umowy kredytobiorcy zobowiązali się dokonać całkowitej spłaty wykorzystanego kredytu w terminie do 6 maja 2003 r. W myśl § 5 - wysokość oprocentowania kredytu jest równa sumie stawki Banku dla terminów jednomiesięcznych i marży w wysokości 3,00 p.p. Oprocentowanie jest zmienne i w dniu podpisania umowy wynosiło 6,75 % w stosunku rocznym. W § 6 zaznaczono, że Bank nalicza odsetki od kredytu w okresie miesięcznym według stóp procentowych obowiązujących w tamtym czasie. Pierwszy termin płatności odsetek przypadał w dniu 30 listopada 2001 r. Następnie – jak wynika z ustaleń Sądu orzekającego w pierwszej instancji – w dniu 19 grudnia 2005 r. Bank (...) S.A. w K. zawarł z pozwaną (...) Sp. jawną w S. porozumienie, w treści którego strony zgodnie oświadczyły, że zadłużenie wynikające z umowy kredytowej z 7 listopada 2001 r. według stanu na dzień 19 grudnia 2005 r. wynosi 465.445,76 Euro. Poza tym strony wprowadziły dodatkowe zabezpieczenie spłaty kredytu w postaci poręczenia wszystkich wspólników (...)Sp. j. w S., tj. pozwanych – J. P. i R. K. oraz A. P.
należności w miesięcznych ratach na koniec każdego miesiąca. Kapitał miał być płatny w 23 miesięcznych ratach
harmonogramem spłat, stanowiącym załącznik do porozumienia, odsetki w kwocie 87.974,02 euro w 7 miesięcznych ratach, poczynając od 30 listopada 2011 r. Odsetki w kwocie 66.103,09 euro miały zostać umorzone pod warunkiem terminowej spłaty pozostałej należności oraz wywiązania się ze wszystkich postanowień porozumienia. W porozumieniu wskazano, że od kwoty kapitału objętego niniejszym porozumieniem Bank pobiera odsetki umowne, ustalone jako suma stawki LIBOR dla euro dla terminów jednomiesięcznych, podlegających zmianie w trakcie trwania porozumienia co jeden miesiąc obrachunkowy i stałej marży w wysokości 2,5 punktu procentowego. Dla pierwszego okresu obrachunkowego przyjęto stawkę LIBOR dla euro dla terminów jednomiesięcznych z poprzedniego dnia roboczego przed podpisaniem porozumienia i marży, które w sumie wynosiły 2,95 % w skali roku. Ww. odsetki miały być płatne w miesięcznych terminach płatności rat kapitału
harmonogramem spłat. Końcowy termin spłaty należności ustalono na dzień 30 maja 2012 r. W przypadku powstania zadłużenia przeterminowanego ustalono oprocentowanie od zadłużenia przeterminowanego w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, które na dzień podpisania porozumienia wynosiło 20 % w stosunku rocznym.
porozumienia, w przypadku, gdy dłużnik opóźni się ze spłatą którejkolwiek z rat dłużej niż 14 dni lub dłużnik nie dotrzyma innych warunków porozumienia, Bank bez dodatkowego wezwania do zapłaty mógł wypowiedzieć porozumienie za 30-dniowym terminem wypowiedzenia lub za 7-dniowym terminem wypowiedzenia w przypadku zagrożenia dłużnika upadłością i dochodzić swoich roszczeń w pełnej wysokości wynikającej z umowy kredytowej. Zaznaczono również, że dotychczasowe zabezpieczenia spłaty kredytu, w tym poręczenie pozwanych - J. P. i R. K. pozostają w mocy do czasu całkowitej spłaty kredytu. Poręczyciele J. P. i R. K. wyrazili zgodę na trwanie przedmiotowego zabezpieczenia. Według dalszych ustaleń Sądu Okręgowego, pismem z 16 września 2010 r. Bank (...) S.A. wypowiedział (...) Sp. j. w S. porozumienie z 19 grudnia 2005 r. z uwagi na naruszenie warunków zawartego w dniu 4 grudnia 2009 r. porozumienia w sprawie spłaty zadłużenia z tytułu umowy kredytowej z 7 listopada 2001 r. – z 30-dniowym terminem wypowiedzenia od daty doręczenia niniejszego pisma, wzywając jednocześnie dłużniczkę do zapłaty, w terminie 30 dni, kwoty 273.081,46 euro. Kolejne pismo powód wystosował 5 listopada 2010 r., wzywając pozwaną Spółkę jawną do zapłaty kwoty 274.715,05 euro w terminie 7 dni, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W dniu 10 lutego 2011 r. Bank (...) S.A. w K. wystawił przeciwko dłużnikowi – (...) Spółce jawnej w S. oraz poręczycielom cywilnym – J. P. i R. K. bankowy tytuł egzekucyjny w związku z nieuregulowaniem należności z tytułu zawartego w dniu 4 grudnia 2009 r. porozumienia w sprawie spłaty zadłużenia wynikającego z umowy nr (...) o udzielenie kredytu obrotowego w formie linii kredytowej w walucie wymienialnej w złotych z 7 listopada 2001 r. zmienionej porozumieniem z 29 sierpnia 2003 r. oraz porozumieniem z 19 grudnia 2005 r.; zaznaczając, iż Bankowi przysługuje wobec ww. dłużników solidarnych roszczenie o zapłatę kwoty 280.826,36 euro, na którą to kwotę składa się kapitał w wysokości 117.388,21 euro, odsetki bieżące naliczone od 5 grudnia 2007 r. do 3 grudnia 2009 r. oraz od 16 maja 2010 r. do 27 października 2010 r. w kwocie 15.408,02 euro, odsetki karne naliczone od 20 stycznia 2004 r. do 18 grudnia 2005 r. oraz od 30 stycznia do 3 grudnia 2009 r. i od 30 czerwca 2010 r. do 9 lutego 2011 r. w wysokości 148.030,13 euro. Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie postanowieniem z 28 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt IX Co 9528/11 nadał klauzulę wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu nr (...) z 10 lutego 2011 r. na rzecz wierzyciela Banku (...) S.A. w K. przeciwko dłużnikom solidarnym: (...) Spółce jawnej w S., J. P. i R. K. co do kwoty 117.388,21 euro tytułem kapitału z odsetkami umownymi liczonymi od dnia 10 lutego 2011 r. w wysokości 21 % w stosunku rocznym, z ograniczeniem możliwości prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tego tytułu do kwoty 350.000 euro. Ponadto Sąd oddalił wniosek w pozostałej części. Na podstawie tego tytułu wykonawczego powód wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko (...) Sp. j. w S. oraz J. P.. Sąd Okręgowy stwierdził, że pozwani (...) Sp. j. w S. oraz poręczyciele – J. P. i R. K. posiadają zadłużenie wobec powoda – Banku (...) S.A. w K. w wysokości 163.438,15 euro, na którą to kwotę składają się odsetki bieżące naliczone od dnia 5 grudnia 2007 r. do 3 grudnia 2009 r. oraz od 16 maja do 27 października 2010 r. w wysokości 15.408,02 euro oraz odsetki karne naliczone od 20 stycznia 2004 r. do 18 grudnia 2005 r. oraz od 30 stycznia 2009 r. do 3 grudnia 2009 r. i od 30 czerwca 2010 r. do 9 lutego 2011 r. w wysokości 148.030,13 euro. W dniu 6 czerwca 2002 r. Bank (...) S.A. w K. przejął (...) Bank (...) S.A. w W.. W świetle powyższych ustaleń, Sąd orzekający w pierwszej instancji uznał dochodzone w sprawie roszczenie za zasadne. W pierwszej kolejności Sąd zdyskwalifikował zgłoszony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia. Przytaczając treść art. 118 kc i art. 120 § 1 kc , stwierdził że dochodzone w sprawie roszczenie jako okresowe przedawnienia się z upływem lat trzech od dnia wymagalności. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że na dochodzoną pozwem kwotę 163.438,15 euro, składają się odsetki bieżące naliczone od 5 grudnia 2007 r. do 3 grudnia 2009 r. oraz od 16 maja do 27 października 2010 r. w wysokości 15.408,02 euro oraz odsetki karne naliczone od 20 stycznia 2004 r. do 18 grudnia 2005 r. oraz od 30 stycznia 2009 r. do 3 grudnia 2009 r. i od 30 czerwca 2010 r. do 9 lutego 2011 r. w wysokości 148.030,13 euro. Sąd wskazał, że odnośnie odsetek naliczonych za okres od 20 stycznia 2004 r. do 18 grudnia 2005 r. nastąpiło w dniu 19 grudnia 2005 r. przerwanie biegu przedawnienia z uwagi na zawarcie przez strony porozumienia, a w zakresie zapłaty odsetek bieżących liczonych za okres od 5 grudnia 2007 r. do 3 grudnia 2009 z uwagi na podpisanie w dniu 4 grudnia 2009 r. kolejnego porozumienia. Mając na uwadze powyższe, w świetle przepisów art. 123 § 1 kc oraz art. 124 § 2 kc Sąd uznał, że doszło do przerwania biegu przedawnienia spornego roszczenia, bowiem z treści porozumień z 19 grudnia 2005 r. i z 4 grudnia 2009 r. wynika, że dłużnik oraz poręczyciele uznali roszczenie przysługujące Bankowi (...) S.A. wobec nich, co przy uwzględnieniu daty złożenia pozwu w niniejszej sprawie – 21 maja 2012 r. oraz daty podpisania ostatniego z porozumień – 4 grudnia 2009 r. – prowadzi od wniosku, że roszczenie powoda nie uległo trzyletniemu przedawnieniu. Odnosząc się do wniosku pozwanych o odrzucenie pozwu, wywodzonego z faktu dochodzenia przez powoda roszczeń zgłoszonych w tej sprawie w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, w którym to postanowieniem z 28 listopada 2011 r., sygn. akt IX Co 9528/11 Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w tej części oddalił wniosek powódki, Sąd orzekający w pierwszej instancji (przywołując orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów powszechnych) wskazał, że podstawowe funkcje postępowania klauzulowego polegają na ustaleniu, czy dany akt spełnia wymagania proceduralne, zawarte w przepisach ustawy dla określonego rodzaju tytułu egzekucyjnego oraz stwierdzeniu, czy postanowienia aktu nadają się do wykonania w drodze egzekucji sądowej. Pozostałe funkcje tego postępowania, dotyczące badania zagadnień materialnoprawnych (ustalenie podmiotowego i przedmiotowego zakresu egzekucji oraz zbadanie, czy wystąpiło zdarzenie, od którego uzależnione jest wykonanie tytułu egzekucyjnego), mają charakter jedynie subsydiarny; zostały włączone do postępowania klauzulowego w celu przyśpieszenia postępowania i nieodsyłania wierzyciela na drogę postępowania rozpoznawczego w razie konieczności zbadania zagadnień nieskomplikowanych. Z regulacji tych nie można jednak wyprowadzić wniosku o możliwości stosowania art. 199 § 1 pkt 2 kpc, nawet w sposób odpowiedni. Co zdaniem Sądu Okręgowego czyni bezzasadnym wniosek pozwanych o odrzucenie pozwu w tej sprawie. Następnie Sąd Okręgowy stwierdził, że roszczenia powoda, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, zasługuje ono na uwzględnienie. Po przywołaniu treści przepisu art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2012 r., nr 1376) Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, że 7 listopada 2001 r. (...) Bank (...) S.A. w W. (obecnie powód – Bank (...) S.A. w K.) zawarł ze wspólnikami cywilnymi firmy (...) – pozwanymi – J. P. i R. K. oraz B. K. i A. P.
wolą stron Porozumienia, jego zabezpieczeniem miało być poręczenie udzielone łącznie przez J. P., A. P.
treścią poręczenia, poręczyciele mieli przyjąć na siebie obowiązek spłaty zobowiązania kredytowego w wysokości 365.517,63 euro, a także odsetek i kosztów, wynikających z umowy kredytowej oraz Porozumienia z 19.12.2005 r. Skarżący zwraca uwagę, że w treści umowy poręczenia brak jest wskazania podstawy i sposobu naliczania odsetek i kosztów, a Umowa i Porozumienie nie stanowią załączników do Umowy poręczenia i z poręczenia nie wynika, że poręczyciele z powyższymi dokumentami się choćby zapoznali i zaakceptowali zakres swojej odpowiedzialności, która w samej umowie poręczenia została określona ogólnikowo. Według skarżącego zatem, umowa poręczenia w zakresie, w jakim dotyczy odsetek (tych odsetek, które miałyby powstać w przyszłości, w wyniku nieterminowej spłaty należności) i pozostałych kosztów, wynikających z umowy kredytowej, obejmuje dług przyszły, co przy braku wskazania w umowie górnej granicy odpowiedzialności, powoduje sprzeczność poręczenia w tym zakresie z celem art. 878 § 1 kc. Apelujący przy tym zwrócił uwagę, że sam sposób naliczania odsetek (nawet jeśliby w umowie poręczenia został podany - a nie jest) nie może zostać uznany za określenie górnej granicy odpowiedzialności poręczycieli, bowiem zobowiązanie z tytułu odsetek ustalone jest nie tylko jako iloczyn kapitału głównego i stopy procentowej, ale również okresu, w jakim dłużnik główny pozostaje w zwłoce z realizacją świadczenia. Skarżący podniósł też, że wniosek o sprzeczności poręczenia z art. 878 § 1 kc jest tym bardziej uzasadniony w sytuacji, gdy powyżej oznaczona umowa poręczenia, mająca stanowić element zabezpieczenia roszczeń, objętych Porozumieniem z 19.12.2005 r., została niejako inkorporowana (bez zmiany jej treści) jako zabezpieczenie spłaty należności, objętych Porozumieniem z 4.12.2009 r. (zmieniającym pierwsze z wymienionych Porozumień).
2 owego Porozumienia wskazuje, że w mocy pozostaje „poręczenie cywilnoprawne wspólników spółki, J. P. i R. K.". W ocenie pełnomocnika pozwanego ad. 3 powyższy zabieg (uwzględniając cel art. 878 § 1 KC) - nawet w sytuacji założenia braku nieważności umowy poręczenia - uniemożliwia przyjęcie odpowiedzialności pozwanych ad. 2 i ad. 3 za zobowiązania dłużnika głównego wobec powódki za odsetki, naliczane od 4.12.2009 r. Pozwani J. P. i (...) spółka jawna w S. w swojej apelacji również podnieśli zarzut naruszenia art. 207 § 6 kpc w odniesieniu do tych samych dowodów, co wskazane w apelacji pozwanego R. K. (tj. dokumentów znajdujących się na kartach od 164 - 165, 167 - 193, 286, 287 oraz postanowienie Sądu z dnia 28.11.2011 r. w sprawie IX Co 9528/11 - k. 34 - 35) poprzez oparcie orzeczenia na dowodach całkowicie spóźnionych, które zostały przedstawione Sądowi I instancji w toku postępowania, a winy stanowić dowód już w momencie wytoczenia powództwa. Nadto pozwany J. P. podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 876 § 2 i art. 878 § 1 i 2 kc w związku z art. 58 § 1 kc albowiem poręczył on za dług, którego wysokość w momencie składania oświadczenia nie była znana. Powyższe zarzuty zdaniem skarżących uzasadniają wniosek o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanych odrębnie zwrotu kosztów postępowania przed Sądem I instancji oraz postępowania apelacyjnego wg norm przepisanych. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 207 § 6 kpc skarżący stwierdził, że jest okolicznością bezsporną, że nieuznanie przez Sąd I instancji za dowód w sprawie dokumentów znajdujących się na wymienionych w zarzucie kartach musiałoby skutkować oddaleniem powództwa; podnieśli że powód nie poczynił żadnych kroków aby uprawdopodobnić, że spóźnienie to powstałe bez jego winy czy też zaistniały inne okoliczności usprawiedliwiające spóźnienie. Apelujący stwierdzili także, że bezsporne w sprawie jest również to, że dłużnikiem powoda była spółka jawna (...) w S.. Natomiast odpowiedzialność bezpośrednia wspólników, tj. dwóch pozostałych pozwanych w sprawie J. P. i R. K. wynika z dokumentu poręczania z dnia 19.12.2005r., który nie wymienia górnej granicy długu, za który pozwany poręcza, co w świetle art. 876 § 2 kc i dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego skutkuje nieważnością oświadczenia (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lipca 2000 r., II CKN 283/00). Na rozprawie przed Sądem Apelacyjnym, w dniu 11 marca 2015 roku, pełnomocnicy pozwanych ponad zarzuty przedstawione w apelacjach, wskazali na „przynajmniej” częściowe przedawnienie dochodzonego w sprawie roszczenia, z uwagi na trzyletni termin przedawnienia roszczeń z tytułu odsetek. Powód w odpowiedziach na apelacje wniósł o oddalenie apelacji wszystkich pozwanych oraz o zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda, kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje pozwanych doprowadziły do zmiany zaskarżonego wyroku tylko w nieznacznej części. Sąd odwoławczy podzielił jednie zastrzeżenia pozwanego R. K. (choć podnoszone w nieco innym kontekście) odnośnie braku możliwości wyliczenia w oparciu o umowę i porozumienia stron należności z tytułu odsetek ponad określone kwotowo w porozumieniu z 4 grudnia 2009 roku, co doprowadziło do korekty zaskarżonego orzeczenia, do kwoty uznanej przez pozwanych z tytułu odsetek we ww. porozumieniu. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok odpowiada prawu, kontrola instancyjna nie wykazała uchybień przepisom prawa materialnego oraz zarzucanych przez apelujących błędów proceduralnych. Sąd odwoławczy nie stwierdził też wadliwości postępowania przed Sądem pierwszej instancji skutkujących nieważnością postępowania. Dokonane przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie znajdują odzwierciedlenie w przytoczonych na ich poparcie dowodach, a ich prawna ocena w kontekście weryfikacji żądania powoda i zarzutów pozwanych zasługuje na aprobatę. Stąd – poza wskazaną wyżej korektą - ustalenia te oraz wyprowadzone na ich podstawie wnioski prawne Sąd Apelacyjny podziela i przyjmuje za własne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd odwoławczy nie stwierdził zaistnienia przesłanek, z którymi przepisy procedury cywilnej wiążą skutek, w postaci nieważności postępowania, a które to – w myśl art. 378 § 1 kpc – sąd winien badać z urzędu. Brak jest w szczególności podstaw do uznania, że wystąpienie przez będący w tej sprawie powodem Bank, z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, który to wniosek postanowieniem z 28 listopada 2011 r., sygn. akt IX Co 9528/11, Sąd Rejonowy Szczecin-Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie, co do odsetek, w części objętej powództwem w tej sprawie – oddalił, wyczerpuje określoną w art. 379 pkt 3 kpc podstawę nieważności postępowania, która na podstawie przepisu art. 199 § 1 pkt 2 kpc winna skutkować odrzuceniem pozwu. W myśl unormowania z art. 379 pkt 3 kpc bowiem nieważność postępowania zachodzi, jeżeli o to samo roszczenie między tymi samymi stronami toczy się sprawa wcześniej wszczęta albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Podzielając w całości przytoczoną we wstępnej części niniejszego uzasadnienia argumentację zaprezentowaną przez Sąd orzekający w pierwszej instancji odnośnie braku podstaw do przyjęcia, że prawomocne oddalenie wniosku powodowego Banku przeciwko pozwanym w tej sprawie o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, stanowi – w odniesieniu do powództwa zgłoszonego w tym procesie - powagę rzeczy osądzonej, spuentować jednie można stwierdzeniem, że przepis art. 379 pkt 3 kpc – dla stwierdzenia nieważności postępowania, a przepis art. 199 § 1 pkt 2 kpc – dla odrzucenia z tego powodu pozwu – wymagają aby nie tylko strony postępowania wszczętego po prawomocnym osądzeniu sprawy były tożsame, ale też przedmiot tych postępowań. Tymczasem z uwagi na fakt, że przedmiotem orzekania w sprawie IX Co 9528/11 było nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, a przedmiot niniejszego sporu stanowi zapłata określonej kwoty, nie można uznać, że w prawomocnie zakończonej sprawie IX Co 9528/11, powodowy Bank występował z takim samym żądaniem, jak w niniejszym procesie. Bezzasadny okazał się zarzut pozwanych naruszenia przez Sąd orzekający w pierwszej instancji art. 207 § 6 kpc poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie, a następnie czynienie ustaleń faktycznych z dowodów, znajdujących się na kartach od 164 - 165, 167 - 193, 286, 287 oraz Postanowienia z 28.11.2011 r. w sprawie IX Co 9528/11 (k. 34 - 35), podczas gdy – zdaniem skarżących - dowody te były dowodami spóźnionymi z uwagi na fakt, że zostały zgłoszone przez stronę powodową już w toku postępowania, choć na okoliczności objęte treścią pozwu. Stwierdzić przede wszystkim należy, że załączniki do pozwu, mające stanowić dowody z dokumentów w tej sprawie, powód w większości złożył jako kserokopie nie potwierdzone za zgodność z oryginałem, poza pełnomocnictwem dla A. W. i pełnym odpisem z KRS powoda oraz pismem zatytułowanym „Wyciąg z Ksiąg Banku (...) Spółka Akcyjna”, (które wprawdzie było zaopatrzone pieczęcią banku, ale nie było na nim żadnych podpisów). Na zarzuty pozwanych, że do pozwu załączono nie poświadczone przez nikogo za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów oraz że kopia wyciągu z ksiąg banku nie zawiera podpisów, w zakreślonym przez Przewodniczącego w Sądzie Okręgowym terminie, powód w piśmie procesowym z 11 lutego 2013 roku, kwestionując stanowisko pozwanych, iż kserokopie pism nie stanowią ich odpisów w rozumieniu art. 128 kpc – wskazał, że z ostrożności procesowej składa dokumenty poświadczone za zgodność z oryginałem, przez radcę prawnego występującego w sprawie jako pełnomocnik. Do pisma tego – poza wyciągiem z ksiąg banku - powód dołączył te same załączniki, co do pozwu, które będący pełnomocnikiem w sprawie radca prawny potwierdził za zgodność, a także zaopatrzył w swój podpis oraz datę i miejsce jego sporządzenia. Powód złożył też oryginał wyciągu z ksiąg banku na dzień 11 luty 2013 roku oraz poświadczone przez notariusza za zgodność z okazanym dokumentem pełnomocnictwo dla osoby, która podpisała wyciąg z ksiąg banku. Pozwani po otrzymaniu odpisu tego pisma oraz załączonych do niego dokumentów ograniczyli się do podtrzymania zajmowanego dotychczas stanowiska, a na pytanie Sądu, czy kwestionują fakt zawarcia porozumienia z dnia 4 grudnia 2009 roku, oświadczyli że uchylają się od odpowiedzi, bowiem kwestionują „moc dowodową dokumentów złożonych przez stronę powodową” (k.218, 225 – 00.04.00-00.06.09). W toku dalszego postepowania, po zakwestionowaniu przez Sąd Okręgowy możliwości potwierdzenia za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika powoda porozumienia z 4 grudnia 2009 roku - powód złożył oryginał tego dokumentu (k.286). Jako że przy pierwszym rozpoznaniu sprawy przez Sąd Okręgowy, Sąd ten zaniechał oceny zgromadzonego w sprawie materiału, uchylając poprzedni wyrok Sąd Apelacyjny przedstawiając -
przepisem art. 386 § 6 kpc, wiążące zarówno dla sądu, któremu sprawa została przekazana, jak i sądu drugiej instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy - wskazania, co do dalszego postępowania uznał za konieczne dokonanie w myśl art. 233 § 1 kpc oceny złożonych do akt sprawy dowodów, a zajmowanego przez strony stanowiska procesowego przez pryzmat unormowań art. 229 i 230 kpc i na tej podstawie poczynienie ustaleń faktycznych, co do relacji zobowiązaniowych stron, z którymi powód wiąże swoje roszczenie oraz dokonanie oceny prawnej tych stosunków. Sąd Apelacyjny uchylając poprzednio wydany w sprawie wyrok wskazał przy tym na to, że w postępowaniu zwykłym, a w takim ostatecznie toczył się proces w tej sprawie, w świetle art. 128 § 1 kpc, strona – co do zasady - nie ma obowiązku składania oryginałów dokumentów powołanych w sprawie jako dowody, może złożyć ich odpisy. Sąd ten stwierdził też, że istota odpisu pozostaje zachowana - niezależnie od faktu, czy widnieje na nim adnotacja poświadczająca zgodność z oryginałem, czy też nie - jeżeli wiernie oddaje treść oryginału, przy czym nie ma znaczenia, czy jest to kopia maszynowa, kserokopia czy wydruk komputerowy. Przepis art. 128 § 1 kpc nie różnicuje też wymogów jakie spełnić winien odpis pisma procesowego oraz odpis załącznika. Zatem na etapie składania pisma procesowego z załącznikami nie ma podstaw aby uznać, że innym rygorom podlega odpis pisma procesowego, a innym odpis załącznika. Dostrzegając, że w przepadku odpisu pisma procesowego, jako że oryginał musi być złożony w sądzie, sąd ma możliwość weryfikacji jego odpisu z oryginałem, Sąd Apelacyjny stwierdził, że w przypadku złożenia odpisów załączników ustawodawca w art. 129 kpc przewidział tryb prowadzący do ich skontrolowania. W tym procesie pozwani w odpowiedziach na pozew przede wszystkim wskazywali na niemożność uznania załączników do pozwu za odpisy dokumentów, z uwagi na brak poświadczeń za zgodność z oryginałem, podnosząc że jest to nie przedstawienie przez powoda stanowiska w sposób przewidziany prawem, tj. w art. 128 kpc, co w ocenie pozwanych czyniło niemożliwym ustosunkowanie się przez nich do treści tak sporządzonych odpisów. Pozwany R. K. zgłosił wprawdzie „z ostrożności procesowej” wniosek o zażądanie okazania przez powoda oryginałów dokumentów, ale wniosek ten pozostawił ocenie Sądu, który to, w tym zakresie nie podjął żadnych czynności. Zauważyć też należy, że po złożeniu przez powoda przy piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2013 roku kopi dokumentów poświadczonych przez pełnomocnika
art. 6 ust. 3 zdanie drugie ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), pozwani podtrzymali zajęte w odpowiedziach na pozew stanowiska (k.223) – choć na tym etapie postępowania była już inna sytuacja procesowa niż w czasie składania pisemnych odpowiedzi na pozew. Nie można zatem stwierdzić, po pierwsze, że zgłoszone przez powoda w pozwie wnioski dowodowe należało zdyskwalifikować a priori, z uwagi na złożenie ich w nieodpowiedniej formie; nadto, że złożone następnie przez powoda odpisy tych samych dokumentów (w formie zaakceptowanej przez pozwanych) - uznać za spóźnione. Nie było też podstaw aby uznać za dowód spóźniony, dowód z wyciągu z ksiąg banku z dnia 11 lutego 2013 roku, złożony wraz z pismem z tej samej daty, w dniu jego sporządzenia. Podobnie jak nie można było – co jest oczywiste - zdyskredytować tego dowodu, jako zgłoszonego na istnienie wierzytelności dochodzonych pozwem, tylko z tego powodu, że wyciąg z ksiąg banku sporządzony był w dacie późniejszej niż data złożenia pozwu, bez analizy jego treści i powiązania jej z pozostałymi dowodami. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 207 § 6 kpc, w realiach tej sprawy, był nieuzasadniony również z tej przyczyny, że przeprowadzenie dowodów, które w ocenie pozwanych były spóźnione, nie spowodowało zwłoki w rozpoznaniu sprawy, jako że były to dowody z dokumentów, nadto w zdecydowanej większości były one tożsame z odpisami dokumentów załączonych do pozwu. W świetle zatem art. 207 § 6 kpc nie było przeszkód aby je przeprowadzić. Prawidłowo zatem Sąd Okręgowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy dopuścił dowód ze wskazanych wyżej dokumentów, przeprowadził ich ocenę i poczynił w oparciu o nie ustalenia, co do istotnych w sprawie faktów. Podkreślić przy tym należy, że apelujący nie podnieśli żadnych zarzutów odnośnie oceny dowodów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Zważywszy, że nie było podstaw do zdyskredytowania zgłoszonych przez powoda dowodów z przyczyn wskazanych przez pozwanych; nadto że pozwani nie przedstawili żadnych zarzutów, co do oceny dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy oraz co do poczynionych przez ten Sąd ustaleń faktycznych; że analiza materiału procesowego przeprowadzona przez Sąd odwoławczy potwierdza prawidłowość tej oceny i ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji; nadto że pozwani w toku całego procesu nie stwierdzili, że – czy to działając początkowo jako wspólnicy spółki cywilnej, a następnie w imieniu spółki jawnej oraz każdy z pozwanych, jako poręczyciel, w swoim imieniu - nie zawierali przywołanych przez powoda umów, czy porozumień – stwierdzić należy, że w zakresie gromadzenia dowodów, ich oceny oraz ustalenia istotnych w sprawie faktów, procedowanie Sądu Okręgowego było prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów pozwanych R. K. oraz J. P., dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, że również te zarzuty okazały się bezzasadne. Pozwany R. K. wskazał na nieważność poręczenia z 19 grudnia 2005 roku (skutkującą nieważnością poręczenia z 4 grudnia 2009 roku) z uwagi na naruszenie art. 65 § 1 kc poprzez uznanie, że poręczenie jest ważne, podczas gdy – według pozwanego - wolą pozwanych było ustanowienie 19 grudnia 2005 poręczenia łącznie przez J. P., A. P.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.