Sygn. akt II CZ 95/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący) SSN Józef Frąckowiak SSN Karol Weitz (sprawozdawca) w sprawie ze skargi L. G. o

§ 2k.p.c.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c., trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania opartej na podstawie pozbawienia możności działania lub braku należytej reprezentacji biegnie nie od dnia, gdy o tej podstawie wznowienia dowiedziała się strona, lecz od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Powódka złożyła wniosek o ustanowienie dla niej pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej od 3 wyroku z dnia 20 listopada 2008 r., w wyniku czego pełnomocnik taki został ustanowiony i skarga taka została wniesiona w terminie, tj. w dniu 11 lutego 2009 r. Wynika z tego wprost, że wiedziała o tym wyroku i jego treści przed dniem 19 sierpnia 2013 r., wobec czego w odniesieniu do tej podstawy nie dochowała terminu wynikającego z art. 407 § 1 k.p.c. Gdy chodzi o powołane w skardze o wznowienie podstawy określone w art. 403 §

§ 2k.p.c., to w świetle art.

407 § 1 k.p.c. trzymiesięczny termin do jej wniesienia na tych podstawach należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawach skargi. Powódka twierdzi, że o okolicznościach mających stanowić powołane przez nią podstawy określone w art. 403 §

§ 2k.p.c.

dowiedziała się w dniu 19 listopada 2013 r. W tym także dniu miała przyjąć, że okoliczności te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Twierdzenia powyższe nie zostały poparte przez powódkę powołaniem jakichkolwiek zdarzeń, które mogłyby wskazywać na to, że w istocie o okolicznościach mających stanowić podstawę wznowienia dowiedziała się w dniu 19 listopada 2013 r. Z przedłożonych dokumentów wynika, że okoliczności te były znane powódce przed dniem 19 sierpnia 2013 r. (np. z treści załączonej do akt kopii wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 1 lipca 2011 r., w sprawie I C 168/10, wynika, że jego odpis wydano powódce w dniu 19 stycznia 2012 r.). Pogląd, że trzymiesięczny termin określony w art. 407 § 1 k.p.c. liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o nowych okolicznościach faktycznych lub środkach dowodowych mających uzasadniać podstawę wznowienia w sposób wiarygodny i mogła ocenić ich prawdopodobny wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 1967 r., II CZ 128/66, OSPiKA 1968, nr 9, poz. 198) nie oznacza, że decydujące w tym zakresie jest to, kiedy strona „przyjęła”, że taki wpływ jest możliwy. Chodzi o możność oceny prawdopodobnego wpływu na wynik sprawy, a nie o subiektywny akt „przyjęcia”, że taki wpływ mógł wystąpić. Z tych względów należy przyjąć, że powódka również co do powołanych w skardze podstaw wznowienia określonych w treści art. 403 § 1 pkt 1 § 2 k.p.c. nie dochowała terminu wynikającego z art. 407 § 1 k.p.c. 4 Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 oraz art. 108 § 1, art. 391 § 1, art. 39821 , art. 3941 § 3 i art. 406 k.p.c., orzekł jak w sentencji.