w której zakreślono, iż pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także bez względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy. Równe traktowanie w zatrudnieniu oznacza niedyskryminowanie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, z przyczyn określonych w § 1, zaś dyskryminowanie bezpośrednie istnieje wtedy, gdy pracownik z jednej lub z kilku przyczyn określonych w § 1 był, jest lub mógłby być traktowany w porównywalnej sytuacji mniej korzystnie niż inni pracownicy (art.
Naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu uważa się różnicowanie przez pracodawcę sytuacji pracownika z jednej lub kilku przyczyn określonych w art.
, którego skutkiem jest w szczególności niekorzystne ukształtowanie wynagrodzenia za pracę lub innych warunków zatrudnienia albo pominięcie przy awansowaniu lub przyznawaniu innych świadczeń związanych z pracą – chyba że pracodawca udowodni, że kierował się obiektywnymi powodami (art. 18 3b § 1 pkt 2 k.p.). Przepis art.
zawiera nakaz równego traktowania bez względu na wymienione w nim przyczyny dyskryminacji. Nakaz równego traktowania oznacza, że pracownicy znajdujący się w podobnej (analogicznej) sytuacji powinni być podobnie (analogicznie) potraktowani przez pracodawcę. Jednocześnie osoby znajdujące się w innej sytuacji faktycznej i prawnej mogą zostać potraktowane odmiennie. W tym miejscu istotnym jest odniesienie się i podkreślenie, iż postępowanie dowodowe w zakresie powyższego roszczenia nakłada na pracownika ciężar wykazania iż doszło do zróżnicowania jego sytuacji prawnej względem innych pracowników, przynajmniej oferując dowody świadczące o istnieniu takiego zróżnicowania. Przechodząc do analizy przedmiotowego zagadnienia wskazać należy, iż powódka upatrywała nierównego traktowania jej osoby w samej okoliczności zwolnienia jej osoby z uwagi na zachodzące powinowactwo. Podkreślenia wymaga to, iż ustawa o służbie cywilnej w art. 79 stanowi normę lex specialis w stosunku do przepisów prawa pracy, który wprowadza ochronę nadrzędnego interesu publicznego nad interesem indywidualnym. Powyższy przepis nakazuje przestrzeganie zasady zakazu powstawania pokrewieństwa i powinowactwa w zakresie w nim wskazanym i dopuszcza podjęcie działań mających na celu wyeliminowanie stanów będących w sprzeczności z art. 79. Mając na względzie cel przepisu i jego nadrzędność w stosunku do norm art. 18 a k.p. nie można mówić o dyskryminacji albowiem pracodawca posłużył się dopuszczalnymi przez ustawodawcę kryteriami. Powódka także w żaden sposób nie udowodniła aby zachodziły inne okoliczności stanowiące dowód jej nierównego traktowania. Mając na uwadze brak dowodów potwierdzających twierdzenie powódki roszczenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu- punkt II sentencji wyroku O kosztach procesu Sąd orzekł mając na względzie art. 100 k.p.c. wobec okoliczności, iż powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie, a zatem strona pozwana także wygrała proces w części Sąd orzekł o wzajemnym zniesieniu kosztów poniesionych z tego tytułu, co znajduje swoje odzwierciedlenie w punkcie III sentencji wyroku. Zgodnie z art.113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych koszty , których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator lub prokurator Sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w danej instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 05 marca 2007 roku Sąd w orzeczeniu kończącym w instancji sprawę z zakresu prawa pracy, w której wartość przedmiotu sporu nie przewyższa kwoty 50 000 zł: obciąży pozwanego pracodawcę na zasadach określonych w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) kosztami sądowymi, których nie miał obowiązku uiścić pracownik wnoszący powództwo lub odwołanie do sądu (art. 96 ust. 1 pkt 4 tej ustawy); z wyłączeniem opłat od pism wymienionych w art. 35 ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy. (por. uchwała SN z 5.03.2007; sygn. I PZP 1/07; publ. OSNP 2007/19-20/269), co znalazło swoje odzwierciedlenie w punkcie IV sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.