po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 7 listopada 2014 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 lipca 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 lutego 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok i sprawę oskarżonego N. Z. przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P. UZASADNIENIE N. Z. został oskarżony o to, że: w dniu 22 października 2013 r., o godzinie 3.10 na ul. C. w S., województwo m./…/ - to jest w ruchu lądowym - kierował samochodem marki Opel Astra nr rej. […] znajdując się w stanie 2 nietrzeźwości ( I i I I badanie 0,46 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt … 395/13, za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w., w którym orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w lądowej strefie ruchu na okres 7 (siedmiu) miesięcy, to jest o przestępstwo z art.
Sąd Rejonowy w S. wyrokiem zaocznym z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt … 805/13, orzekł (k. 41-42): 1. oskarżonego N. Z. uznał za winnego tego, że w dniu 22 października 2013 r., o godz. 3.10 na ul. C. w S., woj. M. - to jest w ruchu lądowym - kierował samochodem marki Opel Astra nr rej. […] znajdując się w stanie nietrzeźwości ( I i I I badanie 0,46 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), to jest za winnego przestępstwa z art.
i na tej podstawie skazał go na karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki za równą kwocie 10 (dziesięciu) złotych, 2. na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek kamy w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres 2 (dwóch) lat, na podstawie art. 43 § 3 k.k. zobowiązał oskarżonego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia tych pojazdów, o ile znajduje się w jego posiadaniu. Apelację od tego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego. Wyrokowi zarzucił: I. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na dowolnym uznaniu wbrew zasadom prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego za udowodniony fakt, że oskarżony N. Z. poprzez swoje zachowanie w dniu 22 października 2013 r. na ul. C. w S., woj. M. - to jest w ruchu lądowym - kierował samochodem marki Opel Astra o nr rej. […] znajdując się w stanie nietrzeźwości (I i II badanie 0.46 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) czym dopuścił się czynu z art.
podczas gdy oskarżony N. Z. kierował pojazdem mechanicznym wbrew orzeczonemu przez sąd zakazowi prowadzenia pojazdów mechanicznych co jednoznacznie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci odpisu wyroku sądowego, 3 który to dowód wyraźnie wskazuje, że oskarżony N. Z. popełnił przestępstwo z art.
i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. II. obrazy przepisu prawa materialnego, a to art. 42 § 2 k.k. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji wymierzenia środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Po rozpoznaniu sprawy w postepowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt … 292/14, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznał, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, który wypełnia znamiona występku z art.
i na podstawie tego przepisu skazał go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, a za podstawę prawną orzeczonego środka karnego przyjął art. 42 § 2 k.k. Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny. Zaskarżając wyrok w całości na korzyść skazanego zarzucił mu: rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, tj. art.
polegające na zmianie wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt … 805/13, skazującego N. Z. za czyn z art.
oraz uznanie go za winnego popełnienia przestępstwa z art.
w sytuacji gdy swoim zachowaniem nie wyczerpał on znamion przestępstwa w powołanym przepisie. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście zasadna, co skutkowało jej uwzględnieniem w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k. Rację ma Prokurator Generalny, że zmiana wyroku sądu I instancji i przypisanie oskarżonemu popełnienia przestępstwa z art.
nastąpiła z rażącą obrazą tego przepisu. Na wstępie podnieść należy, że sąd I instancji w uzasadnieniu swojego wyroku wykazał, iż skoro wobec oskarżonego poprzednio orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów, ale nastąpiło to w wyroku skazującym za wykroczenie, to nie ma możliwości przypisania mu popełnienia czynu z art.
Pomimo tego, sąd II instancji nie uznając, że ustalenie to – a więc skazanie za wykroczenie – było wadliwe, przyjął, iż czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona art.
opierając się, co wynika z uzasadnienia wyroku, tylko na stwierdzeniu, że „..zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych został wobec N. Z. orzeczony wyrokiem Sądu” (str. 3-4 uzasadnienia wyroku). Nie dostrzegł zatem, że ten zakaz musi być orzeczony nie tylko wyrokiem sądu, ale także za przestępstwo, co przecież wynika wprost z przepisu art.
Nie tylko jednak zabrakło analizy znamion tego typu czynu zabronionego (należało tylko przeczytać ten przepis, by uznać, że przypisanie przestępstwa z art.
nie jest możliwe). Sąd Okręgowy w P. dopuścił się także kolejnego poważnego uchybienia temu przepisowi. Skoro bowiem uznał, że ustalenia faktyczne przyjęte przez sąd I instancji są niewadliwe, a więc także i opis czynu zawarty w wyroku jest trafny (co wynika ze str. 2 uzasadnienia wyroku), to brak było podstawy do zmiany kwalifikacji prawnej czynu, albowiem w opisie czynu przyjętym przez sąd meriti nie ujęto koniecznego znamienia dopuszczenia się czynu w okresie orzeczonego za przestępstwo zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (art.
Na zakończenie podnieść zaś należy, choć jest to już poza podniesionym zarzutem kasacji, że prokurator zaskarżając wyrok na niekorzyść oskarżonego nie kwestionował niemożności przypisania oskarżonemu czynu z art.
– a to właśnie z uwagi na fakt uprzedniego orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych za wykroczenie – zaś wadliwość rozstrzygnięcia postrzegał w płaszczyźnie niezastosowania normy art. 244 k.k., to skoro uchybienie wskazane w środku odwoławczym nie zaistniało (nie skarżono przecież wadliwego opisu czynu – art. 413 §2 pkt 1 k.p.k.), to brak było normatywnej podstawy do zmiany wyroku na niekorzyść oskarżonego (art. 434 §1 zd. drugie k.p.k.). Z tych powodów orzeczono jak w wyroku. Przy ponownym orzekaniu sąd II instancji rozważy te okoliczności, które wskazano powyżej.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.