w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 9 kwietnia 2013 roku sygn. akt II K 1017/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że czyn przypisany oskarżonemu kwalifikuje z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. i przepisy te przyjmuje za podstawę wymiaru kary; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IVKa 597/13 UZASADNIENIE Prokuratura Rejonowa w Oleśnicy oskarżyła A. L. o to, że: w dniu 29 lipca 2012 roku w S. powiatu (...) kierował samochodem marki F. (...) nr rej. (...) pomimo orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Oleśnicy sygn. akt II K 464/09 zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi na okres 3 lat począwszy od dnia 23.02.2010 r. do dnia 23.02.2013 r. przy czym znajdował się w stanie nietrzeźwości wynik badania 1,42 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu co odpowiada takiemu stężeniu alkoholu we krwi, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieście z dnia 08.03.2010 r. sygn. akt II K 933/08 na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 14.01.2011 roku do dnia 13.01.2012 r. tj. o czyn z art. 244 kk i
z art. 64 § 1 kk i w zw. z art. 11 § 2 kk Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2013 roku (sygnatura akt: IIK 1017/12) Sąd Rejonowy w Oleśnicy, II Wydział Karny: I. uznał oskarżonego A. L. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, z tym, iż przyjął, że czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieście z dnia 08.03.2010 r. sygn. akt II K 933/08 na karę 1 roku pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 14.01.2011 roku do dnia 03.08.2011r., tj czynu stanowiącego przestępstwo z art. 244 kk i
z art. 64 § 1 kk i w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art.
w zw. z art. 11 § 3 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat; III. na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł od oskarżonego grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; IV. na podstawie art. 42 § 1 i 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz rowerów na okres 5 (pięciu) lat; V. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżyciel publiczny. Oskarżyciel publiczny zarzucił Sądowi I instancji obrazę przepisu prawa karnego materialnego – art. 244 kk, polegającą na przyjęciu, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu z art. 244 kk w zbiegu kumulatywnym z art.
244 kk w pełni zawiera się w znamionach przestępstwa z art.
Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie A. L. winnego popełnienia czynu z art.
z art. 64§1 kk. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Zarzut oskarżyciela publicznego zasługiwał na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż analiza akt przedmiotowej sprawy pozwala na stwierdzenie, iż Sąd I instancji w sposób prawidłowy, zgodny z obowiązującymi przepisami i rzetelny przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie. W toku postępowania jurysdykcyjnego zgromadzono wszelki dostępny materiał dowodowy, a jego całokształt w ocenie końcowej dał wystarczające podstawy do uznania oskarżonego A. L. winnym popełnienia zarzuconego mu przestępstwa w kształcie opisanym w zarzucie aktu oskarżenia. Wina i sprawstwo oskarżonego zostały wykazane w sposób niewątpliwy, a prawidłowość tych ustaleń nie była przedmiotem zarzutów apelacji. Sąd Rejonowy dokonawszy prawidłowych ustaleń faktycznych czyn oskarżonego błędnie zakwalifikował, przyjmując, kumulatywną kwalifikację z art. 244 kk i art.
z art. 11§2 kk. Słusznie wskazuje apelujący Prokurator, powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, że pomiędzy art.
244 kk nie zachodzi kumulatywny zbieg przepisów. Takowy zachodzi bowiem jedynie wówczas, gdy ten sam czyn wypełnia znamiona typów czynów zabronionych zawartych w co najmniej dwóch przepisach ustawy karnej, a żadnego z tych przepisów nie można pominąć w drodze przyjętych w prawie karnym zasad redukcji ocen. Porównanie treści art.
244 kk nie pozostawia jednak żadnych wątpliwości, że opis czynu zabronionego zwarty w tym drugim przepisie w pełni zawiera się w znamionach czynu zabronionego określonych w art.
Kwalifikacja pozostaje zatem pełna pomimo pominięcia w niej przepisu art. 244 kk. Nie kwestionując jednocześnie prawidłowości ustaleń Sądu I instancji odnośnie działania oskarżonego w warunkach recydywy Sąd Odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że czyn przypisany oskarżonemu A. L., zakwalifikował z art.
z art. 64§1 kk. Sąd Odwoławczy uznał jednocześnie, że wymierzając oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia Sąd I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie i należycie uzasadnił swoje stanowisko. Wymierzona kara jest wynikiem wszechstronnej i wnikliwej analizy okoliczności przedmiotowych i podmiotowych czynu (w szczególności stężenia alkoholu we krwi oskarżonego) i jako spełniająca wymogi zakreślone dyrektywami przepisu art.53 k.k. uznana musi być za karę słuszną, adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. Jakkolwiek A. L. jest osobą uprzednio karaną sądownie, to przekonanie Sądu Rejonowego o celowości orzeczenia wobec niego kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest nadal uzasadnione, w szczególności przy określeniu długiego (pięcioletniego) okresu próby, w połączeniu z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Z pewnością w odniesieniu do oskarżonego, który samodzielnie wychowuje i utrzymuje tróje małoletnich dzieci, nie sposób stwierdzić, że jest on osobą silnie zdemoralizowaną, której resocjalizacja może odbywać się jedynie w warunkach izolacyjnych. Sąd Odwoławczy podziela w pełni twierdzenia Sądu Rejonowego o tym, że orzeczenie wobec niego kary pozbawienia wolności w bezwzględnej postaci byłoby dlań dolegliwością nadmierną i przyniosłoby niekorzystne skutki. Realną i odczuwalną dolegliwością będzie natomiast dla oskarżonego kara majątkowa w postaci grzywny, której wymiar został prawidłowo określony przez Sąd Rejonowy. Nie kwestionując również pozostałych rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym orzeczeniu Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie utrzymał w mocy, kosztami postępowania odwoławczego obciążając Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.