III Ca 466/15

(1)i T. J. o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, VIII Wydział Cywilny nakazał pozwanym G. J.

(2)i T. J. opróżnienie lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w przy ulicy (...) w Ł. wraz z rzeczami do nich należącymi oraz orzekł, że pozwanym G. J.

(2)i T. J. nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego. Apelację od powyższego wyroku wnieśli pozwani, wskazując, że nie zgadzają się z treścią wyroku, wnosząc o jego zmianę i przyznanie uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego. Podnieśli przy tym, iż G. J.

(2)utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 500 złotych, zaś T. J. pracuje i jego zarobek wynosi 1.260 złotych miesięcznie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym i z tego względu zgodnie z przepisem art. 505 13 § 2 k.p.c., jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku tego sądu powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy tej oceny nie wykazują nieprawidłowości w rozumowaniu, błędów logicznych bądź też niezgodności z doświadczeniem życiowym. Z tego względu Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd I instancji ustalenia, a w konsekwencji przyjmuje za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w treści niniejszego uzasadnienia. Jak stanowi art. 14 ust. 1 z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Sąd nie może przy tym orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec kobiety w ciąży; małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą; obłożnie chorych; emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej; osoby posiadającej status bezrobotnego; osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały - chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany (art. 14 ust. 4 u.o.p.l.). Sąd pierwszej instancji, orzekając o braku uprawnienia do otrzymania przez pozwanych lokalu socjalnego, miał na uwadze fakt, iż powódka otrzymuje rentę rodzinną wysokości 500 złotych, zaś T. J. osiąga dochód w wysokości 1.280 złotych miesięcznie, a nadto fakt, iż pozwani nie są zarejestrowani w PUP jako osoby bezrobotne, nie korzystają z pomocy z miejskiego ośrodka pomocy społecznej, nie chorują na przewlekłe choroby. Tym samym Sąd I instancji słusznie uznał, iż pozwani nie spełniali przesłanek warunkujących przyznanie im prawa do lokalu socjalnego w świetle przepisów u.o.p.l. Skarżący natomiast nie przedstawili jakichkolwiek merytorycznych argumentów, które podważałyby prawidłowość poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń jak i zaskarżonego rozstrzygnięcia. Domagając się ustalenia prawa do otrzymania lokalu socjalnego nie wskazywali na swoją trudną sytuację życiową, czy materialną. Samo tylko niezadowolenie strony z niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia i przekonanie jej o słuszności swojego stanowiska nie może stanowić wystarczającej podstawy dla uznania zasadności jej twierdzeń i zmiany orzeczenia w kierunku postulowanym w apelacji. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.