III Ca 1545/14

Sygn. akt III Ca 1545/14 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 czerwca 2014 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa E. Z. przeciwko E. A. w M. Oddział w Polsce o zapłatę oddalił powództwo i zasądził od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 66,58 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Powyższy wyrok w całości zaskarżyła apelacją powódka, zarzucając Sądowi Rejonowemu mające wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez:

1. a)przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i odmowę wiarygodności i mocy dowodowej zeznań świadka Z. S. oraz dowodu z dokumentu – zaświadczenia wystawionego przez tego świadka w dniu 21 czerwca 2010 r., co w konsekwencji doprowadziło pominięcia ww. dowodów i do błędnego ustalenia na podstawie opinii biegłej neurolog, sporządzonej prawie trzy lata po zdarzeniu, że diagnoza i zalecenia lekarza chirurga Z. S. co do rezygnacji z lotu były przedwczesne, a dolegliwości powódki nie stanowiły nagłego zachorowania i nie uniemożliwiały jej uczestnictwa w podróży samolotem,
2. b)przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uczynienie jej dowolną poprzez: - dokonanie niewłaściwej, bo pozytywnej, oceny dowodu z opinii biegłego neurologa J. B. w części, w której wskazano, że uraz powódki nie spełnia definicji nagłego zachorowania wymagającego natychmiastowej pomocy medycznej oraz w części, w której wskazano, że po 7 dniach od wystąpienia dolegliwości powódka poczuła się lepiej i mogła udać się na przedmiotową wycieczkę, który to wniosek należało ocenić negatywnie jako sprzeczny z materiałem dowodowym i zasadami doświadczenia życiowego, - przyjęcie, że zachorowanie powódki nie było objęte ochroną ubezpieczeniową z uwagi na to, że przedmiotowe dolegliwości nie spełniały definicji nagłego zachorowania, podczas gdy wniosek taki jest sprzeczny z treścią dokumentu (...) definicją nagłego zachorowania oraz zeznaniami świadka lekarza chirurga Z. S. i powódki, z których wynika że doszło u niej w sposób nagły – urazowy do stanu chorobowego objawiającego się silnym bólem, wymagającym pomocy medycznej (badania lekarskiego oraz leczenia polegającego m.in. na stosowaniu się do zaleceń lekarskich w zakresie unikania określonych czynności, sytuacji, zagrożeń mogących pogłębić lub podtrzymać stan chorobowy), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że brak jest zdarzenia (nagłego zachorowania) warunkującego odpowiedzialność ubezpieczeniową pozwanego; 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 805 § 1 k.c. poprzez uznanie, że w sprawie nie zaszedł wypadek ubezpieczeniowy, tj. nagłe zachorowanie w rozumieniu § 13 ust. 14 Warunków (...) w Trakcie (...) nr 10.11.004 mimo, że materiał dowodowy sprawy nie dawał podstaw do takiego twierdzenia. W kontekście powyższych zarzutów skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja jest niezasadna. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela, przyjmując za własne, z tą jedynie zmianą, że powódka zrezygnowała z wycieczki w dniu 22 czerwca 2010r. a w dniu 5 lipca 2010 r. zgłosiła pozwanemu szkodę obejmującą koszty rezygnacji z podróży w kwocie 1.657 zł (k. 63-66). Na wstępie koniecznym jest odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż wnioski w tym zakresie z istoty swej determinują rozważania co do pozostałych zarzutów apelacyjnych, bowiem jedynie nieobarczone błędem ustalenia faktyczne, będące wynikiem należycie przeprowadzonego postępowania mogą być podstawą oceny prawidłowości kwestionowanego rozstrzygnięcia w kontekście twierdzeń o naruszeniu przepisów prawa materialnego. W apelacji skarżąca sformułowała zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów postępowania wskazując, że – jej zdaniem – naruszenie to miałoby dotyczyć przepisu art. 233 § 1 k.p.c. i polegać na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów oraz poczynieniu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne na podstawie wszechstronnego rozważenia całokształtu zgromadzonych w toku postępowania dowodów, tj. przedłożonych dokumentów, zeznań świadka Z. S. i powódki oraz opinii biegłych sądowych z zakresu neurologii i neurochirurgii, których wiarygodność, rzetelność i moc dowodowa została przez Sąd pierwszej instancji ocenione w sposób prawidłowy i bez naruszenia dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c., zaś podniesione w tym zakresie w apelacji zarzuty stanowiąc polemikę z tymi ustaleniami zmierzają w istocie do zbudowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie alternatywnego w stosunku do ustalonego przez Sąd Rejonowy, korzystnego dla skarżącej, stanu faktycznego. Wbrew zarzutom skarżącej nie narusza dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. negatywna ocena przez Sąd Rejonowy wiarygodności i mocy dowodowej dokumentu w postaci zaświadczenia wystawionego w dniu 21 czerwca 2010 r. przez świadka Z. S. oraz zeznań tego świadka. Treść ww. dokumentu czyni całkowicie uprawnioną wątpliwość Sądu Rejonowego co do jego wiarygodności. Składa się ono bowiem zaledwie z dwóch zdań, spośród których jedno odnosi się do stanu zdrowia skarżącej w dacie jego wystawienia i nie określa precyzyjnie ram czasowych stwierdzonych przez wystawiającego je świadka przeciwwskazań do odbywania podróży przez powódkę. Drugie zdanie zawiera natomiast błędne określenie odcinka kręgosłupa, w którym skarżąca doznała urazu. Uwzględniając powyższe oraz fakt, że wystawiający zaświadczenie świadek jest lekarzem specjalistą chirurgii ogólnej, który leczył wcześniej powódkę i dobrze znał historię jej leczenia (co wprost przyznała skarżąca w apelacji) trudno zarzucić Sądowi Rejonowemu krytyczną ocenę co do wiarygodności i mocy dowodowej tego dokumentu. Za nie wykraczającą poza ramy swobodnej oceny dowodów uznać należy również negatywną ocenę mocy dowodowej zeznań świadka Z. S.. Zeznał on, że wydanie skarżącej w dniu 21 czerwca 2010 r. ww. zaświadczenia oparte było na przeprowadzonym ze skarżącą wywiadzie, jej badaniu oraz bliżej nieokreślonej dokumentacji, co tym bardziej nie pozwala na uznanie, że pomylenie uszkodzonego odcinka kręgosłupa skarżącej w treści zaświadczenia wystawionego przez świadka jest tylko wynikiem omyłki pisarskiej. Nadto w treści swoich zeznań świadek stwierdził, że przypadek skarżącej jest szczególnym przypadkiem, co do którego wypowiedzieć powinien się neurolog. Uwzględniając zatem wątpliwości wynikające z treści wystawionego przez świadka zaświadczenia oraz to, że jest on lekarzem specjalistą chirurgii ogólnej, trudno brać pod uwagę treści jego zeznań jako pełnowartościowego elementu przy ustalaniu stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Za chybiony uznać należy również sformułowany w apelacji zarzut przekroczenia przez Sąd Rejonowy granic swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie pozytywnej oceny dowodu z opinii biegłego neurologa J. B.