na łączną karę 2 lat pozbawienia wolności oraz łączną karę 50 stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokości jednej stawki w kwocie 10 zł. Wobec W. Z. orzeczono również zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Wyrok uprawomocnił się 7 stycznia 2006 roku. Karę tę W. Z. odbywał w okresie od 12 października 2007 roku do 22 maja 2009 roku. Dowód: - odpis wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 30.12.2005 r., V K 2318/05 – k. 20-21, Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rawiczu z dnia 30 stycznia 2007 roku w sprawie sygnatura akt II K 515/06 W. Z. został skazany za to, że w dniu 21 czerwca 2006 roku w R., woj. (...), kierował samochodem osobowym marki V. (...) o nr. rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości o stężeniu 0,88 promila alkoholu w wydychanym powietrzu, co odpowiada stężeniu alkoholu we krwi, nie stosując się przy tym do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 30 grudnia 2005 roku sygn. akt VK 2318/05 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, tj. za czyn z art.
w zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za czyny z art. 270 § 1 k.k. i art. 235 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na karę 1 roku pozbawienia wolności i z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; Sąd wymienione jednostkowe wymierzył łączną karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Wobec W. Z. orzeczono także środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 7 lutego 2007 roku. Karę tę W. Z. odbył w okresie od 8 czerwca 2009 roku do 18 grudnia 2009 roku w Zakładzie Karnym w W., korzystając z warunkowego przedterminowego zwolnienia na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawie V K. (...)/wz. Dowód: - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Rawiczu z dnia 30.01.2007 r., II K 515/06 – k. 16-17, Wyrokiem łącznym z dnia 15 września 2009 roku, w sprawie sygn. akt II K 232/08 Sąd Rejonowy w Rawiczu połączył W. Z. kary pozbawienia wolności orzeczone wobec niego na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z dnia 25 listopada 2004 roku, sygn. akt VI K 1057/04 oraz Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 16 maja 2005 roku, sygn. akt VK 618/05 i wymierzył mu karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Karę tą W. Z. miał odbyć w okresie od 8 lutego 2011 roku do 23 marca 2012 roku (zaliczono okres od 11 września 2006 roku do 27 września 2006 roku). W dniu 18 grudnia 2009 roku został warunkowo przedterminowo zwolniony z Zakładu Karnego w W. na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiu w sprawie V K. (...)/wz. Dowód: - odpis wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Rawiczu z dnia 15.09.2009 r., II K 232/08 – k. 18 – 19, W dniu 7 października 2012 roku funkcjonariusze Policji M. A.
91 § 1 k.k., art. 49a § 2 k.k., art. 42 § 2 k.k. został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby. Orzeczono wobec oskarżonego także zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie 300 zł. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 20 kwietnia 2006 roku zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 30 grudnia 2005 roku w sprawie sygn. akt V K 2318/05 za popełnienie czynów z art. 281 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., z art. 297 § 1 k.k., z art. 279 § 1 k.k., art. 91 § 1 k.k., art. 64 § 1 k.k., z art. 178a § 2 k.k., z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii został skazany na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności oraz karę 50 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki w kwocie 10 zł. Orzeczono także 1 rok zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2009 roku Sąd Okręgowy we Wrocławiu udzielił oskarżonemu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności z okresem próby do dnia 23 marca 2012 roku. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rawiczu z dnia 30 stycznia 2007 roku w sprawie sygn. akt II K 515/06 za popełnienie czynów z art.
11 § 2 k.k., z art. 270 § 1 k.k., art. 11 § 3 k.k., art. 64 § 1 k.k., z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. został skazany na karę łączną 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczono również wobec skazanego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Postanowieniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2009 roku został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbycia reszty kary pozbawienia wolności z okresem próby do dnia 23 marca 2012 r. Wyrokiem łącznym z dnia 15 września 2009 roku w sprawie sygn. akt II K 232/08 Sąd Rejonowy w Rawiczu objął wyroki Sądu Rejonowego w Zgorzelcu w sprawie VI K 1057/04 oraz Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia w sprawie V K 618/05 i wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Postanowieniem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2009 roku został warunkowo przedterminowo zwolniony z odbycia reszty kary pozbawienia wolności z okresem próby do dnia 23 marca 2012 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej z dnia 18 listopada 2010 roku w sprawie sygn. akt XII K 855/10 za popełnienie czynu z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. został skazany na karę 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby oraz karę 50 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki w kwocie 40 zł. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków z dnia 8 lutego 2011 roku w sprawie sygn. akt II K 739/10 za popełnienie czynu z art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Krzyków z dnia 24 grudnia 2011 roku odroczono wykonanie kary do dnia 14 czerwca 2012 roku. Dowód: - karta karna – k. 42-44, W dniu 28 maja 2011 roku w R. oskarżony został ukarany mandatem karnym kredytowanym w wysokości 400 zł za naruszenie przepisów ruchu drogowego w postaci niezastosowania się do znaków od P-8a do P-8c „strzałka kierunkowa”, 103, kierowania pojazdem nie mając przy sobie wymaganych dokumentów; C 15, niestosowania się do pozostałych, nie wyszczególnionych w katalogu znaków i sygnałów drogowych. Dowód: - informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego z dnia 11.01.2013 r. – k. 45, W opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 25 lutego 2013 roku biegli psychiatrzy stwierdzili, że oskarżony W. Z. nie jest chory psychicznie w rozumieniu psychozy i nie był chory psychicznie w krytycznym czasie, nie jest też upośledzony umysłowo. Biegli nie stwierdzili również u oskarżonego innych zakłóceń psychicznych, które mogłyby mieć znaczenie orzecznicze w sprawie. Badanie wykazało, że nadużywał on alkoholu, jednak podawane w wywiadzie dane nie pozwalały na rozpoznanie u niego uzależnienia od alkoholu, a ewentualne uzależnienie nie miałoby znaczenia dla oceny poczytalności oskarżonego w sprawie. Oskarżony w przeszłości kilka razy sporadycznie odurzał się narkotykami. Podawany sposób odurzania się nie doprowadził do powstania uzależnienia i w odniesieniu do zarzucanego czynu nie miało to znaczenia dla oceny poczytalności. Biegli podkreślili, że oskarżony zna i rozumie podstawowe zasady współżycia społecznego, prawidłowo ocenia sytuacje społeczne i potrafił przewidzieć skutki prawne zarzucanego mu czynu. Reasumując, biegli stwierdzili, że w krytycznym czasie oskarżony nie miał zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem – nie zachodziły warunki określone w art. 31 § 1 i 2 k.k. Dowód: - opinia sądowo – psychiatryczna z dnia 25.02.2013 r. – k. 63- 65, Oskarżony W. Z. zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak też przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W dniu 23 listopada 2012 roku (k. 10-11) oskarżony wyjaśnił, że nie wiedział, że w dniu 7 października 2012 roku obowiązywał go jeszcze zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczony przez Sąd. Spieszył się wówczas do chorego syna. Zaznaczył też, że żałuje tego, co zrobił. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 roku (k. 53) podtrzymał wcześniej złożone wyjaśnienia. Nie potrafił wytłumaczyć swojego zachowania. Podkreślił, że jechał do syna, który jest inwalidą. W pobliżu nie było żadnej trzeźwej osoby, która mogłaby mu pomóc, a on potrzebował zawieźć syna do szpitala. Nie pamiętał ile razy był karany za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości – mogło to mieć miejsce 3-4 razy. Był karany za włamania, kradzieże, pobicia, narkotyki. W sumie w warunkach izolacji więziennej przebywał przez okres około 9 lat. Był w Zakładzie Karnym nr 1 we W. oraz w W.. Zaznaczył, że odkąd w 2009 roku wyszedł z zakładu karnego, to było jego pierwsze wykroczenie. Wyjaśnił, że kiedyś sporadycznie brał narkotyki, ale nie był od nich uzależniony i nie uczestniczył w związku z tym w żadnej terapii. Podczas pobytu w Zakładzie Karnym w W. brał udział w spotkaniach, mających na celu uświadomienie problemu alkoholowego. Przed Sądem w dniu 26 kwietnia 2013 r. (k. 85) oskarżony jeszcze raz podkreślił, że w dniu zdarzenia jechał do syna, który miał atak i trzeba było zawieźć go do szpitala. Czekał na taksówkę, ale ostatecznie pojechał sam. Przyznał, że ma świadomość, że to co zrobił jest przestępstwem. Dodał, że toczy się przeciwko niemu jeszcze jedna sprawa w związku z kierowaniem przez niego pojazdem mimo orzeczonego przez Sąd zakazu – wówczas także jechał do szpitala. Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył, co następuje: W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, że zarówno sprawstwo jak i wina oskarżonego W. Z. w zakresie zarzucanego mu czynu nie budzą najmniejszych wątpliwości. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że stan faktyczny w niniejszej sprawie był jednoznaczny i wynikało z niego w sposób jasny, że oskarżony w dniu 7 października 2012 roku wbrew zakazowi orzeczonemu przez Sąd Rejonowy w Rawiczu w sprawie II K 515/06, kierował samochodem marki M. o nr. rej. (...), poruszając się ulicą (...) we W.. Okoliczności te potwierdzał konsekwentnie oskarżony w swoich wyjaśnieniach. Z kolei szczegółowych informacji dotyczących przebiegu kontroli, kiedy to oskarżony został zatrzymany i zostało ujawnione, że nie mógł zgodnie z prawem prowadzić samochodu, dostarczyły zeznania świadka M. A.
w zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz za czyny z art. 270 § 1 k.k. i art. 235 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na łączną karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Wobec W. Z. orzeczono także środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 7 lutego 2007 roku. Cztery lata zakazu upłynęłyby zatem w dniu 7 lutego 2011 roku, ale okres trwania zakazu został przedłużony wobec brzmienia art. 43 § 2 k.k. Zgodnie z treścią cytowanego artykułu pozbawienie praw publicznych, obowiązek lub zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia; okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Oskarżony w okresie od 12 października 2007 roku do 22 maja 2009 roku odbywał karę pozbawienia wolności wymierzoną mu przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia na mocy wyroku z dnia 30 grudnia 2005 roku w sprawie sygn. akt V K 2318/05, a nadto w okresie od 8 czerwca 2009 roku do 18 grudnia 2009 roku odbywał karę pozbawienia wolności orzeczoną na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Rawiczu z dnia 30 stycznia 2007 roku w sprawie sygnatura akt II K 515/06. Wobec tego okres zakazu prowadzenia pojazdów nie biegł przez ponad 2 lata i 1 miesiąc i o ten czas okres trwania zakazu został przedłużony. Nie ulegało zatem wątpliwości, że w dniu 7 października 2012 roku – kiedy oskarżony prowadził samochód marki M. o numerze rej. (...) we W. - zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony przez Sąd Rejonowy w Rawiczu w sprawie sygn. akt II K 515/06, jeszcze go obowiązywał. Oskarżony w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, nie cierpiał niedostatków w zakresie swojej poczytalności, co wynika z wniosków opinii sądowo – psychiatrycznej z dnia 25 lutego 2013 roku. Potrafił przewidzieć skutki prawne swojego zachowania. Z kontekstu wyjaśnień oskarżonego wynikało, że miał świadomość obowiązywania zakazu kierowania pojazdami, a mimo to zdecydował się poprowadzić samochód. W ocenie Sądu oskarżony nie znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej. Oskarżony próbował usprawiedliwić swoje postępowanie tym, że chciał zawieźć chorego syna do szpitala. Jednakże z relacji oskarżonego nie wynikało, aby sytuacja była na tyle dramatyczna, że nie mógł liczyć na pomoc innych osób. Sam wspominał o tym , że zanim zdecydował się wsiąść do auta, czekał na taksówkę, a zatem miał możliwość innego dojazdu do dziecka – bez konieczności łamania prawa. Oskarżony chciał wprawdzie pomóc synowi, ale zdaniem Sądu nie podał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jego wystąpienie przeciwko porządkowi prawnemu. W związku z tym wina oskarżonego nie budzi żadnych wątpliwości. Powyższego czynu oskarżony dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, o jakim stanowi art. 64 § 1 k.k. Przepis ten znajduje zastosowanie do sprawcy skazanego za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, popełniającego w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany. Przestępstwami podobnymi są przestępstwa tego samego rodzaju. Przy ocenie podobieństwa przestępstw decydujące znaczenie ma ustalenie, czy analizowane czyny godzą w dobra tego samego rodzaju (np. życie, zdrowie, mienie, wolność jednostki), przy czym najczęściej, wskazuje na to systematyka przyjęta w kodeksie karnym. Oskarżony W. Z. był uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Rawiczu z dnia 30 stycznia 2007 roku, sygnatura akt II K 515/06 za popełnienie czynu z art.
w zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Karę tą oskarżony odbył w okresie od dnia 8 czerwca 2009 roku do dnia 18 grudnia 2009 roku. W ciągu niespełna trzech lat od odbycia tej kary (ponad 6 miesięcy) oskarżony popełnił przestępstwo z art. 244 k.k., zatem przestępstwo podobne do tego, za które był już skazany. Sąd na podstawie art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonemu W. Z. karę pozbawienia wolności za przypisane mu przestępstwo, Sąd baczył, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oraz społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu. Sąd uznał, że wymierzona kara pozbawienia wolności będzie adekwatna do stopnia zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu oraz uczyni zadość wymaganiom art. 53 § 1 i § 2 k.k. W przekonaniu Sądu kara pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze 4 miesięcy pozbawienia wolności spełni stawiane jej cele zapobiegawcze i wychowawcze w odniesieniu do oskarżonego. Winna ona unaocznić oskarżonemu naganność jego zachowania, oraz zapobiec powrotowi do naruszania przez niego porządku prawnego. Natomiast w ramach prewencji ogólnej wymierzona oskarżonemu kara, z jednej strony powinna odstraszać potencjalnych sprawców tego rodzaju występków, a z drugiej ukazując naganność tego rodzaju zachowań oraz nieuchronność kary, winna pozytywnie kształtować świadomość prawną społeczeństwa. Sąd uznał, że czyn popełniony przez oskarżonego odznaczał się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Godził w tak ważne dobro, jakim jest prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości. Oskarżony kolejny już raz w sposób lekceważący potraktował orzeczenie Sądu, złamał obowiązujący go zakaz, nie licząc się zupełnie z obowiązującymi normami. Okolicznością obciążającą przy wymiarze była także wielokrotna uprzednia karalność oskarżonego. W ocenie Sądu całokształt okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalał na zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Należy bowiem mieć na uwadze, że oskarżony był wielokrotnie karany – w tym za przestępstwa przeciwko mieniu, przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a także – jak już zaznaczono – przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Był także karany mandatem za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zastosowane wobec oskarżonego wcześniej sankcje w postaci kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania a także bezwzględnych kar pozbawienia wolności, nie powstrzymały go od działania sprzecznego z prawem. Oskarżony mimo kilkuletniego pobytu w warunkach izolacji więziennej nie zmienił swojego postępowania, popełniając kolejne czyny karalne. Taka postawa oskarżonego wskazuje na jego lekceważący stosunek do wymiaru sprawiedliwości. Wskazuje ona, że resocjalizacja w warunkach wolnościowych nie odniesie pozytywnych rezultatów. W przekonaniu Sądu bezwzględna kara 4 miesięcy pozbawienia wolności będzie współmierna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu oraz adekwatną z uwagi na jej ogólno – prewencyjne cele, jak też zapobiegawczo – wychowawcze oddziaływanie względem oskarżonego. W związku z ustanowieniem dla oskarżonego obrońcy z urzędu, Sąd w oparciu o art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 19 oraz § 14 ust. 2 pkt 3, § 16 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. R. kwotę 516,60 zł, obejmującą należny podatek VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Natomiast z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego, Sąd za niecelowe uznał obciążenie go kosztami postępowania oraz odstąpił od wymierzenia mu opłaty, co znajduje umocowanie w przepisach art. 624 § 1 k.p.k. oraz w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.