w zw. z art. 65 k.k.(w brzmieniu do 30.04.2004 r.) popełniony w okresie od 6 do 26 września 2001 r., z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 299 §
z art. 65 k.k. (w brzmieniu do 30.04.2004 r.) popełniony w okresie od 27 do 30 czerwca 2002 r. oraz z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 299 §
z art. 65 k.k.(w brzmieniu do 30.04.2004 r.) popełniony w okresie od 2 do 15 października 2002 r., po przyjęciu, że stanowią one ciąg przestępstw opisany w art. 91 § 1 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 40 zł; na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. orzeczono karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 320 stawek dziennych po 40 zł (k. 588-599); 6 13.Sądu Okręgowego w L. z dnia 6 marca 2013 r., w sprawie o sygn. akt IV K 445/11, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 20 sierpnia 2013 r. (II AKa 130/13), za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w okresie od 26 kwietnia 1999 r. do 6 maja 1999 r. na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny 100 stawek po 30 zł (k. 662, 666). Sąd Okręgowy w L. wyrokiem łącznym z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt IV K 402/12, po rozpoznaniu wniosku M. W. o wydanie wyroku łącznego: I. na mocy art. 569 § 1 k.p.k. w zw. z art. 85 k.k., art. 91 § 2 k.k., art. 39 § 1 k.k.s. i art. 40 § 1 k.k.s. w miejsce kar grzywien wymierzonych wyrokami: Sądu Rejonowego w R. w sprawach o sygn. akt II Ks 15/02/P, II Ks 11/04/P, II K 117/02/P, Sądu Rejonowego w R. w sprawie o sygn. akt II K 54/06 oraz Sądu Rejonowego w L. w sprawie o sygn. akt IX K 978/04, Sądu Okręgowego w L. w sprawach o sygn. akt IV K 323/10, IV K 269/10, IV K 445/11, a także Sądu Rejonowego w L. w sprawie o sygn. akt III K 745/11, orzekł karę łączną grzywny 600 stawek dziennych po 50 zł, na poczet której zaliczył wykonane kary grzywny w sprawach Sądu Rejonowego w R. o sygn. akt II Ks 15/02/P i II K 117/02/P; II. na mocy art. 569 § 1 k.p.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce kar pozbawienia wolności wymierzonych wyrokami Sądu Rejonowego w L. w sprawie o sygn. akt IX K 978/04, Sądu Rejonowego w R. w sprawie o sygn. akt II K 117/02/P, Sądu Rejonowego w R. w sprawie o sygn. akt II K 54/06, Sądu Okręgowego w L. w sprawach o sygn. akt IV K 323/10, IV K 269/10, IV K 445/11, Sądu Rejonowego w L. w sprawie o sygn. akt IX K 1084/07, Sądu Rejonowego w W. w sprawie o sygn. akt V K 4/08 oraz Sądu Rejonowego w L. w sprawie o sygn. akt III K 745/11, orzekł karę łączną 12 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył okresy pozbawienia wolności w sprawach o sygn. akt IX K 301/09 i V K 4/08; III. w pozostałym zakresie wyroki pozostawił do odrębnego wykonania; IV. na zasadzie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego w pozostałym zakresie. 7 Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II AKa 8/14, po rozpoznaniu apelacji obrońcy skazanego, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniżył orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności do 10 lat, a w pozostałej części wyrok utrzymał w mocy. W kasacji od tego wyroku obrońca skazanego z urzędu podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa procesowego tj. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 570 k.p.k. w zw. z art. 85 k.k. w zw. z art. 89 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim utrzymano w mocy wyrok Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Obrońca skazanego z wyboru w kasacji wywiedzionej od powyższego wyroku podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego tj. art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 8 czerwca 2010 r. Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasacje wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacje obrońców skazanego są bezzasadne w stopniu oczywistym. W myśl art. 519 k.p.k. kasacja może być wniesiona od wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. musi zatem być dotknięte orzeczenie tego sądu, a nie sądu pierwszej instancji. Nadzwyczajny środek zaskarżenia wniesiony przez obrońcę skazanego z urzędu jedynie pozornie czyni zadość powyższemu warunkowi. Analiza zarzutu podniesionego w tej kasacji prowadzi do wniosku, że stanowi on powtórzenie zarzutu zawartego w apelacji. Do niego zaś wnikliwie odniósł się Sąd odwoławczy i zasadnie nie stwierdził naruszenia przywołanych przepisów. Znamienne jest, iż skarżący nie podnosi w tym kontekście obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Wypada przypomnieć, że zgodnie z art. 85 k.k., jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, 8 co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "pierwszy wyrok", oznacza chronologicznie najwcześniejszy z wyroków objętych postępowaniem w sprawie o wydanie wyroku łącznego. Połączeniu mogą zatem ulec kary orzeczone za przestępstwa popełnione przed datą tego pierwszego wyroku. Inaczej rzecz ujmując, pierwszy wyrok, o którym mowa w art. 85 k.k., to wyrok, który zapadł przed popełnieniem przez skazanego kolejnych przestępstw. Ustawodawca w celu identyfikacji "pierwszego wyroku" nie dokonał takiego przeciwstawienia, ale użył zaimka wskazującego, względem jakich przestępstw ten wyrok ma być pierwszy - wobec "tych", które przed jego wydaniem zostały popełnione. Dlatego też pierwszy wyrok skazujący stanowi cezurę czasową zbiegu przestępstw; ma odgradzać zbiegi przestępstw popełnionych przed - i po tym wyroku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 listopada 2003 r., IV KK 295/02). W realiach sprawy trafnie przyjęto, iż „pierwszy wyrok” w powyższym rozumieniu stanowi wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 13 stycznia 2004 r., o sygn. akt II Ks 15/02/P. Nie było zatem możliwe objęcie wyrokiem łącznym kar orzeczonych w wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 3 kwietnia 2006 r., sygn. akt II K 512/04, z uwagi na to, że czyny, za które M. W. skazano tym wyrokiem, zostały popełnione w okresie od maja 2002 r. do 27 stycznia 2004 r., a zatem w części po wydaniu wymienionego, pierwszego chronologicznie wyroku skazującego. Należy przy tym zaznaczyć, iż choć brzmienie art. 85 k.k. nie zobowiązuje sądów do stworzenia tylko jednego realnego zbiegu przestępstw, to jednak zawsze pierwszy chronologicznie wyrok dla danej grupy przestępstw stanowi granicę tego zbiegu przestępstw i tym samym stanowi granicę oddzielającą kolejne grupy przestępstw pozostające w realnym zbiegu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2008 r., V KK 212/07). Niedopuszczalne było, z uwagi na to, że w chwili orzekania skazanie wynikające z wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 1 grudnia 2008 r., sygn. akt IX K 729/07, uległo zatarciu z mocy prawa (art. 76 § 1 k.k.), połączenie kary 9 orzeczonej w tej sprawie z karą orzeczoną w sprawie Sądu Rejonowego w B. o sygn. akt II K 512/04. Nieuprawnione jest stawianie Sądowi odwoławczemu zarzutu naruszenia art. art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 8 czerwca 2010 r. Skarżący zdaje się bowiem nie dostrzegać, że orzeczona kara łączna grzywny obejmowała jednostkowe kary grzywny wymierzone także za popełnienie przestępstw skarbowych. Wobec powyższego Sądy trafnie przyjęły, iż w takim wypadku odpowiednie zastosowanie znajdą wyłącznie przepisy Kodeksu karnego skarbowego. Wynika to nie tylko z braku stosownego odesłania w art. 20 § 2 k.k.s. do odpowiedniego stosowania normy art. 86 § 1 k.k., lecz przede wszystkim z brzmienia art. 39 § 2 k.k.s., który stanowi, że w razie skazania za zbiegające się przestępstwo skarbowe i przestępstwo określone w innej ustawie karnej, sąd wymierza karę łączną na zasadach określonych w niniejszym kodeksie. Przepis ten stanowi lex specialis wobec uregulowania art. 86 § 1 k.k. i jako taki wyłącza jej stosowanie. Dlatego też w przedmiotowej sprawie granicę orzekania kary łącznej grzywny wyznaczał wyłącznie przepis art. 39 § 1 k.k.s., zgodnie z którym maksymalny wymiar tej kary nie może przekraczać sumy kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa, jednak nie więcej niż 1080 stawek dziennych. Rozstrzygnięcie o karze łącznej grzywny zostało zatem oparte na właściwej podstawie prawnej, a orzeczona kara nie wykraczała poza granice wyznaczone ustawą. W tym stanie rzeczy pozostaje stwierdzić, że kasacje obrońców skazanego, jako oczywiście bezzasadne, podlegały oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. O wynagrodzeniu obrońcy ustanowionego z urzędu należało orzec na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z § 14 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz.U. 2013, poz. 461), natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k. 10
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.