestionowana została dochodzona w niniejszej sprawie wierzytelność; 2) naruszenie art. 6 k.c. w związku z art. 229 k.p.c. i art. 232 k.p.c. poprzez uznanie, że pozwany nie udowodnił faktu i podstaw wygaśnięcia dochodzonej w niniejszej sprawie wierzytelności na skutek dokonanego potrącenia, w sytuacji gdy powód zataił w pozwie treść stosunków podstawowych łączących zbywcę weksla, tj. (...) Sp. z o.o. z pozwanym, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ze względu na nabycie przez powoda weksla ze skutkiem zwykłego przelewu i w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów pozwanego podniesionych w zarzutach od nakazu zapłaty a wcześniej w odpowiedzi na wezwanie do zapłaty, co powinno być traktowane co najmniej jako niekwestionowanie stanowiska pozwanego, jeśli nawet nie jako przyznanie tego stanowiska a przede wszystkim nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia, że pozwany nie udowodnił swojego stanowiska i to dokonanego przez Sąd z urzędu; 3) art.
(w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 września 2011 r.) w związku z art. 230 k.p.c., art. 210 § 2 k.p.c., art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. oraz art. 493 § 1 k.p.c. poprzez podniesienie z urzędu a więc bez zarzutu ze strony powoda faktu nieprzedstawienia przez pozwanego pełnomocnictwa upoważniającego jego pełnomocnika do złożenia w dniu 14.06.2010 r. wobec (...) Sp. z o.o. oświadczenia o potrąceniu wzajemnych wierzytelności, w sytuacji powołania przez pozwanego w zarzutach od nakazu zapłaty faktu skutecznego działania przez pełnomocnika przy składaniu oświadczenia o potrąceniu, niezakwestionowania tego faktu przez powoda i niewezwania pozwanego przez Sąd do złożenia do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa w sytuacji uznania, że jest to konieczne, mimo powołania się przez pozwanego w zarzutach od nakazu zapłaty na fakt udzielenia pełnomocnictwa do złożenia oświadczenia o potrąceniu i niezakwestionowanie tego faktu; 4) art. 230 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie; 5) art. 10 prawa wekslowego poprzez nieuwzględnienie zarzutu nieprawidłowego, niezgodnego z treścią deklaracji wekslowej uzupełnienia przez powoda weksla in blanco wystawionego przez pozwanego na zabezpieczenie roszczeń (...) Sp. z o.o. wynikających z Porozumienia z dnia 18 września 2009 r. Wniósł o dopuszczenie przez Sąd Apelacyjny dowodu z dokumentu pełnomocnictwa z dnia 12 maja 2010 r. upoważniającego pełnomocnika pozwanego do złożenia w dniu 14 czerwca 2010 r. oświadczenia o potrąceniu, o którym mowa w zarzutach od nakazu zapłaty. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uchylenie nakazu zapłaty i oddalenie powództwa z zasądzeniem od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja pozwanego nie jest uzasadniona. Nie może być uznany za trafny zarzut naruszenia obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy art.
(przepisy o postępowaniu w sprawach gospodarczych zostały uchylone ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z dnia 2 listopada 2011 r. z dniem 3 maja 2012 r.). Powód swoje roszczenie oparł na wekslu, domagając się zasadzenia od pozwanej dochodzonej kwoty w postępowaniu nakazowym na podstawie art. 485 § 2 k.p.c. Przepis art. 485 k.p.c. wymaga kumulatywnego wystąpienia dwóch przesłanek: dochodzenia roszczenia pieniężnego lub świadczenia rzeczy zamiennych oraz udowodnienia roszczenia za pomocą dokumentów w nim wskazanych w sposób wyczerpujący. W uzasadnieniu uchwały z dnia 18 marca 2005 r., III CZP 97/04 (OSNC 2006 r. Nr 2, poz. 24), Sąd Najwyższy podkreślił, że kognicja sądu w pierwszej fazie postępowania nakazowego jest ograniczona. Sprowadza się do stwierdzenia istnienia podstaw do wydania nakazu zapłaty, określonych w art. 485 k.p.c. Istnienie tych podstaw na tyle uprawdopodabnia zasadność powództwa, że z woli ustawodawcy nakłada na sąd obowiązek wydania nakazu zapłaty, bez dalszego merytorycznego badania zasadności powództwa. Pozwany nie zakwestionował żadnej ze wskazanych wyżej przesłanek. Na tym etapie postępowania, wbrew zarzutom apelacji, powód nie miał obowiązku przedstawiania korespondencji stron dotyczących wierzytelności zgłoszonych do potrącenia zbywcy, dlatego też zarzut naruszenia art.
jest chybiony. Regulacja z art. 485 k.p.c. jest regulacją szczególną wobec art.
, bowiem postępowanie nakazowe jest postępowaniem uproszczonym, jakie można wszcząć w każdej sprawie , nie tylko gospodarczej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2006 r., II CSK 229/06, Lex Polonica nr 418601). Wskazać przy tym należy, że powód nie ograniczył się w pozwie tylko do dokumentu weksla, ale powołał się także na stosunek podstawowy, będący podstawą wypełnienia weksla. Skoro w zarzutach od nakazu zapłaty pozwana podniosła m.in. zarzut wygaśnięcia wierzytelności na skutek potracenia, to nie można przyjąć, aby wskazany przepis nakładał na powoda obowiązek powoływania twierdzeń i dowodów już w powie. Prawidłowo Sąd Okręgowy uznał wierzytelność zgłoszoną do potrącenia za nieudowodnioną. Pozwany nie wykazał w sposób umożliwiający sądowi zbadanie, że wierzytelność ta rzeczywiście istniała. Do potrącenia można bowiem zgłosić tylko wierzytelność skonkretyzowaną i realną. Pozwany zatem, zgłaszając zarzut umorzenia wierzytelności na skutek potrącenia, powinien nie tylko określić wierzytelność kwotowo i wskazać z jakiego tytułu powstała, lecz także przytoczyć okoliczności faktyczne stanowiące jej podstawę oraz zgłosić dowody dla jej wykazania. Pozwana w niniejszym procesie, powołała się na wygaśnięcie dochodzonego roszczenia na skutek potrącenia z określoną kwotowo wierzytelność odszkodowawczą, z tytułu nienależytego wykonania umowy z dnia 21 marca 2007 r. sprzedaży maszyny do montażu okładek. Okoliczności tej w żaden sposób jednak nie wykazał. Poza tym, jak słusznie zauważył i ocenił Sąd Okręgowy, oświadczenia z 19 maja 2010 r. i 14 czerwca 2010 r. zostały podpisane przez pełnomocnika procesowego. Pozwany nie wykazał, aby pełnomocnik był upoważniony do składania poza procesem oświadczeń wywołujących skutek materialno prawny. Okoliczności związane z wygaśnięciem wierzytelności zostały podniesione przez pozwaną w zarzutach od nakazu zapłaty, zatem i dowody na ich poparcie winny być zgłoszone w zarzutach w terminie wskazanym w art. 493 § 1 k.p.c., ze skutkami w zakresie prekluzji dowodowej wynikającymi z art. 495 § 3 w zw. z art. 479 14a k.p.c. Z tego względu dowód z dokumentu pełnomocnictwa zgłoszony w apelacji został pominięty przez Sąd Apelacyjny na podstawie art. 381 k.p.c. Niezależnie od powyższego, trafnie stwierdził Sąd Okręgowy, że oświadczenie o potrąceniu z 19 maja 2009 r. nie mogło być uznane za skutecznie złożone, skoro nie zawierało ono wyrażenia woli pozwanego o zamiarze potrącenia wierzytelności, lecz jedynie informację o możliwości umorzenia obu wierzytelności. W powołanym piśmie użyto bowiem stwierdzenia „obie wierzytelności mogą ulec umorzeniu”. Pozwany na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. cofnął wnioski dowodowe a następnie, pomimo stanowiska pełnomocnika powoda, który oświadczył, że kwestionuje okoliczności wskazane przez pozwanego w zarzutach oraz wskazał że pozwany nie udowodnił podnoszonego zarzutu potrącenia (protokół k. 161), nie przedłożył jakichkolwiek wniosków. Jednoznaczne stanowisko powoda przedstawione na rozprawie czyni nieuzasadnionym podniesiony w apelacji zarzut niezastosowania przez Sąd art. 230 k.p.c. Strona powodowa wypowiedziała się bowiem co do podnoszonego przez pozwanego zarzutu potrącenia i brak było podstaw do uznania, że przyznała podnoszone przez pozwanego w tym zakresie okoliczności. Skoro powód zakwestionował dokonanie potracenia rzeczą Sądu było rozważenie czy miało ono rzeczywiście miejsce i czy zgłoszona do potracenia wierzytelność została udowodniona. W deklaracji wekslowej z dnia 18 września 2009 r. nie wskazano na jaką kwotę może być wypełniony każdy z weksli, podano jedynie, że wierzyciel ma prawo je wypełnić na sumę odpowiadającą zadłużeniu (...) sp. z o.o. wynikającemu z porozumienia zawartego w tym samym dniu pomiędzy (...) sp. z o.o. a (...) sp. z o.o. Zdaniem pozwanego powód wypełnił na tę sumę weksel niezgodnie z porozumieniem wekslowym, ponieważ ani w porozumieniu z 18 września 2009 r. ani w deklaracji wekslowej nie wskazano, że suma na którą może być wypełniony weksel może być powiększona o odsetki. Powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści porozumienia z dnia 18 września 2009 r. w żaden sposób nie wynika aby strony wyłączyły prawo firmy (...) Sp. z o.o. w W. do odsetek w wypadku uchybienia przez pozwanego terminu płatności poszczególnych rat określonych w porozumieniu. Prawo do odsetek wynika zatem z porozumienia aczkolwiek ich podstawa prawna jest przepis art., 481 § 2 k.c. Skoro zatem porozumienie to jest podstawą do dochodzenia odsetek to powód uprawniony był do wypełnienia weksla przy uwzględnieniu wyliczonych przezeń kwot z tytułu odsetek za okres opóźnienia wynikający z treści porozumienia, które to wyliczenie nie było kwestionowane przed sądem pierwszej instancji. Nieuprawnione są wywody pozwanego zawarte w uzasadnieniu apelacji dotyczące skutków niedochowania postanowień deklaracji wekslowej w części dotyczącej zawiadomienia o wypełnieniu weksla. W tym zakresie Sąd Apelacyjny podziela w całości stanowisko Sądu Okręgowego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i przyjmuje je za własne. Z powyższych względów Sąd Apelacyjny, uznając wniesioną apelację za nieuzasadnioną, działając na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania za instancję odwoławczą orzeczono po myśli art. 98 §1 k.p.c. 99 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 7 § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.