Sygn. akt I ACa 280/15 I ACz 396/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2015 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Jan Kremer Sędziowie: SSA Anna Kowacz-Braun SSA Barbara Górzanowska (spr.) Protokolant: st.sekr.sądowy Urszula Kłosińska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa Z. S. przeciwko (...) Sp. z o.o. w O. przy interwencji ubocznej po stronie pozwanej Towarzystwa (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 7 listopada 2014 r. sygn. akt I C 1897/12 oraz zażalenia interwenienta ubocznego na orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie III tegoż wyroku 1. oddala apelację; 2. zmienia punkt III zaskarżonego wyroku w ten sposób, że zasądza od powódki Z. S. na rzecz interwenienta ubocznego Towarzystwa (...) S.A. w W. kwotę 5 624 zł (pięć tysięcy sześćset dwadzieścia cztery złote) tytułem kosztów procesu; 3. oddala zażalenie w pozostałej części; 4. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 2 700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego oraz na rzecz interwenienta ubocznego kwotę 956 zł (dziewięćset pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 maja 2015 r. Powódka Z. S. domagała się zasądzenia od strony pozwanej – (...) Spółki z o. o. w O. kwoty 100.000 zł tytułem odszkodowania na skutek pogorszenia jej sytuacji życiowej, kwoty 300.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 400 zł miesięcznie od daty złożenia pozwu, tytułem renty, a to w związku ze śmiercią w dniu 15 stycznia 2011 r. jej męża J. S., spowodowaną błędną diagnozą i wypisaniem ze Szpitala pomimo infekcji wirusowego zapalenia płuc. Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa zarzucając, że u J. S., którego przyjęto do Szpitala z wstępnym rozpoznaniem udaru niedokrwiennego mózgu, wykonano wszystkie konieczne badania a pacjent został wypisany w dniu 13 stycznia 2011 r. w stanie stabilnym z ostatecznym rozpoznaniem przemijającego niedokrwienia móżdżku i przewieziony karetką pogotowia do domu. Pozwany powołał się opinię (...) i Zakładu Medycyny Sądowej (...)sporządzoną na zlecenie Prokuratury Rejonowej w Olkuszu, z której wynika, że nie ma żadnych podstaw do negowania prawidłowości rozpoznania szpitalnego i postępowania leczniczego wobec zmarłego męża powódki. Pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r. interwencję uboczną po stronie pozwanego zgłosiło Towarzystwo (...) SA w W., które wniosło o oddalenie powództwa i zasadzenia na swoją rzecz od powódki kosztów procesu, kwestionując żądanie powódki co do zasady oraz co do wysokości. Wyrokiem z dnia 7 listopad 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział I Cywilny oddalił powództwo, zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3.600 zł. tytułem kosztów zastępstwa procesowego; oddalił wniosek interwenienta ubocznego o zasądzenie od powódki kosztów zastępstwa procesowego. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne: W marcu 2007 r. J. S., mąż powódki Z. S. był leczony w Oddziale Kardiologicznym z powodu ostrego zespołu wieńcowego, przełomu nadciśnieniowego, niewydolności krążenia i zapalenia górnych dróg oddechowych. W tym samym roku, w sierpniu J. S. przebył udar mózgu z niedowładem połowicznym lewostronnym. W czasie pobytu powoda w szpitalu na Oddziale Neurologicznym rozpoznano również nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa. W dniu 6 stycznia 2011 r. J. S. został przyjęty na Oddział Neurologiczny (...) w O. z podejrzeniem udaru prawej półkuli móżdżku z zaburzeniami równowagi, mową dyzartryczną, niezbornością kończyn po stronie prawej, zaburzenia pamięci, które nasilały się od roku. Do Szpitala został przewieziony, wezwaną przez powódkę, karetką pogotowia ratunkowego. Przyczyną wezwania karetki było to, że J. S. zesłabł. W karcie medycznych czynności ratunkowych znalazł się zapis – „Stan po udarze niedokrwiennym mózgu 2007. Dzisiaj świeże objawy ubytkowe”. W Szpitalnym Oddziale Ratunkowym wstępnej oceny stanu zdrowia J. S. dokonał lekarz dyżurny A. K. stwierdzając, że pacjent prezentuje świeże objawy neurologiczne. Jako kardiolog dokonał konsultacji kardiologicznej, gdyż pacjent był leczony i obciążony kardiologicznie, po rozległym zawale. Stan neurologiczny wymagał konsultacji i był dużo ważniejszy. Była też dokonana konsultacja internistyczna. J. S. nie prezentował żadnych objawów, które nakazywałyby przyjęcie go na Oddział Wewnętrzny. Zostało wykonane EKG, zalecono także wykonanie RTG klatki piersiowej, USG jamy brzusznej, badanie moczu i kontrolną morfologię. W trakcie pobytu J. S. na Oddziale Neurologicznym były przeprowadzane wizyty, w czasie których obecny był Ordynator Oddziału oraz lekarz prowadzący, w weekendy obecny był tylko lekarz dyżurny. Ordynator Oddziału Neurologicznego osobiście badał J. S., osłuchiwał płuca i serce, badał neurologicznie. Nie stwierdzał niczego niepokojącego jeśli chodzi o płuca, stwierdzał tylko objawy neurologiczne. W trakcie hospitalizacji były wykonane badania diagnostyczne tomograf głowy, USG, RTG klatki piersiowej i badania udarowe – morfologia, mocz, układ krzepnięcia, lipidogram. W wykonanym RTG płuc nie stwierdzono zmian zapalnych. Badanie to opisywane było przez lekarza radiologa J. K. w dniu 10 stycznia 2011 r., mimo, że omyłkowo wpisano datę 2 grudnia 2010 r. W pozwanym Szpitalu stan chorego uległ poprawie. Wdrożono rehabilitację i poruszał się on przy pomocy innych osób. W dniu 12 stycznia 2011 r. u J. S. wystąpił jednorazowy epizod podwyższonej temperatury do 37,5 stopni C. Z powodu zmian zapalnych w moczu podano mu Furagin. Temperatura spadła. Stan zdrowia J. S. w dniu jego wypisu ze szpitala, tj. 13 stycznia 2011 r. był stabilny z ostatecznym rozpoznaniem przemijającego niedokrwienia móżdżku z zaleceniem kontroli w poradni neurologicznej i chirurgicznej. Wtedy również nie stwierdzono infekcji dróg oddechowych. Pacjent został przewieziony karetką pogotowia do domu i przeniesiony na noszach do łóżka. Był osłabiony, nie chciał jeść, w zasadzie tylko pił, nie mógł samodzielnie załatwiać czynności fizjologicznych. Sąd Okręgowy ustalił, że w dniu 14 stycznia 2011 r., w godzinach popołudniowych J. S. został przewieziony przez syna D. S. do Domu Pomocy Społecznej. Przyczyną takiej decyzji powódki była potrzeba sprawowania nad nim intensywnej opieki, jak również warunki panujące w ich domu, tj. była wówczas zima, powódka musiała palić w centralnym, a dom powódki nie jest ciepły. W dniu przyjęcia do Domu Pomocy Społecznej odnotowano, że: „Pensjonariusz odpowiada na zadawane pytania. W trakcie oglądania pensjonariusza zauważono, że w buzi ma pełno kału. Kał wydobywa się z ust, wyciągnięto protezę, zauważono również, że ma dwa zęby, które się ruszają (…). Pensjonariusz ciężko oddycha, ma bardzo duże zalegania (…). Karmiony, posiłki je bardzo wolno, krztusi się (…). Żona mówiła, że w nocy spadł z łóżka i że mazał się stolcem”. W dniu 15 stycznia 2011 r. ok. godz. 8.10 stwierdzono, że J. S. nie żyje. Wykonane w dniu 18 stycznia 2011 r. w Prosekturze Szpitala (...) w C., na zarządzenie Prokuratury Rejonowej w Olkuszu z dnia 17 stycznia 2011 r., oględziny i sekcja zwłok J. S., nie wykazały żadnych zmian urazowych tylko chorobowe w postaci ostrego zapalenia oskrzeli – odoskrzelowe zapalenie płuc typu mieszanego, głównie płatów dolnych, więcej po stronie lewej. Nadto stwierdzono przerost i rozstrzeń serca, bliznę po przebytym zawale ściany tylnej lewej komory serca, obrzęk płuc płatów górnych, cechy przewlekłego przekrwienia narządów wewnętrznych, zrosty opłucnowe, mózg z cechami zaniku, torbiel pokrwotoczną jąder podstawy strony prawej, hemosyderozę opon, kamicę pęcherzyka żółciowego, stan septyczny śledziony, miażdżycę uogólnioną. Badanie histopatologiczne narządów wewnętrznych wykazało płuca z cechami odoskrzelowego zapalenia płatów dolnych, mięsień sercowy z cechami przekrwienia przerostu włókien oraz rozsianym bliznowaceniem, wątrobę z cechami przewlekłego przekrwienia, nerki z cechami przekrwienia i martwicą nabłonka kanalików kory. Przyjęto, że przyczyną zejścia śmiertelnego denata była niewydolność krążeniowo oddechowa z powodu odoskrzelowego zapalenia płuc. Sąd Okręgowy podał następnie, że w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Olkuszu pod sygn. akt Ds. 2118/11 dotyczącego prawidłowości postępowania lekarskiego w stosunku do J. S. została wydana opinia sądowo–lekarska z dnia 24 maja 2012 r. W opinii tej stwierdzono, że przyczyną śmierci J. S. stały się rozległe zmiany chorobowe samoistne mózgu i serca, a bezpośrednio przyczyną, która przyczyniła się i przyspieszyła zejście śmiertelne była infekcja górnych dróg oddechowych w postaci ostrego zapalenia oskrzeli powikłane procesem zapalnym, odoskrzelowym dolnych płatów płucnych. Najbardziej prawdopodobnym czasem i okolicznościami, w których doszło do powstania tej infekcji był okres ostatnich kilku dni życia chorego. Być może rozpoczęcie tej infekcji nastąpiło w dniu podwyższenia temperatury ciała, tj. 12 stycznia 2011 r., ale mogło też do niej dojść w dniu jego wypisu ze szpitala. Infekcja taka mogła też łatwo powstać i rozwinąć się w czasie pobytu w domu w zimnym, niedogrzanym pomieszczeniu, dodatkowo przy braku tam należytej opieki, jak i w czasie transportu do Domu Opieki Społecznej. Według biegłych nie ma żadnych podstaw do negowania prawidłowości rozpoznania szpitalnego i postępowania leczniczego, przejściowego – przemijającego niedokrwienia móżdżku, które nie wymaga dłuższej hospitalizacji i pacjent mógł być wypisany do domu w dniu, którym faktycznie został wypisany. Dane o stanie zdrowia J. S. nie pozwoliły na bardziej precyzyjne ustalenia czasu i miejsca pogorszenia się jego stanu zdrowia, czy wystąpienia i rozwinięcia się infekcji górnych dróg oddechowych. Biegli przyjęli, że nie istnieją jednocześnie podstawy do stwierdzenia, że w procesie jego leczenia szpitalnego wystąpiły nieprawidłowości ze strony personelu medycznego. W niniejszej sprawie na zlecenie Sądu pierwszej instancji w dniu 20 lipca 2014 r. została sporządzona przez Uniwersytet Medyczny w B. Zakład Medycyny Sądowej opinia sądowo–lekarska. W opinii tej stwierdzono, że rozpoznanie wstępne u J. S. w czasie jego przyjęcia do pozwanego Szpitala, tj. przemijające niedokrwienie mózgu, było w pełni prawidłowe. Wskazywały na to stwierdzone objawy w postaci zaburzeń równowagi, mowy dyzartrycznej, niezborność kończyn po stronie prawej. Prawidłowe, tzn. zgodne ze sztuką i wiedzą lekarską, były również diagnoza i leczenie J. S. w pozwanym Szpitalu. Prawidłowo zdiagnozowano tam przemijające niedokrwienie móżdżku i właściwie je leczono podając m. in. leki przeciwobrzękowe i poprawiające krążenie mózgowe. Z punktu widzenia pulmonologicznego biegli nie stwierdzili, aby J. S. w momencie przyjęcia do pozwanego Szpitala, a także w trakcie leczenia wykazywał objawy kliniczne zapalenia płuc. Nie było żadnych wpisów o zgłaszanych przez pacjenta objawach dotyczących układu oddechowego, w badaniu przedmiotowym nad polami płucnymi słyszalny był szmer oddechowy pęcherzykowy, w RTG klatki piersiowej nie stwierdzono zmian zapalnych w płucach. Wobec tego w tym momencie nie istniały podstawy do rozpoznania zapalenia płuc. J. S. mógł być wypisany ze Szpiatala do domu w dacie, w której faktycznie został wypisany. Po wdrożonym leczeniu nastąpiła poprawa jego stanu zdrowia, odnotowano prawidłową mowę, możliwość chodzenia przy pomocy innych osób. J. S. został wypisany ze Szpitala w stanie stabilnym, z zaleceniem kontroli w Poradni Neurologicznej i Chirurgicznej. Prawidłowe było również odtransportowanie J. S. do domu. Warunki w jakich J. S. przebywał po wypisaniu go ze szpital, tj. zimny, nieogrzewany dom, brak należytej opieki, lub jego transport z domu do Domu Opieki Społecznej, mogły mieć wpływ na pogorszenie się jego stanu zdrowia. Zapalenie płuc u J. S. mogło też mieć związek z pobytem chorego w pozwanym Szpitalu. W takiej sytuacji rozpoznaje się zapalenie płuc związane z kontaktem ze służbą zdrowia ( (...)), należące do grupy szpitalnych zapaleń płuc. Zgodnie z definicją, (...) jest to zapalenie płuc u wszystkich chorych, którzy byli hospitalizowani co najmniej 2 dni w ciągu 90 dni od zakażenia, którym w ciągu ostatnich 30 dni od aktualnego zakażenia podawano leki dożylnie (…). Należy wówczas podejrzewać zakażenie florą szpitalną i wdrożyć postępowanie tak jak w przypadku szpitalnego zapalenia płuc. Pacjent po powrocie do domu był słaby, mało jadł, pił płyny, mógł się zachłysnąć. Przy przyjęciu do Domu Pomocy Społecznej „zauważono, że w buzi ma pełno kału”. J. S. mógł się zachłysnąć lub zaaspirować drobnoustroje pochodzące z kału. Zachłystowe zapalenie płuc może przebiegać wybitnie ostro, przebiega najczęściej jako odoskrzelowe zapalenie płuc, może być również wywołane aspiracją flory beztlenowej z jamy ustnej i gardła. Przedostanie się zainhalowanych drobnoustrojów do płuc wywołuje zapalenie płuc, którego przebieg może być dramatyczny, szczególnie u osób starszych. Rokowania są bardzo poważne i często już w pierwszym etapie choroby dochodzi do zgonu. Leczenie tego typu zapaleń płuc polega na zaintubowaniu chorego, tlenoterapii, antybiotykoterapii szeroko wachlarzowej, czego nie wdrożono w domu, ani w Domu Pomocy Społecznej do którego mąż powódki został przewieziony. Biegli zwrócili uwagę, że J. S. był osobą schorowaną był po udarze mózgu niedowładem lewostronnym, cierpiał na nadciśnienie tętnicze oraz chorobę niedokrwienną serca. Nie można więc wykluczyć, że przyczyną jego śmierci były rozległe zmiany chorobowe samoistne mózgu i serca, na które nałożyło się ostre zapalenie oskrzeli odoskrzelowe zapalenie dolnych płatów płucnych. Zgon nie nastąpił z samych przyczyn sercowych, ale mogły się one przyczynić do zgonu. Opinię biegłych Sąd Okręgowy uznał za w pełni wiarygodną a wobec stanowczych i jednoznacznych jej wniosków co do prawidłowości diagnozy i wdrożonego leczenia J. S. w pozwanym Szpitalu, pominął wnioskowany przez powódkę dowód z opinii innego ośrodka medycznego. Sąd nie dopatrzył się sprzeczności opinii z wynikami sekcji zwłok. W protokole sekcji zwłok wskazano na przyczynę zgonu – niewydolność krążeniowo oddechową z powodu odoskrzelowego zapalenia płuc, natomiast biegli starali się dociec co spowodowało, że do takiego stanu doszło, skoro leczenie w pozwanym Szpitalu było prawidłowe i w trakcie tego leczenia na podstawie przeprowadzonych badań nie stwierdzono odoskrzelowego zapalenia płuc. Dlatego zwrócili uwagę, że mogło dojść do zachłyśnięcia już po powrocie do domu, podając, że zachłystowe zapalenie płuc może przebiegać wybitnie ostro, przebiega najczęściej jako odoskrzelowe zapalenie płuc, może być również wywołane aspiracją flory beztlenowej z jamy ustnej i gardła. Przedostanie się zainhalowanych drobnoustrojów do płuc wywołuje zapalenie płuc, którego przebieg może być dramatyczny, szczególnie u osób starszych. Rokowania są bardzo poważne i często już w pierwszym etapie dochodzi do zgonu. Sąd zauważył, że w opinii C. U. z dnia 24 maja 2012 r. wskazano, iż przyczyną śmierci J. S. stały się rozległe zmiany chorobowe samoistne mózgu i serca, a bezpośrednio przyczyną, która przyczyniła się i przyspieszyła zejście śmiertelne była infekcja górnych dróg oddechowych w postaci ostrego zapalenia oskrzeli powikłane procesem zapalnym, odoskrzelowym dolnych płatów płucnych. Sąd wskazał także na podstawy do przyjęcia, że dom powódki, w którym przebywał J. S. nie był dobrze ogrzewany. Wobec wskazanych okoliczności Sąd Okręgowy uznał powództwo za bezzasadne. Wskazał, że warunkiem odpowiedzialności przewidzianej w art. 446 k.c. obok winy i szkody, jest zgodnie z art. 361 k.c., zaistnienie normalnego związku przyczynowo skutkowego, tj. związku pomiędzy działaniem lub zaniechaniem obowiązanego, a szkodą uprawnionego. Niewykazanie choćby jednej z przesłanek odpowiedzialności deliktowej skutkuje oddaleniem powództwa. W niniejszej sprawie, powódka, podnosząc szereg wątpliwości co do prawidłowości dokonanej diagnozy i leczenia jej męża J. S. w pozwanym Szpitalu, związku przyczynowo skutkowego nie wykazała, a materiał dowodowy nie potwierdził słuszności jej twierdzeń. Sąd Okręgowy podkreślił, że według biegłych zarówno postawiona wobec męża powódki diagnoza w procesie jego hospitalizacji, jak i jego dalsze leczenie w pozwanym Szpitalu były prawidłowe. Z punktu widzenia wiedzy medycznej, słuszna też była decyzja o wypisaniu męża powódki w dacie, w której faktycznie został on z niego wypisany. Nie zostały potwierdzone twierdzenia powódki i jej syna, że u J. S. przed jego pobytem w Szpitalu, widoczne były objawy przeziębienia. W badaniu RTG klatki piersiowej nie stwierdzono żadnych zmian zapalnych. W opinii sądowo–lekarskiej z dnia 20 lipca 2014 r. wykonanej w niniejszej sprawie, jak również w opinii z dnia 24 maja 2012 r. wykonanej w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę jednoznacznie stwierdzono, że diagnoza i wdrożone leczenie J. S. w pozwanym Szpitalu w dniach 6 – 13 stycznia 2011 r. były prawidłowe, podobnie jak i wypisanie i odtransportowanie go do domu. Odnosząc się do przyczyny zgonu J. S. Sąd Okręgowy podkreślił, że w opinii z dnia 20 lipca 2014 r. biegli stwierdzili, że z punktu widzenia pulmonologicznego J. S. w momencie przyjęcia do pozwanego Szpitala ani w trakcie leczenia, nie wykazywał objawów klinicznych zapalenia płuc. Przyczyna wystąpienia u J. S. odoskrzelowego zapalenia płuc nie jest możliwa do jednoznacznego określenia z uwagi na wielość możliwych źródeł jej powstania. Na to zwrócili uwagę biegli z Uniwersytetu Medycznego w B. wskazując na możliwe źródła, jak również z C. U.. Niemniej jednak nie wiąże się to z prawidłowością działań diagnostycznych i leczniczych podjętych w pozwanym Szpitalu, co było podstawowym zarzutem powódki, z którego wywodziła swoje roszczenia. Gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia J. S. nastąpiło po wypisaniu go z pozwanego Szpitala, na co pozwany nie miał już wpływu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 446 § 2, 3 i 4 k.c. oddalił powództwo W punkcie II wyroku Sąd na podstawie art. 102 k.p.c. zasądził od powódki na rzecz pozwanego połowę kosztów zastępstwa procesowego ustalonych na podstawie § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013.490 j. t.), mając na uwadze charakter sprawy, sytuację majątkową i rodzinną powódki. Powódka po śmierci męża utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego po mężu w wysokości 1.890 zł. miesięcznie. Sąd oddalił wniosek interwenienta ubocznego o zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 107 k.p.c. zgodnie z którym sąd może przyznać interwenientowi koszty interwencji od przeciwnika obowiązanego do zwrotu kosztów, stojąc na stanowisku, iż nie zachodziła rzeczywista potrzeba obrony interesów interwenienta ubocznego, mając na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy. Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy nakazał ściągnąć od powódki Z. S. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 1.215,59 zł tytułem części kosztów opinii biegłych. Uzasadniając orzeczenie Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r. Sąd przyznał Uniwersytetowi Medycznemu w B. ZMS kwotę 4.530,36 zł. oraz współopiniującej biegłej B. P. kwotę 900,80 zł tytułem wynagrodzenia za sporządzoną opinię z dnia 20 lipca 2014 r. Powódka wpłaciła zaliczkę na koszt opinii w kwocie 500 zł. Łączny koszt opinii wyniósł 5.431,16 zł. Zatem do zapłaty pozostała kwota 3.931,16 zł, o wpłacenie której Sąd wezwał powódkę. Powódka zaskarżyła postanowienie z dnia 28 sierpnia 2014 r. Wskutek zażalenia Sąd Apelacyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 24 listopada 2014 r. uchylił postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2014 r. w części dotyczącej wezwania powódki do zapłaty kwoty 3.931,16 zł, a w pozostałej części zażalenie zostało oddalone. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2014 r. Sąd nie objął rozstrzygnięciem kosztów opinii biegłych, co do których nie zapadło jeszcze orzeczenie sądu odwoławczego w skutek złożonego zażalenia. Wobec tego należało postanowieniem rozstrzygnąć również co do kosztów opinii biegłych. Orzekając w wyroku z dnia 7 listopada 2014 r. o kosztach zastępstwa procesowego od powódki na rzecz pozwanego Sąd mając na uwadze charakter sprawy, sytuację majątkową i rodzinną powódki, która po śmierci męża utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego po mężu w wysokości 1.890 zł miesięcznie, przyjął za zasadne zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego połowy kosztów zastępstwa procesowego na podstawie art. 102 k.p.c.; zastosował tę zasadę także co do kosztów opinii biegłych. Ponieważ powódka uiściła kwotę zaliczki w wysokości 1.500 zł, to do zapłaty z połowy kosztów opinii biegłych pozostała kwota 1.215, 59 zł. Apelację od wyroku Sądu Okręgowego wniosła powódka Z. S., która zaskarżyła go w części w pkt. I oraz II - a w tym zakresie w całości. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu powódka zarzuciła: 1. błędną wykładnię art. 430 k.c. w zw. z art. 415 k.c. oraz art. 355 § 2 k.c. wskutek przyjęcia, że odpowiedzialność pozwanego Szpitala za błąd lekarza uzasadnia jedynie zaistnienie wąsko rozumianego błędu medycznego ograniczonego wyłącznie do czynności o charakterze czysto leczniczym, bez uwzględnienia wszelkich przejawów braku dbałości o dobro pacjenta, także nie związanych z techniką medyczną - a polegających na tym, że pacjent został ze szpitala wypisany w stanie agonalnym i wniesiony na noszach do domu rodzinnego, z wysoką gorączką i objawami zapalenia płuc - bez wskazania zakresu postępowania w przypadku takiej choroby, bez przepisania leków i zaleceń lekarskich - a zatem bez udzielenia jakiejkolwiek pomocy medycznej w zakresie choroby, na którą pacjent zapadł i na którą w 2 dni później zmarł; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 361 k.c. w zw. z art. 6 k.c. wskutek przyjęcia braku adekwatnego związku przyczynowo - skutkowego między zachowaniami lekarzy pozwanego a śmiercią męża powódki. W ocenie skarżącej, związek przyczynowy pomiędzy zachowaniami pozwanej placówki a śmiercią powoda nie musi być wykazany z absolutną pewnością, a wystarczające jest uznanie jego wysokiego prawdopodobieństwa. Przedstawione w sprawie opinie biegłych wskazują, że istnieje prawdopodobieństwo, że do infekcji doszło w pozwanym szpitalu (opinia lekarska z dnia 24 maja 2012r.) zaś przyczyną zgonu było odoskrzelowe zapalenie płuc - na które pacjent, mimo zgłaszanych dolegliwości nie został leczony i diagnozowany; 3. rażące naruszenie art. 217 § 3 k.p.c. w z w. z art. 278 oraz art. 286 k.p.c., w ten sposób, że Sąd I Instancji oddalił wniosek powódki o przeprowadzenie kolejnego dowodu z opinii biegłego i uznaniu okoliczności spornych za dostatecznie wyjaśnione, pomimo wskazywanych przez powoda wadliwości opinii dotychczasowych biegłych. Sąd I Instancji pominął w całości złożone przez powódkę zarzuty do opinii biegłego, mimo, że w sposób czytelny obnażają one błędy i wadliwość opinii biegłych wydanej w sprawie, zwłaszcza zaś w zakresie w jakim opinia biegłych z sekcji zwłok jest sprzeczna z opinią, jaką biegli wydali w przedmiotowej sprawie; 4. sprzeczność istotnych ustaleń Sądu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału w skutek naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to: - naruszenie art. 233 § 1 i 2 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającej na:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.