orzekł jak w sentencji wyroku. Z powyższym wyrokiem Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim w części dotyczącej przyznania prawa do renty za okres od 21 listopada 2012 r. do 20 grudnia 2012 r. nie zgodził się Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który w wywiedzionej apelacji zarzucił mu: - naruszenie prawa procesowego przepisu art.
przez jego pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy. Wskazując na powyższy zarzut apelujący wniósł o: - uchylenie wyroku w zaskarżonej części i oddalenie w tym zakresie odwołania, ewentualnie - uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy organowi rentowemu do ponownego rozpoznania i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżący między innymi podniósł, że rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji jest bezzasadne w części przyznającej ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy za okres od 21 listopada 2012 r. do 20 grudnia 2012 r., bowiem chorobę niedokrwienia serca u ubezpieczonego stwierdzono w dniu 21 listopada 2012 r., tak więc miało to miejsce w toku postępowania przed Sądem, po wniesienie odwołania od decyzji o której mowa powyżej. Zatem sąd winien postąpić w myśl przywołanego na wstępnie przepisu prawa procesowego. W odpowiedzi na apelację następca prawny ubezpieczonego M. K. wniosła o jej oddalenie w całości. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Apelację organu rentowego należało uznać za nieuzasadnioną. Sąd Apelacyjny w całości podziela ustalenia i rozważania sądu pierwszej instancji przyjmując je za własne. Należy podkreślić, że apelacja dotyczy tylko części wyroku Sądu Okręgowego, w którym przyznano W. K. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 20 listopada 2012 r. oraz z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od dnia 21 listopada 2012 r. do dnia 20 grudnia 2012 r. tj. do dnia jego śmierci. Zatem, organ rentowy kwestionuje rozstrzygnięcie w zakresie prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Przy czym, zaznaczyć trzeba, że apelujący nie kwestionuje ustalenia sądu w zakresie stwierdzonej całkowitej niezdolności do pracy, a jedynie wskazuje, że stan zdrowia ubezpieczonego z przyczyn kardiologicznych powodujący całkowitą niezdolność do pracy jest nową okolicznością w sprawie, która winna spowodować orzeczenie sądu pierwszej instancji w myśl art.
Sąd odwoławczy uznał jednak, że niniejszej sprawie pominięcie przez Sąd Okręgowy powyższego przepisu przy uwzględnieniu okoliczności, iż sprawa dotyczy decyzji z dnia 22 listopada 2011 r. i toczy się od ponad 3 lata, a jak wyżej podkreślono organ rentowy nie kwestionował ustalenia o całkowitej niezdolności do pracy ubezpieczonego od dnia 21 listopada 2012 r., nie stanowi takiego naruszenia procedury, które musi skutkować uchyleniem wyroku w zaskarżonym zakresie, przekazaniem sprawy do rozpoznania sądowi pierwszej instancji ze wskazaniem, że sąd ten winien w myśl art.
uchylić decyzję, umorzyć postępowania i przekazać sprawę do rozpoznania organowi rentowemu. Nie bez znaczenia, dla takiego stwierdzenia, jest również okoliczność, że W. K. zmarł w dniu 20 grudnia 2012 r. i organ rentowy podobnie jak sąd i biegły kardiolog mógłby opierać się wyłącznie na dokumentacji medycznej zmarłego. W powyżej ustalonych okolicznościach tej konkretnie sprawy Sąd Apelacyjny uznał, że naruszenie przez sąd pierwszej instancji art.
nie powinno prowadzić do uchylenia wyroku w zaskarżonej części. Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. apelację organu rentowego oddalił w całości uznając ją za nieuzasadnioną. SSA Barbara Białecka SSA Urszula Iwanowska del. SSO Beata Górska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.