(k. 264) zasady ograniczonego ścigania. W sytuacji jednak gdy ścigany został przekazany do Polski w wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania, który dotyczył innych przestępstw niż objęte postępowaniem i nie złożył w trybie określonym w art.
oświadczenia o zrzeczeniu się ww. zasady, na przeszkodzie w ich ściganiu stoi negatywna przesłanka procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 11 w związku z art.
k.p.k., która nie może ulec konwalidacji po prawomocnym zakończeniu postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że może to nastąpić jedynie w toku postępowania jurysdykcyjnego, aż do prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2013r. w sprawie o sygn. akt V K.K. 160/12). Złożenie natomiast wniosku o dobrowolne poddanie się karze, co skazany uczynił 27 czerwca 2014r. nie może zatem zastąpić takiego oświadczenia. Wniosku takiego nie można bowiem traktować jako „zrzeczenia się”, gdyż musi ono nastąpić w sposób jednoznaczny, dobrowolny i z pełną świadomością konsekwencji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 19 sierpnia 2009r. w sprawie o sygn. akt II KK 181/09). Z tych względów postępowanie Sądu Rejonowego w Koninie zakończone prawomocnym wyrokiem z 15.01.2015 roku w sprawie o sygn. akt II K 799/14 dotknięte jest wskazaną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. bezwzględną przyczyną odwoławczą, gdyż zachodzi jedna z określonych w art. 17§1 pkt 11kpk okoliczności wyłączających postępowanie, tj. inna okoliczność wyłączająca postępowanie wskazana w art.
w postaci braku zrzeczenia się przez osobę ściganą określonej w art.
zasady. Dlatego Sąd Okręgowy wznowił postępowanie, uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Koninie do ponownego rozpoznania. Aleksandra Bolczyk Waldemar Cytrowski Mariola Klimczak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.