poprzez dokonanie błędnej wykładni ust. 5 Załącznika nr 6 Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla (...) Zatrudnionych przez (...) Zrzeszonych w Związku (...) obowiązującego w przedsiębiorstwie Pozwanego od dnia 01.01.2003 r. polegającej na przyjęciu, że procentowy wymiar dodatku stażowego przysługującego Powodowi winien być ustalony na dzień 01.11.2003 r., tj. w wysokości 49,5%, podczas gdy prawidłowa wykładnia postanowień wyżej wskazanego Układu prowadzi do uznania, że procentowy wymiar dodatku stażowego przysługującego Powodowi winien być ustalony na dzień 01.03.1999 r., tj. w wysokości 42%; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wydanie zaskarżonego wyroku, to jest art. 233 § 1 k.p.c., poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym ocenę materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, iż zmiana warunków płacowych pomiędzy Stronami, w tym w zakresie spornego dodatku stażowego, nie nastąpiła w drodze porozumienia zmieniającego w związku z wejściem w życie z dniem 01.03.1999 r. Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników przedsiębiorstwa (...), podczas gdy stan faktyczny zaistniały w sprawie prowadzi do uznania, iż Powód był świadom zakresu zmian wprowadzonych przez Pozwanego w drodze wyżej wskazanego Układu w odniesieniu do metody obliczania wymiaru dodatku stażowego oraz zmiany te zaakceptował, co skutkowało porozumieniem Stron co do zasad obliczania dodatku stażowego; 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wydanie zaskarżonego wyroku, to jest art. 217 §
z art. 227 k.p.c. przez niedopuszczenie zgłoszonego prawidłowo dowodu z zeznań świadka: G. K., podczas gdy dowód ten dotyczy okoliczności mających dla sprawy istotne znaczenie, a sporne okoliczności nie zostały jeszcze dostatecznie wyjaśnione. Mając na uwadze podniesione zarzuty, apelujący wniósł o zmianę wyroku w części poprzez oddalenie powództwa w całości oraz uchylenie punktu III zaskarżonego wyroku, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu za obie instancje, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego według norm przepisanych. Powód nie złożył odpowiedzi na apelację. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego okazał się bezzasadna. W pierwszej kolejności nieuzasadnione okazały się zarzuty apelacji, wywodzące się z podstawy naruszenia przepisów procesowych, a co za tym idzie, zarzuty te nie zdołały podważyć stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy przeprowadził stosowne postępowanie dowodowe, a w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów wynikających z przepisu art. 233 k.p.c., nie popełnił też, uchybień w zakresie ustalonych faktów, jak i też kwalifikacji prawnej uzasadniających ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji Sąd drugiej instancji, oceniając jako prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd pierwszej instancji uznał je za własne, co oznacza, iż zbędnym jest ich powtarzanie w uzasadnieniu wyroku Sądu Odwoławczego. Niezasadny jest przede wszystkim zarzut, jakoby Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym ocenę materiału dowodowego, polegającej na przyjęciu, iż zmiana warunków płacowych między stronami, w tym w zakresie spornego dodatku stażowego, nie nastąpiła w drodze porozumienia zmieniającego. W tym zakresie zwraca uwagę niekonsekwencja pozwanej Spółki, której poprzedni zastępca procesowy w odpowiedzi na pozew wywodził, że pozwana wprowadziła zmiany w zasadach wynagradzania w trybie art. 241 13 k.p. z uwagi na to, że były one mniej korzystne dla pracowników. Niczym więc nieuzasadniony, a wręcz spóźniony jest w tej sytuacji obecny zarzut skarżącego, jakoby strony niniejszego postępowania w sposób dorozumiany (konkludentny) porozumiały się, co do zmiany łączącej je umowy o pracę w zakresie przysługującego powodowi dodatku stażowego. Sąd Rejonowy słusznie natomiast wywiódł, że w okresie obowiązywania nowego układu u pozwanego pracodawcy, tj. od 01.03.1999 r. pozwany nie dokonał wobec powoda wypowiedzenia zmieniającego ani też nie wykazał, że zmiana warunków płacowych w tym czasie nastąpiła w drodze porozumienia stron. Trafne jest również przy tym ustalenie Sądu pierwszej instancji, że nie można wywodzić woli powoda zmiany na swoją niekorzyść zasad wynagradzania, z faktu złożenia przez niego podpisu na piśmie od pracodawcy z dnia 21.05.1999 r. informującym o nowych warunkach płacy. Podpis pracownika na tym piśmie, bez oświadczenia „wyrażam zgodę”, kwalifikować można wyłącznie jako potwierdzenie odbioru. Nieskuteczny okazał się również podnoszony przez apelującego zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa materialnego tj. art. 65 §
Zatrudnionych przez (...)Zrzeszonych w Związku (...)obowiązującego w przedsiębiorstwie Pozwanego od dnia 01.01.2003 r. W tym zakresie istotne jest przede wszystkim to, że PUZP jako źródło prawa pracy (art. 9 § 1 k.p.) podlega wykładni sądowej przy zastosowaniu reguł wykładni aktów prawnych. Porozumienie takie nie zawiera oświadczeń woli podlegających wykładni według zasad określonych w art. 65 k.c. i sąd pracy nie powinien na tej podstawie dokonywać interpretacji jego postanowień. Powinien natomiast oprzeć się na ich wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej, rozważając okoliczności towarzyszące zawarciu porozumienia i zakładając, że decydująca jest treść jego postanowień (wykładnia językowa). Brak jest zatem podstaw by przyjmować, że układ zbiorowy pracy ma charakter umowy pomiędzy stronami i objęty jest regułami interpretacji czynności prawnych zawartych w Kodeksie cywilnym. Sąd Orzekający podziela natomiast stanowisko Sądu Rejonowego, że prawidłowo wyinterpretowana z przepisu ust. 5 załącznika nr 6 do (...) obowiązującego od dnia 01.01.2003 r. norma jest taka, że pracownik o którym mowa w tym przepisie, zachowuje procentowy wymiar dodatku na poziomie, do którego miał prawo w momencie, w którym ograniczenie prawa do dalszego wzrostu dodatku, stało się jednym z warunków jego wynagradzania. Dopiero wówczas wzrost dodatku zatrzymał się. W przypadku powoda nastąpiło to od 01.11.2003 r. i od tego dnia powód winien mieć wypłacany dodatek stażowy na niezmiennym poziomie, który osiągnął do dnia poprzedniego, czyli 37,5%. Za Sądem Rejonowym zwrócić należy przy tym uwagę, że w wypowiedzeniu zmieniającym dokonanym ze skutkiem na dzień 31.10.2003 r., pozwany nie odniósł się wprost do zasad wypłaty spornego świadczenia, w szczególności nie zastrzegł, że będzie ono wypłacane na poziomie niższym niż ten, do jakiego powód nabył prawo w czasie, w którym warunki jego wynagradzania w tym zakresie, kształtował ZUZP, czyli do dnia 31.10.2003 r. Wręcz przeciwnie, wynika z niego, że nowe warunki umowy o pracę obowiązują dopiero od 01.11.2003 r. Tym bardziej, mając na uwadze wcześniejsze rozważania na temat reguł interpretacji czynności prawnych, nie ma też podstaw by przyjąć, że układ z 2003 r. odnosił się do wcześniejszego układu z 1999 r., gdyż nie wynika to z niego wprost. Wbrew temu co podnosi skarżący, bez znaczenia na gruncie niniejszego sporu jest okoliczność akceptacji przez inne sądy stanowiska pozwanego w zakresie prezentowanej przez niego wykładni ust. 5 Załącznika nr 6 PUZP. Sąd Okręgowy rozpatrując zupełnie inne roszczenie, nie jest związany oceną prawną dokonaną przez Sąd Rejonowy w innej sprawie. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w realiach rozpoznawanej sprawy naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu art. 217 §
2 w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez niedopuszczenie zgłoszonego prawidłowo dowodu z zeznań świadka G. K.. Jakkolwiek istotnie Sąd Rejonowy w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie podał przyczyn z powodu których oddalił przedmiotowy wniosek o tyle uczynił to zasadnie z uwagi na fakt – co stało się również przyczyną oddalenia wniosku o uzupełnienie postępowania dowodowego zawartego w treści apelacji – że zeznania tego świadka nie mają żadnego znaczenia dla sprawy, w której podlega ocenie treść aktu prawnego i ewentualnie skuteczność ustaleń w tym akcie zawartych wobec stron postępowania. Ostatecznie należy również zaznaczyć, a co zupełnie pomija skarżący w treści wywiedzionej przez siebie apelacji, że Sąd Rejonowy prawomocnie ustalił już poziom dodatku stażowego, który osiągnął powód i sprawa niniejsza jest kontynuacją poprzedniej (sygn. akt IV P 100/07, IV P 1363/08), a powód jedynie zgłosił roszczenie o dodatek stażowy za kolejne okresy, przy identycznej argumentacji jak w prawomocnie rozstrzygniętej sprawie o dodatek stażowy za wcześniejszy okres. Pozwany nie respektuje tego wyroku i wypłaca pracowniom jedynie zasądzone dodatki i od następnego okresu dalej wypłaca ten dodatek według zaniżonej stawki w stosunku do tej, którą osiągnął powód w wyniku stażu pracy u pozwanego. Biorąc pod uwagę powyższe zważania należało na mocy art. 385 k.p.c. orzec jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.