kk, wskazując, że sprawa ta prowadzona jest przez (...) w (...) pod sygnaturą akt. 4210/14. Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przepisy kodeksu wyborczego statuują daleko posunięty rygoryzm w zakresie formułowania podstaw protestu, a sąd rozpoznaje zgłoszony protest wyłącznie w granicach podniesionego w nim zarzutu, jego autor zaś nie ma możliwości po upływie ustawowego termin do jego wniesienia rozszerzać go ani zmieniać jego podstawy czy zgłaszać innych dowodów. Przenosząc te rozważania na kanwę sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie sprostali owemu obowiązkowi. Z treści protestu wynika, że zarzucają, że pani H. K. podwoziła wyborców do lokalu nr (...) i to nawet wykonując wiele kursów samochodem osobowym. Nie wnikając czy czyn ten stanowić może przestępstwo z art. 250 kk czy też naruszenie przepisów kodeksu wyborczego dotyczących głosowania, to skarżący nie zaoferowali na udowodnienie tej tezy żadnych dowodów. Zgłoszony po raz pierwszy w zażaleniu wniosek o przeprowadzenia tę okoliczność dowodu z przesłuchania stron uznać należy – w świetle przedstawionych wyżej wywodów – za spóźniony. Dowodem na tę okoliczność nie może też być wskazywany fakt spowodowania wypadku drogowego. Składający protest powoływali się również na zgłoszenie popełnienia przestępstwa z art.
Przepis ten stanowi, że karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 podlega ten, kto udziela korzyści majątkowej lub osobistej osobie uprawnionej do głosowania, aby skłonić ją do głosowania w określony sposób lub za głosowanie w określony sposób. Jest to już inny zarzut niż ten, który był opisywany w proteście. Ponadto i na tę okoliczność skarżący nie przedstawili żadnych dowodów. Powoływana sprawa o sygnaturze 4210/14 (bez identyfikacji rodzaju sprawy) stanowić mogła ewentualnie dowód na to, że skarżący zgłosili fakt popełnienia opisanego wyżej przestępstwa. Przeprowadzenie dowodów prowadzonych w ramach tegoż postępowania prowadziłoby do naruszenia zasady bezpośredniości. Ewentualny dowód stanowić mogłoby orzeczenie sądu stwierdzające popełnienie przestępstwa z art.
kk, jednakże skarżący nie zaoferowali go, co więcej w zażaleniu w ogóle nie podnosili już kwestii postępowania karnego. Zgłoszony w zażaleniu dowód z przesłuchania stron – co zostało już wyżej podniesione – był spóźniony. Z przedstawionych względów na podstawie powołanych wyżej przepisów kodeksu wyborczego oraz art. 385 kpc w związku z art. 397§2 kpc orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.