Sygn. akt IVPa 51/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w Toruniu - IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Danuta Jarosz-Cz

§1k.p.

poprzez uznanie, że: a) pozwany nie miał dostępu do informacji szczególnie ważnych – mimo iż pozwany posiadał taki dostęp i to pracodawca samodzielnie, w sposób swobodny decyduje, czy posiadane przez pracownika informacje są takimi, o jakich mowa w art.

§1

k.p.;

1. b)umowa o zakazie konkurencji zawarta z pozwanym ujmowała zakaz zatrudnienia u nowego pracodawcy w sposób zbyt ogólny; 2) naruszenie prawa procesowego – zasady swobodnej oceny dowodów, mającego istotny wpływ na wynik postępowania tj. przepisu art. 233 k.p.c. poprzez :
2. a)brak ustaleń Sądu na okoliczność, czy firma (...) prowadzi działalność konkurencyjną w stosunku do powódki oraz czy pozwany, zatrudniając się w firmie (...), naruszył postanowienia umowy o zakazie konkurencji,
3. b)wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci zeznań stron i świadków oraz dokumentu - karty opisu stanowiska pracy, co doprowadziło do sprzecznych ustaleń Sądu z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności do ustalenia, iż pozwany nie miał dostępu do szczególnie ważnych informacji i nie naruszył umowy o zakazie konkurencji,
4. c)sprzeczność ustaleń Sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, polegającą na uznaniu, że umowa o zakazie konkurencji zawarta z pozwanym ujmowała zakaz zatrudnienia u nowego pracodawcy w sposób ogólny; 3) naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania i uniemożliwiające prawidłową instancyjną ocenę zapadłego w sprawie wyroku, tj. przepisu art. 328 §2 k.p.c. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku :
5. a)przyczyn, dla których Sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom świadka D. K. w całości oraz Prezesa Zarządu J. Ż. w części dotyczącej posiadania przez pozwanego dostępu do szczególnie ważnych informacji, zwłaszcza w kontekście ogólnego stwierdzenia Sądu, że dał wiarę zeznaniom świadków oraz stron,
6. b)podstawy faktycznej rozstrzygnięcia poprzez ustalenie faktów, które uznał za udowodnione, w szczególności tego, czy firma (...) prowadzi działalność konkurencyjną w stosunku do powódki oraz czy pozwany, zatrudniając się w firmie (...), naruszył postanowienia umowy o zakazie konkurencji,
7. c)podstawy prawnej wyroku wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazując na powyższe zarzuty apelacyjne powodowa Spółka wniosła o : 1) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I - poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 29.348,00 złotych wraz z ustawowymi odsetkami tytułem naruszenia przez pozwanego postanowień umowy o zakaz konkurencji, liczonymi od:
8. a)20.000,00 złotych - od dnia 01.02.2012 r. do dnia zapłaty;
9. b)779,00 złotych- od dnia 28.02.2012 r. do dnia zapłaty;
10. c)779,00 złotych- od dnia 30.03.2012 r. do dnia zapłaty;
11. d)779,00 złotych- od dnia 28.04.2012 r. do dniazapłaty;
12. e)779,00 złotych – od dnia 31.05.2012 r. do dnia zapłaty;
13. f)779,00 złotych – od dnia 29.06.2012 r. do dnia zapłaty;
14. g)779,00 złotych – od dnia 31.07.2012 r. do dnia zapłaty;
15. h)779,00 złotych – od dnia 31.08.2012 r. do dnia zapłaty;
16. i)779,00 złotych – od dnia 28.09.2012 r. do dnia zapłaty;
17. j)779,00 złotych – od dnia 31.10.2012 r. do dnia zapłaty;
18. k)779,00 złotych – od dnia 30.11.2012 r. do dnia zapłaty;
19. l)779,00 złotych – od dnia 28.12.2012 r. do dnia zapłaty;
20. m)779,00 złotych – od dnia 31.01.2013 r. do dnia zapłaty; 2) zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie II – poprzez zasądzenie „od powoda na rzecz pozwanego” kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję według norm przepisanych, ewentualnie 3) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji, z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach instancji odwoławczej – zgodnie z art. 108 §2 k.p.c. Uzasadniając apelację powodowa Spółka wskazała, że jej zdaniem Sąd Rejonowy zaniechał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, uchybiając tym samym zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Według apelującej Sąd pierwszej instancji zobowiązany był dokonać właściwej selekcji przeprowadzonych dowodów, uwzględnić wszelkie towarzyszące im okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla oceny mocy i wiarygodności tych dowodów. Sąd Rejonowy natomiast w sposób dowolny dokonał oceny dowodów poprzez pominięcie kluczowych dla powódki zeznań świadka D. K., który zeznał, iż „pozwany miał dostęp do pełnej bazy klientów powoda oraz wszelkich informacji o strategiach planowanych (...) znał warunki cenowe, strategie i plany rozwojowe (...)". Świadek potwierdził, iż pozwany był menadżerem sprzedaży u powódki, początkowo samodzielnie kierował jednym z kanałów dystrybucyjnych, a następnie obsługiwał trzech głównych odbiorców ze względu na znajomość rynku producentów okien. Również pozostali świadkowie zawnioskowani przez powódkę (A. R., M. B., R. K.) oraz sama powódka w sposób spójny i wzajemnie korespondujący ze sobą zeznali, iż pozwany miał dostęp do szczególnie ważnych informacji dla powódki. Mimo iż sam pozwany potwierdził, że posiadał dostęp do szczególnie ważnych informacji, zeznając na rozprawie, Sąd Rejonowy błędnie (zdaniem apelującej) ustalił, iż pozwany zaprzeczył, jakoby posiadał dostęp do szczególnie ważnych informacji dla powódki, a powódka tego nie udowodniła. W odpowiedzi na apelację pozwany – reprezentowany przez pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym – wniósł o oddalenie apelacji powódki w całości oraz o zasądzenie na swoją rzecz od powodowej Spółki kosztów procesu, w tym – kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: Apelacja powodowej Spółki jest w większości zasadna i jako taka skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy uzupełnił ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy. Poza ustaleniami dokonanymi przez Sąd pierwszej instancji Sąd Okręgowy ustalił, co następuje. W dniu 3 lipca 2006 r. powódka (...) Spółka z o. o. w C. zawarła z pozwanym P. L. umowę o zakazie konkurencji, na mocy której pozwany zobowiązał się do niepodejmowania działalności konkurencyjnej względem wymienionej wyżej Spółki przez okres jednego roku po ustaniu stosunku pracy. W tej samej umowie strony zastrzegły, że za naruszenie przez pracownika zakazu konkurencji pracodawcy będzie przysługiwać „opłata sankcyjna” w wysokości 20.000,00 złotych. Ponadto strony przewidziały, że z tytułu zawarcia przedmiotowej umowy pracodawca będzie wypłacać pracownikowi – przez okres trwania zakazu konkurencji - odszkodowanie w wysokości 25% wynagrodzenia otrzymywanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy. DOWÓD: - umowa o zakazie konkurencji (kserokopia) – k. 8 akt. Powodowa Spółka wypłacała pozwanemu tytułem odszkodowania określonego w §1 ust. 3 umowy o zakazie konkurencji z dnia 3 lipca 2006 r. – po 779,00 złotych miesięcznie, przez cały czas trwania zakazu konkurencji, to znaczy w każdym miesiącu z okresu od lutego 2012 r. do stycznia 2013 r. włącznie. W poszczególnych miesiącach z podanego wyżej przedziału czasu odszkodowanie wypłacono w dniach: 28 lutego 2012 r., 30 marca 2012 r., 28 kwietnia 2012 r., 31 maja 2012 r., 29 czerwca 2012 r., 31 lipca 2012 r., 31 sierpnia 2012 r., 28 września 2012 r., 31 października 2012 r., 30 listopada 2012 r., 28 grudnia 2012 r. oraz 31 stycznia 2013 r. (częściowo okoliczności bezsporne, a ponadto) DOWÓD: - potwierdzenia przelewów na rzecz pozwanego – k. 134-136 akt. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. jest następcą prawnym (...) Spółki Akcyjnej w C., której przedsiębiorstwo (w rozumieniu przepisu art. 55 1 k.c.) nabyła w dniu 1 lipca 2007 r. DOWÓD: - akt notarialny (kserokopia) – k. 144-152 akt. Jako pracownik (...) Spółki z o. o. w C. pozwany P. L. miał dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę. Pozwany posiadał informacje na temat cen produktów wytwarzanych przez wymienioną wyżej Spółkę, znał pełną bazę jej klientów, posiadał informacje o planowanych przez Spółkę strategiach oraz orientował się w kwestiach patentowych dotyczących produktów swojego pracodawcy. DOWÓD: - zeznania świadka D. K. – k. 98v-100 akt. - zeznania świadka A. R. – k. 154v-156 akt. - przesłuchanie J. Ż. jako strony – k. 156-157v akt. - częściowo przesłuchanie P. L. jako strony – k. 157v-159v akt. Po rozwiązaniu stosunku pracy, jaki łączył P. L. z powódką - (...) Spółką z o. o. w C., pozwany nawiązał stosunek pracy z P. B., występującym w obrocie gospodarczym jako (...) w C., który prowadzi działalność konkurencyjną względem wymienionej wyżej Spółki. U P. B. pozwany został zatrudniony na stanowisku specjalisty ds. jakości i reklamacji. Obydwaj wskazani przedsiębiorcy zajmują się m. in. produkcją podobnych akcesoriów do okien i drzwi. Nierzadko zdarza się, że pracownicy są zatrudnieni najpierw u jednego, a później – u drugiego z wymienionych wyżej pracodawców (lub na odwrót). DOWÓD: - odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru (...) o numerze: (...) (kserokopia) – k. 6-7 akt. - wyciąg z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej (kserokopia) – k. 17 akt. - informacje ze strony internetowej (...) Spółki z o. o. w C. (kserokopia) – k. 22 akt. - informacje ze strony internetowej przedsiębiorstwa (...) (kserokopie) – k. 23-27 akt. - zeznania świadka M. B. – k. 95-97 akt. - częściowo zeznania świadka P. B. – k. 100-101v akt. - zeznania świadka A. R. – k. 154v-156 akt. - przesłuchanie J. Ż. jako strony – k. 156-157v akt. W dniu 19 czerwca 2012 r. powodowa Spółka wezwała pozwanego na piśmie do zapłaty kwoty 20.000,00 złotych tytułem kary umownej za naruszenie postanowień umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy oraz kwoty 3.800,00 złotych tytułem nienależnie wypłaconego przez pracodawcę odszkodowania ustalonego w paragrafie 1 ust. 3 umowy. Pracodawca wyznaczył P. L. czas do dnia 26 czerwca 2012 r. włącznie – jako termin do zapłaty wymienionych wyżej kwot. DOWÓD: - wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania (kserokopie) – k. 33-34 akt. Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie zeznań świadków: M. B., D. K., A. R. i P. B., przesłuchania stron oraz w oparciu o wymienione wyżej dokumenty oraz inne środki dowodowe. Sąd dał wiarę powołanym wyżej dowodom, ponieważ były one jasne, logiczne i zrozumiałe oraz wzajemnie się uzupełniały, tworząc łącznie spójną całość – z tym wszakże zastrzeżeniem, że przesłuchaniu P. L. jako strony oraz zeznaniom świadka P. B. Sąd przyznał walor wiarygodności jedynie w takim zakresie, w jakim zeznania tych osób nie były sprzeczne z pozostałymi dowodami, którym Sąd dał wiarę. Sąd nie uznał za miarodajnej tych części zeznań pozwanego oraz P. B., w których wyżej wymienieni twierdzili, że P. B. – będąc właścicielem przedsiębiorstwa (...) - nie prowadzi działalności konkurencyjnej względem powodowej Spółki. Ten fragment zeznań pozwanego oraz świadka nie zasługiwał na uwzględnienie – jako sprzeczny z przesłuchaniem J. Ż. jako strony oraz z zeznaniami świadków: M. B., D. K. i A. R.. Dla przykładu warto przytoczyć fragment zeznań tej ostatniej, która w toku przesłuchania w charakterze świadka stwierdziła: „Firma (...)i (...) prowadzi działalność konkurencyjną dla powódki ponieważ posiadamy tę samą grupę odbiorców i posiadamy podobne produkty” (k. 154v akt). Zeznania podobnej treści złożyła świadek M. B., która oświadczyła: „Produkty (...), (...) i (...) są porównywalne. Wszyscy o tym wiedzą, że jesteśmy konkurencją dla siebie. Bardzo często musimy obniżać ceny bo kontrahenci nam mówią, że (...) i (...)oferują ceny o wiele niższe za ten sam produkt” (k. 96 akt). W ocenie Sądu dużo bardziej wiarygodne są zeznania wskazujące na to, że przedsiębiorstwo P. B.oraz Spółka (...) stanowią dla siebie konkurencję. Za taką wersją zdarzeń przemawia fakt licznych przepływów kadrowych pomiędzy dwoma wymienionymi wyżej przedsiębiorcami, których uczestnikiem stał się również pozwany – najpierw zatrudniony w Spółce (...), a później – u P. B.. Jak wskazują reguły logiki oraz zasady doświadczenia życiowego – jeżeli pracownicy „przechodzą” od pracodawcy „A” do pracodawcy „B” (lub w odwrotnym kierunku), to na ogół mamy do czynienia z sytuacją, w której obydwaj pracodawcy działają w tej samej lub bardzo podobnej branży – a skoro tak, to stanowią dla siebie nawzajem konkurencję. Przechodząc do analizy apelacji trzeba powiedzieć, że uzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu art.

§1k.p.

Zgodnie z wymienionym wyżej przepisem –przepis art. 101 1 §1kp stosuje się odpowiednio, gdy pracodawca i pracownik mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zawierają umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie określa się także okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy . Naruszenie przez byłego pracownika umowy o zakazie konkurencji powoduje odpowiedzialność odszkodowawczą uregulowaną przepisami kodeksu cywilnego (w drodze odesłania wynikającego z przepisu art. 300 k.p.). W związku z tym pracodawca ma prawo powstrzymać się od wypłaty określonego w umowie odszkodowania, a jeżeli dokonał już jego wypłaty (w całości lub w części) – jest uprawniony do żądania od byłego pracownika jego zwrotu z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia (analogiczne stanowisko w przedmiotowej kwestii zajmuje piśmiennictwo – vide Magdalena Stojek – Siwińska, [w:] Prawo pracy 2008 pod red. Magdaleny Stojek – Siwińskiej i Beaty Wawrzyńczak – Jędryki (redaktorzy prowadzący) oraz Kazimierza Jaśkowskiego (redaktor merytoryczny), WoltersKluwer Polska, Warszawa 2008, rozdział VI - Obowiązki pracownika, str. 355-356). W orzecznictwie przyjmuje się, że podmiotem umowy o zakazie konkurencji może być każdy pracownik, co do którego pracodawca samodzielnie i w sposób swobodny zdecyduje, czy posiadane przez niego informacje są takimi, o jakich mowa w przepisie art.

§ 1k.p. (por. orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 14 maja 1998 r., sygn. akt: I PKN 121/98, OSNAPi

USz 1999 r., nr 10, poz. 342; z dnia 17 listopada 1999 r., sygn. akt: I PKN 358/99, OSNAPiUSz 2001 r., nr 7, poz. 217, czy z dnia 17 grudnia 2001 r., sygn. akt: I PKN 742/00, OSNP z 2003 r., nr 24, poz. 588). Dążąc do zawarcia umowy o zakazie konkurencji pracodawca chroni bowiem swoje interesy oparte na przekonaniu,że pracownik ma dostęp do informacji, które pracodawca uważa za szczególne ważne, ponieważ ich ujawnienie mogłoby narazić go na szkodę, nawet jeśli ocena taka nie ma obiektywnego uzasadnienia, gdy okazuje się, że pracownik nie miał lub nie ma dostępu do tego rodzaju istotnych informacji, bądź wykorzystanie nabytej przez niego wiedzy nie narażało pracodawcy na szkodę (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2005 r., sygn. akt: II PK 258/04, OSNP z 2005 r., nr 22, poz. 356). Umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy nie może być uznana za nieważną z tej przyczyny, że w ocenie pracownika nie miał on dostępu do szczególnie ważnych informacji (art.

§ 1

k.p.) – analogiczne stanowisko w powyższej kwestii zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt: I PK 361/06, OSNP z 2008 r., nr 9-10, poz. 130 (LEX nr 272269). Dokonując subsumpcji przepisu art. 101

§1

k.p., dotyczące szeregu istotnych danych z zakresu działalności (...) Spółki z o. o. w C., od cen produktów poczynając, poprzez pełną bazę klientów, informacje o planowanych przez Spółkę strategiach a na kwestiach patentowych kończąc. Wspomniane zagadnienia należy ocenić jako stanowiące szczególnie istotne informacje dla przedsiębiorcy – z punktu widzenia reguł logiki oraz zasad doświadczenia życiowego. Za zasadny trzeba uznać również zarzut naruszenia przepisu art.

§1k.p.

poprzez uznanie przez Sąd Rejonowy, że zawarta przez strony umowa o zakazie konkurencji ujmowała zakaz zatrudnienia u nowego pracodawcy w sposób zbyt ogólny. Jak wskazuje się w piśmiennictwie – zakres zakazu konkurencji określony w umowie dotyczącej tej problematyki, nie może być zdefiniowany zbyt ogólnie. Z drugiej wszakże strony nawet zbyt ogólnikowe określenie zakazu konkurencji nie stanowi przesłanki do uchylenia się przez pracownika od skutków prawnych umowy o zakazie konkurencji – jeśli pracownik będący stroną umowy, o której mowa w przepisie art.

§1

k.p., po ustaniu stosunku pracy podejmie działalność konkurencyjną wobec dotychczasowego pracodawcy. Za działalność konkurencyjną wobec byłego pracodawcy uważane są z kolei czynności zarobkowe podejmowane przez byłego pracownika na własny rachunek (jako przedsiębiorca) lub na rachunek osoby trzeciej (jako pracownik, zleceniobiorca i tym podobne), jeżeli te czynności pokrywają się, przynajmniej częściowo, z zakresem działalności pracodawcy. Dotyczy to zarówno produkcji towarów lub świadczenia usług tego samego rodzaju, jak i towarów i usług zbliżonych do działalności pracodawcy, które mogą je zastąpić (usługi lub towary o charakterze substytucyjnym). Umowa powinna określać rodzaje działalności zakazanej dla pracownika oraz terytorium objęte tym zakazem (por. Kazimierz Jaśkowski, teza 4.

1. komentarza do art. 101 1 k.p., [w:] K. Jaśkowski, E. Maniewska Kodeks pracy. Komentarz. Ustawy towarzyszące z orzecznictwem. Europejskie prawo pracy z orzecznictwem. Tom I, WKP 2012, wydanie VIII – dostępny w programie komputerowym LEX Omega). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w ocenie Sądu Okręgowego w spornej umowie o zakazie konkurencji z dnia 3 lipca 2006 r. (kserokopia umowy – k. 8 akt) zakres zakazu konkurencji został określony w sposób wystarczający szczegółowo – nie został zdefiniowany zbyt ogólnikowo. Strony zdefiniowały pojęcie „działalności konkurencyjnej” w postanowieniu §1 zd. drugie wymienionej wyżej umowy, który stanowi: „Za działalność konkurencyjną uważane będą w szczególności następujące czynności: - prowadzenie przedsiębiorstwa konkurencyjnego we własnym imieniu lub za pośrednictwem osoby trzeciej, - pozostawanie w jakimkolwiek stosunku zatrudnienia w jednostce prowadzącej działalność zbliżoną do działalności Pracodawcy, - występowanie w charakterze agenta, pełnomocnika czy prokurenta podmiotów konkurencyjnych”. W ocenie Sądu Okręgowego powyższa definicja jest wystarczająco szczegółowa i wyczerpująca, albowiem wskazuje aż trzy formy działalności konkurencyjnej, zakazanej dla P. L. w okresie jednego roku od ustania stosunku pracy w powodowej Spółce (postanowienie §1 ust. 2 umowy). W większości zasadny jest także zarzut uchybienia przez Sąd pierwszej instancji przepisowi art. 233 k.p.c., przy czym należy sprecyzować, że chodzi o naruszenie przepisu art. 233 §1 k.p.c.. Zgodnie z przepisem art. 233 §1 k.p.c. – Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. W orzecznictwie sądowym, jak również w doktrynie prawa wielokrotnie podkreślano, iż swobodna ocena dowodów w podanym wyżej znaczeniu nie może być równoznaczna z ich dowolną oceną, tj. taką, która nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy lub jest nielogiczna albo też sprzeczna z zasadami doświadczenia życiowego (patrz np. wyroki Sądu Najwyższego z dni: 29 lipca 1998 r., sygn. akt: II UKN 151/98 (OSNAPiUS z 1999 r., nr 15, poz. 492); 4 lutego 1999 r., sygn. akt: II UKN 459/98 (OSNAPiUS z 2000 r., nr 6, poz. 252); 23 marca 1999 r., sygn. akt: II UKN 543/98 (OSNAPiUS z 2000 r., nr 11, poz. 433); 24 marca 1999 r., sygn. akt: I PKN 632/98 (OSNAPiUS z 2000 r., nr 10, poz. 382); 10 czerwca 1999 r., sygn. akt: II UKN 685/98 (OSNAPiUS z 2000 r., nr 17, poz. 655); 5 sierpnia 1999 r., sygn. akt: II UKN 76/99 (OSNAPiUS z 2000 r., nr 19, poz. 732); 10 listopada 1999 r., sygn. akt: I PKN 361/99 (OSNAPiUS z 2001 r., nr 7, poz. 216) czy 19 czerwca 2001 r., sygn. akt: II UKN 423/00, OSNP z 2003 r., nr 5, poz. 137). Strona zarzucająca Sądowi naruszenie przepisu art. 233 §1 k.p.c. musi wykazać, iż ocena dowodów dokonana przez ów Sąd była sprzeczna z określonymi regułami logiki lub też z zasadami doświadczenia życiowego względnie, iż Sąd niedostatecznie wyjaśnił sprzeczności, jakie zaistniały np. w zeznaniach świadków czy opiniach biegłych. Uzasadnieniem zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie może być samo przekonanie strony o innej niż to przyjął Sąd – wadze (znaczeniu) poszczególnych dowodów przeprowadzonych w danej sprawie ani też odmienna ocena dowodów przez stronę od tej przyjętej przez Sąd (por. wyroki Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dni: 21 marca 2006 roku, sygn. akt: I ACa 1116/05, LEX nr 194518; 27 kwietnia 2006 roku, sygn. akt: I ACa 1303/05, LEX nr 214251; 7 czerwca 2006 roku, sygn. akt: I ACa 1407/05, LEX nr 278415). Przyjęcie odmiennego stanowiska w powyższej kwestii byłoby nieracjonalne, gdyż prowadziłoby de facto do sytuacji, w której Sądowi niższej instancji można byłoby skutecznie postawić zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów w każdym przypadku, kiedy tylko strona prezentowałaby odmienne przekonanie co do znaczenia zgromadzonych dowodów niż Sąd, który orzekał w sprawie (co w praktyce ma miejsce prawie zawsze, gdy tylko dana strona odwołuje się od wydanego orzeczenia). Reasumując, należy powiedzieć, że naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie można upatrywać w takiej ocenie materiału dowodowego, która jest logiczna, zgodna ze wskazaniami doświadczenia życiowego, poziomem aktualnej wiedzy w danej dziedzinie oraz została dokonana w sposób wszechstronny. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy trzeba stwierdzić, iż Sąd Rejonowy naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów w podanym wyżej znaczeniu. Jak słusznie wskazuje apelująca, Sąd pierwszej instancji nie dokonał ustaleń, czy przedsiębiorstwo (...) prowadzi działalność konkurencyjną względem powódki, aczkolwiek – wbrew twierdzeniom skarżącej – jednocześnie dokonał ustaleń (nieprawidłowych) co do tego, czy pozwany, zatrudniając się w przedsiębiorstwie (...), naruszył postanowienia umowy o zakazie konkurencji. W uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego faktycznie brak jest kategorycznych i stanowczych ustaleń co do tego, czy nowy pracodawca pozwanego - P. B. – prowadzi działalność konkurencyjną w stosunku do Spółki (...). Należy dodać, że ustalenie powyższej okoliczności faktycznej było niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu, albowiem przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej P. L. z tytułu umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy jest właśnie stwierdzenie, że jego nowy pracodawca prowadzi działalność konkurencyjną względem poprzedniego pracodawcy pozwanego. Z treści uzasadnienia wyroku można jedynie domniemywać, że Sąd Rejonowy ustalił, iż P. B. – właściciel przedsiębiorstwa (...) – nie prowadzi działalności konkurencyjnej w stosunku do powodowej Spółki ale zarzut skarżącej jest zasadny o tyle, iż brak jest w uzasadnieniu jednoznacznych i kategorycznych ustaleń faktycznych dotyczących przedmiotowej kwestii. Apelująca nie ma natomiast racji, gdy twierdzi, że Sąd Rejonowy nie ustalił, czy pozwany – podejmując zatrudnienie w przedsiębiorstwie (...) – naruszył postanowienia umowy o zakazie konkurencji. Formując powyższy zarzut skarżąca nie myli się tylko o tyle, że Sąd pierwszej instancji nie zawarł ustalenia dotyczącego przedmiotowego zagadnienia w tej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w której znajdują się ustalenia faktyczne . Jednocześnie należy wszakże zauważyć, że Sąd Rejonowy wypowiedział się (w sposób nieprawidłowy, tj. sprzeczny z treścią zebranego materiału dowodowego) co do kwestii naruszenia postanowień umowy o zakazie konkurencji w tej części uzasadnienia, która obejmuje rozważania prawne Apelująca zdaje się zresztą sama mieć świadomość, iż Sąd pierwszej instancji jednak ustalił, że pozwany poprzez zatrudnienie u P. B. nie naruszył (zdaniem Sądu Rejonowego) postanowień umowy o zakazie konkurencji, na co wskazuje sposób sfomułowania przez apelującą zarzutu zawartego w punkcie
2. tiret drugie ( in fine) petitum apelacj. Rację ma natomiast skarżąca, gdy twierdzi, iż Sąd Rejonowy naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów poprzez wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do ustaleń sprzecznych z tym materiałem, a w szczególności – do ustalenia przez ten Sąd, iż pozwany nie miał dostępu do szczególnie ważnych informacji oraz, że nie naruszył postanowień umowy o zakazie konkurencji. Powyższe ustalenia pozostają w sprzeczności zarówno z zeznaniami świadków: D. K. i A. R., jak i z przesłuchaniem stron: pozwanego oraz J. Ż. (przesłuchanego za powodową Spółkę); zeznania świadków: M. B. i R. K.mają dużo mniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, albowiem żadne z dwojga wymienionych wyżej świadków nie pracowało w powodowej Spółce w okresie, w którym jej pracownikiem był pozwany. Zeznania wymienionych wyżej osób (to znaczy świadków - D. K. i A. R. - oraz obojga stron) potwierdzają, że P. L. miał dostęp do szczególnie ważnych informacji (dotyczących m. in. pełnej oferty cenowej oraz bazy klientów Spółki (...)), których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę (uszczerbek w dobrach materialnych). Wskazane wyżej dowody pozwalają na ustalenie, że pozwany naruszył postanowienia umowy o zakazie konkurencji, jaką zawarł z powodową Spółką w dniu 3 lipca 2006 r. Za zasadny uznać należy również zarzut sprzeczności ustaleń Sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym - poprzez ustalenie, iż umowa o zakazie konkurencji zawarta przez strony ujmowała zakaz zatrudnienia u nowego pracodawcy w sposób zbyt ogólny . Powyższe ustalenie Sądu pierwszej instancji było sprzeczne z treścią postanowienia §1 umowy o zakazie konkurencji z dnia 3 lipca 2006 r.. W tym zakresie należy odesłać do uwag, które Sąd umieścił już w tej części niniejszego uzasadnienia, w której odniósł się do zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu art.

§1k.p.

Przepis art. 328 §2 k.p.c. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Rację ma skarżąca, gdy zarzuca Sądowi pierwszej instancji, iż ten nie wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom świadka D. K. oraz prezesa zarządu powodowej Spółki, J. Ż. – w części dotyczącej posiadania przez pozwanego dostępu do szczególnie ważnych informacji, w sytuacji gdy jednocześnie Sąd Rejonowy wskazał, iż „dał wiarę zeznaniom świadków oraz stron” . Wyjaśnienie motywów, dla których określonym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, stanowi obowiązek Sądu, wynikający z przepisu art. 328 §2 k.p.c. Trafnie również wskazała apelująca, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał, czy ustalił, że przedsiębiorstwo (...) prowadzi działalność konkurencyjną względem powodowej Spółki (choć na podstawie analizy całokształtu treści uzasadnienia wyroku można założyć, iż Sąd Rejonowy ustalił, że dwaj wymienieni wyżej przedsiębiorcy nie prowadzą w stosunku do siebie działalności konkurencyjnej). Warto podkreślić, że przepis art. 328 §2 k.p.c. wymaga, aby w uzasadnieniu wyroku znalazły się ustalenia dotyczące faktów, które Sąd uznał za udowodnione. Skarżąca nie ma natomiast racji, gdy zarzuca Sądowi pierwszej instancji, że ten nie wskazał, czy ustalił, że pozwany – zatrudniając się w przedsiębiorstwie (...) – naruszył postanowienia umowy o zakazie konkurencji. W uzasadnieniu wyroku znalazło się wszak stwierdzenie: „Sąd przyjął, że pozwany nie naruszył umowy o zakazie konkurencji”. Powyższe ustalenie jest zdaniem Sądu Okręgowego nieprawidłowe, ale nie zmienia to faktu, iż – wbrew twierdzeniom apelującej – Sąd Rejonowy zawarł w uzasadnieniu wyroku ustalenie co do naruszenia (a raczej – co do braku naruszenia, w ocenie Sądu pierwszej instancji) przez P. L. postanowień umowy o zakazie konkurencji. Nie ulega wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przywołał pewne przepisy, które brał pod uwagę rozstrzygając niniejszy spór (w szczególności – art.

§1

k.p.) – z tym, że oddalając powództwo nie wskazał expressis verbis podstawy prawnej wydanego orzeczenia . Wszystkie powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do uchylenia się przez pozwanego od skutków prawnych umowy o zakazie konkurencji zawartej ze Spółką (...). Nie ulega bowiem wątpliwości, że nowy pracodawca pozwanego, tzn. P. B. ( przedsiębiorstwo (...) w C.) zajmuje się działalnością konkurencyjną w stosunku do powodowej Spółki. Zarówno jeden, jak i drugi z wymienionych wyżej przedsiębiorców zajmuje się wszak m. in. produkcją akcesoriów do okien i drzwi. Na dodatek obydwaj wymienieni przedsiębiorcy działają na tym samym rynku lokalnym, tzn. w C. i okolicach. Podejmując zatrudnienie w ramach stosunku pracy u P. B. pozwany naruszył postanowienie §1 zd. pierwsze i §1 zd. drugie tiret drugie umowy o zakazie konkurencji z dnia 3 lipca 2006 r., co uzasadnia jego odpowiedzialność odszkodowawczą względem powodowej Spółki. Zgodnie z postanowieniem §2 wymienionej wyżej umowy – „W razie naruszenia zakazu prowadzenia przez Pracownika działalności konkurencyjnej Pracodawcy przysługuje opłata sankcyjna w wysokości 20.000 zł (słownie dwadzieścia tysięcy złotych)”. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy w oparciu o przepis art. 386 §1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 1. sentencji w ten sposób, że na podstawie postanowień §1 i §2 umowy o zakazie konkurencji z dnia 3 lipca 2006 r. w związku z art.

§1k.p.

oraz art. 483 §1 k.c. w związku z art. 300 k.p. zasądził od pozwanego P. L. na rzecz (...) Spółki z o. o. w C. kwotę 20.000,00 złotych – tytułem kary umownej za naruszenie przez pozwanego postanowień umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. O ustawowych odsetkach za opóźnienie w zapłacie wymienionej wyżej kwoty Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 481 §1 i §2 zd. pierwsze k.c. w związku z art. 455 k.c. w związku z art. 300 k.p., przyjmując jako termin wymagalności 27 czerwca 2012 r. – czyli pierwszy dzień po terminie zapłaty wskazanym w wezwaniu do zapłaty przesłanym pozwanemu . Ponadto powodowa Spółka domagała się zasądzenia od pozwanego wypłaconego mu na podstawie umowy o zakazie konkurencji odszkodowania – w kwotach po 779,00 złotych miesięcznie. Roszczenie powódki o zwrot kwot wypłaconych P. L. jest uzasadnione – z uwagi na fakt, że podstawa prawna świadczenia spełnianego na rzecz pozwanego odpadła ( condictio causa finita), ponieważ pozwany podjął działalność konkurencyjną względem powodowej Spółki. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy w oparciu o przepis art. 386 §1 k.p.c. oraz na podstawie art. 410 §2 k.c. w związku z art. 300 k.p. zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od pozwanego na rzecz powodowej Spółki – z tytułu zwrotu nienależnego świadczenia – kwoty: 1) 3.116,00 złotych, z ustawowymi odsetkami od dnia 27 czerwca 2012 r. do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kwot wypłaconych pozwanemu w okresie od lutego do maja 2012 r. (779,00 złotych x 4 miesiące = 3.116,00 złotych); 2) 1.558,00 złotych, z ustawowymi odsetkami od dnia 28 sierpnia 2012 r. do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kwot wypłaconych pozwanemu w okresie od czerwca do lipca 2012 r. (779,00 złotych x 2 miesiące = 1.558,00 złotych); 3) 4.674,00 złote, z ustawowymi odsetkami od dnia 22 marca 2013 r. do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kwot wypłaconych pozwanemu w okresie od sierpnia 2012 r. do stycznia 2013 r. (779,00 złotych x 6 miesięcy = 4.674,00 złote). O ustawowych odsetkach za opóźnienie w zapłacie wskazanych wyżej kwot Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 481 §1 i §2 zd. pierwsze k.c. w związku z art. 455 k.c. w związku z art. 300 k.p. Sąd przyjął, że termin wymagalności roszczenia o zwrot kwot wypłaconych P. L. w okresie od lutego do maja 2012 r. nastąpił 27 czerwca 2012 r. – to jest w pierwszym dniu po terminie płatności wskazanym w wezwaniu do zapłaty z dnia 19 czerwca 2012 r.. Z kolei termin wymagalności roszczenia o zwrot świadczeń spełnionych na rzecz pozwanego w okresie od czerwca do lipca 2012 r. nastąpił 28 sierpnia 2012 r. – to znaczy w dniu następnym po doręczeniu P. L. odpisu pozwu, spełniającego rolę wezwania do zapłaty . Termin wymagalności roszczenia o zwrot kwot wypłaconych w miesiącach od sierpnia 2012 r. do stycznia 2013 r. to dzień następny po dacie doręczenia pozwanemu odpisu pisma procesowego powódki zawierającego rozszerzenie powództwa o żądanie zwrotu kwot wypłaconych we wskazanym wyżej okresie. Przedmiotowe pismo zostało przesłane pełnomocnikowi pozwanego w dniu 18 marca 2013 r.. Wskazane wyżej pismo pełnomocnik P. L. otrzymał najpóźniej w dniu 21 marca 2013 r., albowiem na rozprawie przed Sądem Rejonowym, która miała miejsce właśnie w tej dacie, pełnomocnik wiedział już o rozszerzeniu powództwa . W tym stanie rzeczy w przypadku roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia spełnionego na rzecz pozwanego w okresie od sierpnia 2012 r. do stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy zasądził ustawowe odsetki za opóźnienie od dnia następnego po dacie doręczenia P. L. odpisu pisma procesowego zawierającego rozszerzenie powództwa, tj. od 22 marca 2013 r. począwszy – do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy na podstawie cytowanych wyżej przepisów prawa materialnego ( a contrario) oddalił powództwo i apelację jako bezzasadne ( art. 385 k.p.c.). Oddalenie powództwa i apelacji dotyczyło roszczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie w zapłacie kary umownej za okres od dnia 1 lutego 2012 r. do dnia 26 czerwca 2012 r. oraz roszczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie w zapłacie (zwrocie) nienależnego świadczenia od kwot: 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za luty 2012 r.) – za okres od dnia 28 lutego 2012 r. do dnia 26 czerwca 2012 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za marzec 2012 r.) - za okres od dnia 30 marca 2012 r. do dnia 26 czerwca 2012 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za kwiecień 2012 r.) – za okres od dnia 28 kwietnia 2012 r. do dnia 26 czerwca 2012 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za maj 2012 r.) – za okres od dnia 31 maja 2012 r. do dnia 26 czerwca 2012 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za czerwiec 2012 r.) – za okres od dnia 29 czerwca 2012 r. do dnia 27 sierpnia 2012 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za lipiec 2012 r.) – za okres od dnia 31 lipca 2012 r. do dnia 27 sierpnia 2012 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za sierpień 2012 r.) – za okres od dnia 31 sierpnia 2012 r. do dnia 21 marca 2013 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za wrzesień 2012 r.) – za okres od dnia 28 września 2012 r. do dnia 21 marca 2013 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za październik 2012 r.) – za okres od dnia 31 października 2012 r. do dnia 21 marca 2013 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za listopad 2012 r.) – za okres od dnia 30 listopada 2012 r. do dnia 21 marca 2013 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za grudzień 2012 r.) – za okres od dnia 28 grudnia 2012 r. do dnia 21 marca 2013 r., 779,00 złotych (tytułem zwrotu świadczenia za styczeń 2013 r.) – za okres od dnia 31 stycznia 2013 r. do dnia 21 marca 2013 r. Powództwo i apelacja w powyższym zakresie podlegała oddaleniu jako bezzasadna, albowiem w okresach wskazanych w zdaniu poprzedzającym roszczenia powodowej Spółki nie były jeszcze wymagalne. Warto w tym miejscu przypomnieć, że wymagalność roszczenia odszkodowawczego następuje co do zasady wraz z doręczeniem dłużnikowi wezwania do zapłaty. Od tego też czasu zaczyna biec okres przedawnienia tego roszczenia (analogiczne stanowisko w przedmiotowej kwestii zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 listopada 1999 r., sygn. akt: III CKN 474/98; LEX nr 142585). Ponadto oddalenie powództwa i apelacji dotyczyło żądania zasądzenia od pozwanego zwrotu kosztów w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 złotych , o której zwrot (...) Spółka z o. o. w C. wnosiła zarówno w pozwie, jak i w piśmie procesowym z dnia 18 marca 2013 r., zawierającym rozszerzenie powództwa. Powództw i apelacja w tej części podlegała oddaleniu jako bezzasadna, ponieważ pełnomocnictwo w sprawach dotyczących zatrudnienia z mocy prawa nie podlega opłacie skarbowej (art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1282, ze zm.). O kosztach procesu za obydwie instancje Sąd Okręgowy orzekł mając na względzie zasady: odpowiedzialności strony przegrywającej za wynik postępowania (art. 98 §1 i §3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c.) oraz rozstrzygania o kosztach w orzeczeniu kończącym sprawę w danej instancji (art. 108 §1 k.p.c.). Ponieważ powodowa Spółka w zasadzie wygrała niniejszy spór sądowy, przysługiwał jej zwrot kosztów procesu od strony przegrywającej, tzn. od pozwanego. Na poniesione przez powódkę koszty procesu w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji składały się: opłata sądowa od pozwu – w łącznej kwocie 1.468,00 złotych (1.234,00 złote + 234,00 złote = 1.468,00 złotych; oraz koszty zastępstwa procesowego – w kwocie 1.800,00 złotych. Trzeba bowiem pamiętać, że w toku postępowania sądowego w niniejszej sprawie powodowa Spółka zastępowana była przez pełnomocnika procesowego z wyboru, będącego radcą prawnym. Wysokość opłaty stosunkowej od pozwu Sąd ustalił na podstawie przepisów art. 13 ust. 1 w związku z art. 21 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594, ze zm.), tj. jako 5% wartości przedmiotu sporu oraz wartości przedmiotu zaskarżenia (5% x 29.348,00 złotych = 1.467,4 złotych, tzn. po zaokrągleniu wzwyż do pełnego złotego – 1.468,00 złotych). Z kolei wysokość kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji Sąd ustalił na podstawie przepisów §6 pkt 5 w związku z §11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349, ze zm.). Ustalając wysokość kosztów zastępstwa radcowskiego Sąd wziął pod uwagę przesłanki wskazane w przepisach art. 109 §2 k.p.c. oraz w §2 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, tzn. kierował się niezbędnym nakładem pracy pełnomocnika strony powodowej oraz czynnościami podjętymi w sprawie przez tego pełnomocnika, charakterem niniejszej sprawy, jak również wkładem pracy pełnomocnika w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Wszystkie powyższe przesłanki przemawiały za zasądzeniem od pozwanego na rzecz powodowej Spółki kwoty 1.800,00 złotych – tytułem tzw. wynagrodzenia radcowskiego za postępowanie przed Sądem Rejonowym. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie cytowanych wyżej przepisów prawa materialnego zasądził od P. L. na rzecz (...) Spółki z o. o. w C. kwotę 3.268,00 złotych – tytułem zwrotu kosztów procesu za pierwszą instancję. Na poniesione przez powódkę koszty procesu w postępowaniu apelacyjnym składały się: opłata od apelacji – w kwocie 30,00 złotych oraz koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji – w kwocie 900,00 złotych. W toku postępowania odwoławczego (...) Spółka z o. o. w C. zastępowana była przez tego samego radcę prawnego, który reprezentował już powódkę w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Wysokość opłaty od apelacji Sąd ustalił na podstawie przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, zaś wysokość kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym – w oparciu o przepisy §6 pkt 5 w związku z §11 ust. 1 pkt 2 w związku z §12 ust. 1 pkt 1 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie cytowanych wyżej przepisów oraz w oparciu o art. 98 §1 i §3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. zasądził od pozwanego na rzecz powodowej Spółki kwotę 930,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym. /-/SSO Lucyna Ramlo /-/Danuta Jarosz-Czarcińska (spr.) /-/Danuta Domańska