Sygn. akt VI Gz 188/15 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Renata Bober Sędziowie: SSO Anna Walus-Rząsa Sędz

§ 2kpc.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie pozwanego nie jest zasadne. Na wstępie podnieść należy, iż sąd II Instancji jest sądem inmeritii, co uprawnia, a jednocześnie zobowiązuje ten sąd do czynienia własnych ustaleń faktycznych na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przed sądem I Instancji. Wprawdzie Sąd Rejonowy w uzasadnieniu swego postanowienia nie uzasadnił szczegółowo jednej z przesłanek określonych w art.

§ 1

kpc, a mianowicie uprawdopodobnienia roszczenia, niemniej zdaniem sądu II Instancji powód we wniosku o udzielenie zabezpieczenia powyższy wymóg spełnił. Wskazał bowiem w uzasadnieniu, iż przed Sądem Rejonowym w Tarnobrzegu toczyło się postępowanie o sygn. V Gc 298/12 między tymi samymi stronami, z tożsamą podstawą roszczenia, które obejmowało okres poprzedzający niniejsze powództwo tj. 10.01.2012r.- 22.08.2012r., w której to sprawie dnia 21.12.2012r. został wydany wyrok zaoczny. Powyższe stanowi uprawdopodobnienie roszczenia o zapłatę kary umownej za dalszy okres bezumownego korzystania dochodzonego niniejszym pozwem , które to uprawdopodobnienie nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego wedle reguł określonych w kpc. Również analiza treści sprzeciwu od nakazu zapłaty, w którym pozwany nie odniósł się do twierdzeń faktycznych, naprowadzonych w uzasadnieniu powództwa , pozwala na przyjęcie, iż roszczenie powoda jest prawdopodobne przynajmniej co do zasady. Zdaniem sądu II Instancji powód spełnił również drugą z kumulatywnych przesłanek do udzielenia zabezpieczenia, określaną w art.

§2kpc .

Interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia uprawdopodobnił twierdzeniem , popartym dokumentami, w postaci protokołu zajęcia ruchomości, iż komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Mielcu prowadzi postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela Skarbu Państwa, w którym to postępowaniu dokonał zajęcia ruchomości pozwanemu. Z tych względów Sąd Okręgowy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, orzekł na podstawie art. 385 kpc w związku z art. 397 §2 kpc.