WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Kawula Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Kujawa w obecności nadkomisarza Dariusza Ptaka z Komendy Powiatowej Policji w Śremie po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015r. sprawy A. M. obwinionego o wykroczenie z art. 92 a k.w. na skutek apelacji wniesionej przez Oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Śremie z dnia 2 lutego 2015 roku, sygn. akt. II W 2/15 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę obwinionego A. M. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Śremie do ponownego rozpoznania. Dariusz Kawula UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 lutego 2015r., w sprawie II W 2/15, Sąd Rejonowy w Śremie uniewinnił obwinionego A. M. od zarzutu popełnienia wykroczenia polegającego na tym, że: w dniu 16 marca 2014r., około godz. 15.30 w miejscowości P., droga (...) kierując samochodem marki V. (...) o nr rej (...) przekroczył dozwolona prędkość o 25 km/h jadąc z prędkością 75 km/h przy obowiązującej prędkości 50 km/h tj. popełnienia wykroczenia z art. 92a k.w. Kosztami postępowania na podstawie art. 118 § 2 k.p.s.w. obciążono w całości Skarb Państwa. Przedmiotowy wyrok zaskarżył apelacją oskarżyciel publiczny – Komendant Komendy Powiatowej w Śremie, kwestionując rozstrzygnięcie w całości i zarzucając Sądowi Rejonowemu: - błąd w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt. 3 k.p.k. w zw. z art. 109 § 1 k.p.w.) przyjętych za podstawę uniewinnienia obwinianego od stawianego jemu zarzutu, - obrazę przepisów prawa procesowego (art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k.) mające wpływ na treść orzeczenia. W konsekwencji podniesionych zarzutów, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Złożona przez oskarżyciela publicznego apelacja okazała się zasadna, była celowa i pozwoliła na kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku a w konsekwencji skutkowała uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Śremie. W pierwszym rzędzie Sąd Okręgowy chciałby podkreślić, że ma poważne zastrzeżenia odnośnie pełności materiału dowodowego, który został w sprawie zgromadzony, a w szczególności do sposobu gromadzenia dowodów przez sąd i instancji. Zastrzeżenia te dotyczą wprowadzenia w poczet dowodów (a następnie poddania ocenie i uznania za pełnowartościowy dowód – którego ocena następnie doprowadziła sąd do wydania określonej treści rozstrzygnięcia) – opinii sporządzonej przez biegłego P. B.
(1)w innym postępowaniu, co do postawionej w tamtym postępowaniu tezy dowodowej – w sprawie VII W 507/13 Sądu Rejonowego w Kościanie – VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Ś.. Taki sam zarzut dotyczy wprowadzenia do postępowania dowodu w postaci zeznań świadka M. K., który reprezentuje spółkę importera przedmiotowych urządzeń I. - 1 (zeznania którego składane w sprawie VII W 507/13 Sądu Rejonowego w Kościanie – VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Ś. pozostają w opozycji do w/w wskazanej opinii biegłego a mimo to po ich pozytywnej ocenie nie przyczyniły się do weryfikacji ocen opinii) . Wprowadzenie powyższych dowodów do postępowania w sprawie obwinionego A. M. nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a oparcie na tych dowodach ustaleń i ocen przez sąd i instancji dowodzi , że dowody te miały doniosłe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy co wywarło istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Niewłaściwie też oceniono zeznania funkcjonariuszy D. K.
(2)i P. B.
(2), mimo, że na ich podstawie poczyniono istotne ustalenia faktyczne, w skazujące na winę obwinionego i pozwalające ocenić nie tylko prawidłowość dokonanych pomiarów ale i ustalić czy warunki drogowe umożliwiały przeprowadzenie pomiaru w sposób obiektywnie odwzorowujący prędkość pojazdu poruszającego się w stronę stanowiska pomiarowego. Nie przesądzając w chwili obecnej winy po stronie obwinionego A. M. ani jej braku, stwierdzić należy, że aktualny materiał dowodowy i jego ocena nie dają podstaw do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. W opinii Sądu Okręgowego, poczyniona przez Sąd Rejonowy ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie i analiza stanu faktycznego, pozostaje sprzeczna z dyrektywami określonymi w przepisach prawa karnego procesowego. Uchybienia te uniemożliwiły Sądowi odwoławczemu merytoryczne rozstrzygnięcie. Sąd I instancji rozpoznając zarzuty stawiane we wniosku o ukaranie powinien wszechstronnie w oparciu o konkretne dowody wyjaśnić sprawę poprzez ustalenie czy dany czyn został popełniony przez obwinionego, a jeśli tak to jaka winna być jego kwalifikacja prawna, jakie były pobudki i motywy działania sprawcy, by w ten sposób przy ustaleniu sprawstwa obwinionego, dokonać odpowiedniego doboru kar. Jednakże, aby takie ustalenia zostały poczynione prawidłowo, niezbędne jest dokładne przeprowadzenie postępowania, zwłaszcza w zakresie dowodów i oczywiście w zgodzie ze wszystkimi regułami zawartymi w kodeksie postępowania karnego. Z uwagi na zasadę prawdy wyrażoną w art. 2 § 2 k.p.k. ciąży na każdym organie prowadzącym postępowanie, w tym i sądzie, tak zwany obowiązek dochodzenia, czyli przeprowadzania dowodów z uwagi na konieczność ustalenia prawdy o zdarzeniu przestępnym. Dlatego w każdej sprawie, kiedy oskarżony (obwiniony) nie przyznaje się do winy i podaje okoliczności mające świadczyć o jego niewinności, względnie zmniejszające jego winę, obowiązkiem Sądu rozpoznającego sprawę jest dokładne sprawdzenie obrony oskarżonego (obwinionego) i poddanie ocenie dopiero tak zebranego materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 1987r., w sprawie II KR 167/87, OSPiKA 1988/3/70). Biorąc pod uwagę wskazane wyżej fundamentalne zasady obowiązujące w polskiej procedurze karnej, Sąd Okręgowy stwierdził, że Sąd Rejonowy nie sprostał jej wymogom, poddając w wątpliwość słuszność zapadłego rozstrzygnięcia, w szczególności nie wyjaśnił wszystkich istniejących w sprawie wątpliwości, które można usunąć, a przynajmniej starać się usunąć wykorzystując wszystkie dostępne dowody. Należy stwierdzić, że Sąd I instancji niezbyt rzetelnie przeprowadził postępowanie dowodowe, a następnie w taki sam sposób rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w jego toku, a na ich podstawie poczynił nieprawidłowe ustalenia faktyczne, które w efekcie doprowadziły do skazania oskarżonego za popełnienie zarzucanego mu czynu. Nie przesądzając zatem kwestii sprawstwa i winy obwinionego A. M., Sąd Rejonowy ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany będzie w niezbędnym zakresie powtórzyć przeprowadzone już wcześniej dowody, z rozwagą stosując przepis art. 442 § 2 k.p.k., jak również rozważyć uzupełnienie postępowania o nowe dowody, uzależniając dalsze czynności od wyników postępowania dowodowego, w trakcie którego powinien dążyć do wyjaśnienia zaistniałych niejasności czy wątpliwości, które mogą mieć znaczenie dla odpowiedzialności obwinionego. Następnie Sąd Rejonowy powinien dokonać wszechstronnej i wnikliwej oceny materiału dowodowego, zgodnej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, mając na uwadze powyżej przedstawione zastrzeżenia w tym zakresie. Dopiero przeprowadzenie ponownego postępowania przed Sądem I instancji w zgodzie z wszystkimi regułami procedury karnej, pozwoli na dokonanie wszechstronnej analizy i oceny dowodów oraz ustalenia stanu faktycznego w sprawie, zgodnie z zasadą prawdy materialnej. Na koniec należy podać, iż wszystkie, szczegółowe, wnikliwe i wszechstronne rozważania Sądu ponownie rozpoznającego sprawę winny doprowadzić do wydania wyroku wewnętrznie spójnego i zgodnego z wiodącymi zasadami procesu karnego wyrażonymi w art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. Przy ewentualnie sporządzanym uzasadnieniu, Sąd Okręgowy zaleca daleką posuniętą skrupulatność, rzeczowość i spójność. Po przeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego, ustaliwszy wszystkie istotne warunki wykonania kwestionowanego pomiaru prędkości, sąd winien w sposób kompleksowy wespół z innymi ocenić według zasad procesowych wszystkie dowody pamiętając jednak, że kwestionowany pomiar wykonano urządzeniem homologowanym i posiadającym aktualne świadectwo ponownej legalizacji (k- 3) a urządzenia tego typu wciąż są powszechnie używane przez funkcjonariuszy służby drogowej policji. Oczywistym jest obecnie, że obojętną dla dalszego biegu postępowania pozostaje decyzja Prokuratora Rejonowego w Śremie w sprawie Ds.85/15 (umorzenie postępowania o czyn z art. 212 § 1 k.k., który miał polegać na nierzetelnym opiniowaniu przez biegłego w postępowaniu sądowym, poprzez wskazanie wad technicznych urządzenia (...)skutkujących błędami pomiarów dokonywanych przy ich wykorzystaniu, oraz na pomówieniu przedstawicieli dystrybutora tych urządzeń na terenie kraju o świadome i nieprawdziwe zapewnienie Głównego Urzędu Miar o parametrach urządzenia, co doprowadziło do uzyskania świadectwa homologacji - z zawiadomienia (...) Spółki z o.o.z siedzibą w P.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, na etapie przygotowania do rozprawy sąd rejonowy winien jednak zwrócić się do Prokuratora Okręgowego w Warszawie – Wydział VI ds. Przestępczości Gospodarczej (sygn. VI Ds. 16/14 – dawniej 3Ds. 313/13/V Prok. Rej. Warszawa – Śródmieście Północ w Warszawie) o wskazanie jakie są wyniki postępowania prowadzonego w sprawie dot. czynności podejmowanych przez pracowników Głównego Urzędu Miar przy legalizacji radarowych urządzeń do pomiaru prędkości typu (...). Wiedzę o toczonym w tej sprawie postępowaniu sąd okręgowy posiada z urzędu , a powziął ją w sprawie XVII Ka 1355/13 rozpoznając apelację od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu sygn. akt. VI W 1668/13 . Wobec powyższego w ocenie Sądu Okręgowego wyrok Sądu I instancji i na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.s.w. należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Rawiczu do ponownego rozpoznania. Dariusz Kawula