k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Konsekwencją niedotrzymania powyższego terminu jest - zgodnie z art.
– obligatoryjne odrzucenie odwołania. Odstąpienie zaś od odrzucenia odwołania dopuszczalne jest jedynie przy kumulatywnym zaistnieniu dwóch przesłanek, a mianowicie, gdy przekroczenie terminu nie jest nadmierne oraz gdy nastąpiło z przyczyn niezależnych od strony. Przesłanki upoważniające sąd do nieuwzględnienia przekroczenia terminu mają charakter ocenny i zależą od całokształtu okoliczności sprawy. Powinność ich wykazania spoczywa na wnoszącym odwołanie. Oznacza to, że w przypadku, gdy do sądu wpływa odwołanie od decyzji organu rentowego złożone z przekroczeniem terminu określonego w art.
k.p.c., sąd ten winien zbadać, czy przytoczone przez odwołującego się okoliczności pozwalają na uznanie, iż przekroczenie tego terminu było od niego niezależne i czy nie jest nadmierne. W sprawie Sąd Okręgowy przeprowadził czynności wyjaśniające, które dały podstawy do słusznego uznania, że przekroczenie przez wnioskodawczynię o ponad trzy lata terminu do wniesienia odwołania było od niej zależne. Słusznie bowiem Sąd I instancji wziął przy tym pod uwagę fakt, iż sama S. K. przyznała, że na dzień wydania decyzji z 6 marca 2008 r. nie mogła przedstawić żadnego dokumentu, który potwierdzałby fakt nieprowadzenia działalności rolniczej we własnym gospodarstwie rolnym, a dodatkowo wskazała, że nie odwoływała się od tej decyzji, bowiem była przeświadczona o jej prawidłowości i dopiero od niedawna doszła do wniosku, po analizie stosownych przepisów, że jednak decyzja jest błędna. Trafnie uznał Sąd Okręgowy, że okoliczności te nie uzasadniają przyjęcia, iż wnioskodawczyni przekroczyła termin do wniesienia odwołania z przyczyn od niej niezależnych. Z tego względu natomiast, że zarzuty podniesione w apelacji odnoszą się do kwestii merytorycznych związanych z prawomocną decyzją organu rentowego, od której odwołanie zostało odrzucone, nie były one przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego. W odniesieniu do zaskarżonej przez wnioskodawczynię decyzji KRUS w O. z dnia 10 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy również słusznie zaznaczył, że została ona wydana z urzędu i wbrew przekonaniu apelującej dotyczy jedynie waloryzacji świadczenia. Jakkolwiek w treści przedmiotowej decyzji znajduje się stwierdzenie, że część uzupełniająca świadczenia ulega zawieszeniu w 100%, tak ma ono charakter wyłącznie informacyjny, związany z waloryzacją, co wynika z podanej w tejże decyzji podstawy prawnej. Nadto wskazać należy, że przedmiotem rozpoznania Sądu są zarzuty związane z treścią zaskarżonej decyzji, wnioskodawczyni natomiast w ogóle nie odnosiła się do wysokości świadczenia wynikającego z decyzji KRUS z dnia 10 kwietnia 2011 r. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację wnioskodawczyni jako bezzasadną. Natomiast na zasadzie art. 350 § 3 k.p.c., zgodnie z którym, jeżeli sprawa toczy się przed sądem drugiej instancji, sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji, Sąd Apelacyjny sprostował oczywistą niedokładność w komparycji zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Opolu poprzez zamieszczenie tam decyzji organu rentowego z dnia 6 marca 2008 r., co do której Sąd I instancji również prowadził postępowanie w następstwie jej zaskarżenia przez wnioskodawczynię. R.S.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.