477 kpk a contrario oraz art. 479§1 kpk i art. 439§1 pkt 11 kpk –wskutek rozpoznania sprawy w postępowa niu uproszczonym i wydanie wyroku zaocznego pod nieobecność oskarżonego oraz oskarżyciela publicznego, co było niedopuszczalne, albowiem sprawy o czyny z art. 297§1 kk nie mogą być rozpoznawane w trybie uproszczonym pod nieobecność oskarżonych i oskarżyciela publicznego, przez co oskarżeni nie uczestnicząc w rozprawie zostali pozbawieni prawa do obrony. Powołując się na przepisy art. 437§1 i 2 kpk oraz art. 439§1 pkt 11 kpk prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie była pozbawiona racji co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wydając zaskarżony wyrok Sąd I instancji słusznie w kwalifikacji prawnej wszystkich czynów przypisanych oskarżonym Z. K. i W. S. przyjął art. 297 § 1 k.k. trafnie argumentując że przepis ten statuuje odpowiedzialność sprawcy czynu stanowiącego oszustwo kredytowe polegającego m.in. na przedłożeniu podrobionego, przerobionego, poświadczającego nieprawdę lub nierzetelnego dokumentu albo nierzetelnego pisemnego oświadczenia dotyczącego okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania dla siebie od banku kredytu. W sprawie niniejszej Z. K. za namową W. S. z którym działał wspólnie i w porozumieniu wyłudzając lub usiłując wyłudzić kredyty od banków podpisywał na umowie kredytu na zakup towarów oświadczenie że osiąga dochody z tytułu umowy o pracę na stanowisku spawacza w D. (...) w W. ( k. 9, k.13, k.74 ). Tym samym całość przestępczej działalności oskarżonych wyczerpuje kumulatywna kwalifikacja prawna z art.286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. ( względnie w formie usiłowania z art. 13 § 1 k.k. ). Zasadnie jednakże skarżący podnosi, że w sprawach o przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. umiejscowione w rozdziale XXXVI kodeksu karnego powinno być prowadzone śledztwo a nie dochodzenie ( a contrario art.
), co w konsekwencji skutkować powinno prowadzeniem sprawy w postępowaniu sądowym w trybie zwyczajnym ( a contrario art.469 k.p.k. ). Jak się wydaje nie dostrzegł powyższego Sąd I instancji prowadząc sprawę w trybie uproszczonym ze wszystkimi tego konsekwencjami a więc m.in. bez udziału w rozprawie prokuratora ( prawidłowo zawiadomionego ) i bez udziału oskarżonych z których Z. K. był zawiadomiony poprzez tzw. podwójne awizo, co nie uprawniało Sądu do prowadzenia rozprawy bez jego udziału w trybie zwyczajnym, gdzie wymagane jest osobiste odebranie zawiadomienia ( art. 377 § 3 k.p.k. ). Co więcej Sąd I instancji wydał w sprawie wyrok zaoczny, niedopuszczalny w trybie zwyczajnym ( art. 377 § 6 k.p.k., k.129, k.137 – 139 ). To naruszenie procedury karnej godziło ewidentnie w prawo do obrony oskarżonych, co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji celem powtórzenia w całości przewodu sądowego. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok wobec oskarżonych Z. K. i W. S. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe w całości bacząc aby uniknąć uchybień będących powodem uchylenia wyroku, następnie wyda wyrok który prawidłowo uzasadni. W tym kontekście Sąd Okręgowy zwraca uwagę na wejście w życie z dniem 1 lipca 2015 r. zmian kodeksu postępowania karnego przez ustawę z dnia 27 września 2013 r.( Dz. U. z 2013 r. poz.1247 ze zm.), w tym także w zakresie art.
i art. 345 k.p.k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.