i za to na mocy art.
w zw. z art. 19 k.w. skazuje go na karę 15 (piętnastu) dni aresztu; 2. na mocy art.
orzeka przepadek aluminiowego kija bejsbolowego zapisanego pod pozycją 14/15 Księgi depozytów;
sąd kierował się następującymi względami. Przepis art.
stanowi, że kto w miejscu publicznym posiada nóż, maczetę lub inny podobnie niebezpieczny przedmiot, a okoliczności jego posiadania wskazują na zamiar użycia go w celu popełnienia przestępstwa, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 3 000 złotych. Uznając aluminiowy kij bejsbolowy za „inny podobnie niebezpieczny przedmiot” w rozumieniu art.
k.w., a zatem przedmiot podobnie niebezpieczny co nóż, czy maczeta, sąd w pełni podzielił zapatrywanie wyrażone przez Sąd Apelacyjny w Krakowie na kanwie sprawy o sygn. II Aka 292/96 (Prok. i Pr. 1997/9/22), zgodnie z którym kij baseballowy jest niebezpiecznym narzędziem rozboju; choć przeznaczony do gry sportowej, równie dobrze nadaje się do wykorzystania jako narzędzie walki, a swymi cechami (kształt, materiał) jest zbliżony do używanych dawniej pałek, maczug itp.; jest ulubionym narzędziem rażenia (pobić, bójek), zarówno w ataku jak i w obronie, w tym celu jest przez wielu nabywany i przechowywany. Posiadanie niebezpiecznego przedmiotu w miejscu publicznym oznacza władanie nim w miejscu dostępnym dla ogółu, takim jak plac publiczny, ulica, park, stadion. Przepis nie wymaga demonstrowania przedmiotu osobom postronnym, a zatem do wypełnienia znamion wykroczenia dojdzie i wtedy, gdy niebezpieczny przedmiot jest ukryty przez osobę, ale posiadany w okolicznościach wskazujących na zamiar użycia go. W realiach sprawy kij ujawniono przy obwinionym na ulicy (...), a zatem ewidentnie w miejscu publicznym. Okoliczność, że obwiniony, używając jego terminologii, faktycznie „nie chodził z nim po ulicy”, lecz miał go ukryty przed widokiem osób postronnych w samochodzie, w żadnej mierze nie wyklucza przyjęcia, iż posiadał go w miejscu publicznym. Okoliczności, w jakich obwiniony posiadał kij bejsbolowy, wskazują ewidentnie na istniejący po jego stronie zamiar użycia tego przedmiotu w celu popełnienia przestępstwa. Z relacji funkcjonariusza M. wynika, że pojazd, którym obwiniony jechał z trzema innymi mężczyznami, wolno poruszał się ulicą (...) i, co szczególnie istotne, mężczyźni rozglądali się. Co więcej, powód przybycia w to miejsce mężczyźni określali niespójnie, na co zwrócił uwagę funkcjonariusz M., a co miało również miejsce w trakcie ich wypowiedzi na rozprawie. Ustalenia te w połączeniu z faktem, iż ubrania mężczyzn były opatrzone emblematami klubu piłkarskiego (...) oraz tym, że ulica (...) nie prowadziła do miejsca zamieszkania żadnego z nich, prowadzą jednoznacznie do wniosku, że obwiniony i towarzyszący mu mężczyźni pojawili się na ulicy (...) w celu, który obrazowo opisał funkcjonariusz M. S. stwierdzając: „Oni byli na terenie (...) i tam mieli kogoś wyhaczyć i miało dojść do konfrontacji” (k. 35). Opierając się na powołanym wyżej materiale dowodowym sąd uznał za udowodnione, że 4 grudnia 2014 r., około godz. 21:40, w R. przy ul. (...) posiadał w miejscu publicznym aluminiowy kij bejsbolowy, a okoliczności jego posiadania, tj. poruszanie się wolno samochodem w towarzystwie trzech innych mężczyzn ubranych w odzież z emblematami klubu sportowego oraz rozglądanie się, wskazywały na zamiar użycia go w celu popełnienia przestępstwa, czym wypełnił znamiona wykroczenia z art.
Obwiniony jest winny. Można mu bowiem zarzucić, że w czasie swego karalnego i bezprawnego czynu nie dał posłuchu normie prawnej mimo, że możliwość taka istniała. Wyższy niż znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu przesądza o jego karygodności. Wina obwinionego jest pełna, albowiem nie zachodzą żadne okoliczności umniejszające winę. Obwiniony jest dorosły i w pełni poczytalny. Przepis art.
przewiduje alternatywne zagrożenie karą aresztu, ograniczenia wolności, bądź grzywny nie niższej niż 3 000 złotych. Decydując się na wybór kary aresztu, jako reakcji adekwatnej do zachowania obwinionego, sąd miał na uwadze, iż ma on status osoby karanej za przestępstwo i to przestępstwo zbieżne z tym zachowaniem, które ujawniono w niniejszej sprawie. Wspomnieć w tym miejscu należy, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z 7 listopada 2013 r., sygn. VI K 24/13, prawomocnym z dniem 17 czerwca 2014 r., M. B. został skazany wespół z T. B. oraz czterema innymi mężczyznami na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 3 lat za przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. polegające na tym, że 8 lipca 2012 r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami brał udział w bójce, w której narazili inne osoby na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k. Tylko na marginesie wspomnieć należy, że przy jednym z uczestników bójki ujawniono siekierę. Popełnienie przez obwinionego czynu przypisanego mu w niniejszej sprawie dowodzi, że postawiona ówcześnie pozytywna prognoza jego zachowania, okazała się błędna. Nie ulega żadnych wątpliwości, że obwiniony dopuścił się wykroczenia umyślnie. Waga czynu oraz popełnienie go w okresie próby za przestępstwo o zbliżonym charakterze, świadczą o demoralizacji obwinionego, co przemawiało za orzeczeniem kary aresztu. Na chwilę wyrokowania nie sposób założyć, że pomimo nie wykonania kary obwiniony nie popełni nowego podobnego przestępstwa lub wykroczenia. Wykluczało to warunkowe zawieszenie wykonania kary aresztu. Kształtując wymiar kary sąd miał na uwadze, że obwiniony wyjaśniał w zasadzie zbieżnie z ustalonym stanem faktycznym, co poczytano na jego korzyść. Orzeczenie przepadku niebezpiecznego przedmiotu miało charakter obligatoryjny, uwzględniając treść art.
Obwinionemu zwrócono natomiast piłkę, albowiem przedmiot ten stał się zbędny dla postępowania. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu jest konsekwencją skazania. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania i 30 złotych tytułem opłaty. sędzia Sądu Rejonowego Adam Prochaczek ZARZĄDZENIE Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć obwinionemu z pouczeniem. R., 2 lipca 2015 r. sędzia Sądu Rejonowego Adam Prochaczek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.