Sygn. akt II Ka 332/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Zawiślak (spr.) Sędziowie: SSO Bogdan Górski SSO Dariusz Półtorak Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak przy udziale Prokuratora Andrzeja Michalczuka po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2015 r. sprawy J. P. oskarżonego o przestępstwo z art. 13 §1 kk w zw. z art. 197 §1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionych przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej i obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt II K 559/14 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. W. w S. kwotę 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) tytułem kosztów zastępstwa prawnego, świadczonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym na rzecz oskarżycielki posiłkowej W. D.; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 936,60 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt II Ka 332/15 UZASADNIENIE J. P. został oskarżony o to, że: I. w dniu 25 kwietnia 2014 r. w miejscowości Ł., gm. K. przemocą polegającą na ciągnięciu W. D. za ręce, uderzaniu rękoma po twarzy i po plecach oraz przyciskaniu swoim ciałem usiłował doprowadzić ją do obcowania płciowego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję K. R., przy czym zdolność do rozpoznania i kierowania swoim postępowaniem miał w znacznym stopniu ograniczoną, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. II. w dniu 25 kwietnia 2014 r. w miejscowości Ł., gm. K. uderzając K. R. widłami w głowę spowodował u niego ranę okolicy czołowej o długości około 5 cm, ranę powieki oka lewego oraz krwiaka powiek oka lewego, które to obrażenia ciała należą do lekkich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres nieprzekraczający siedmiu dniu, tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k. III. w dniu 09 lipca 2014 r. w miejscowości K., gm. K. przemocą polegającą na przytrzymywaniu W. D. za ręce, zasłanianiu jej ust rękoma oraz przyciskaniu swoim ciałem, a także grożąc zabójstwem doprowadził ją do obcowania płciowego, przy czym zdolność do rozpoznania i kierowania swoim postępowaniem miał w znacznym stopniu ograniczoną, tj. o czyn z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt II K 559/14, Sąd Rejonowy w Siedlcach: I. oskarżonego J. P. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu opisanego w p. I aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i zarzucanego mu w p. III aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., przy czym w zakresie obu czynów zmienił ich opisy w ten sposób, iż w miejsce słów „przy czym zdolność do rozpoznania i kierowania swoim postępowaniem miał w znacznym stopniu ograniczoną” przyjął „przy czym zdolność do rozpoznania znaczenia czynu oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem miał w znacznym stopniu ograniczoną” oraz zmienił opis czynu z p. I w ten sposób, iż w miejsce słów „przemocą polegającą na ciągnięciu W. D. za ręce, uderzaniu rękoma po twarzy i po plecach oraz przyciskaniu swoim ciałem” przyjął „przemocą polegającą na ciągnięciu W. D. za ręce oraz przyciskaniu swoim ciałem” i przyjmując, iż czyny zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., za czyny te na podstawie art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności; II. oskarżonego J. P. uznał za winnego dokonania czynu z p. II aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 157 § 2 k.k. i za czyn ten na podstawie art. 157 § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 91 § 2 k.k. orzeczone kary pozbawienia wolności połączył i orzekł łączną karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył okres pozbawienia wolności w sprawie od 9 lipca 2014 r. do 13 kwietnia 2015 r.; IV. na podstawie art. 46 § 2 k.k. za czyn z p. III aktu oskarżenia orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonej W. D. w wysokości 5.000 złotych; V. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz kancelarii adwokackiej adw. M. W. 1033,20 złotych tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego z urzędu, w tym 193,20 zł podatku VAT; VI. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1.954,76 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania i 300 złotych tytułem opłaty. Apelacje od przedstawionego wyżej wyroku wywiedli obrońca oskarżonego J. P. i pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej W. D.. Obrońca J. P. zaskarżył zaprezentowany wyżej wyrok w całości zarzucając mu: - błąd w ustaleniach faktycznych, będący wynikiem mającej wpływ na treść orzeczenia obrazy przepisów postępowania (zwłaszcza art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.), który to błąd wyrażał się w przyjęciu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że oskarżony miał swoim zachowaniem co do zasady wypełnić znamiona zarzuconych mu w akcie oskarżenia czynów, podczas gdy obiektywna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w żadnym wypadku nie dawała podstawy do przyjęcia odpowiedzialności tego oskarżonego za czyny z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 1 k.k. oraz art. 157 § 2 k.k., - naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia przez Sąd orzekający w I instancji zebranego w sprawie materiału dowodowego, co powinno stanowić obraz logicznego procesu myślowego, który doprowadził Sąd do określonego rozstrzygnięcia w sprawie a nie w wybiórczym przedstawieniu wyłącznie tych dowodów i argumentów, które pasują do przyjętej „koncepcji” orzeczenia i pominięcie dowodów obrazujących w sposób radykalnie odmienny przebieg zdarzeń z 25 kwietnia 2014 r. i 9 lipca 2014 r., to zaś rażąco odbiega od obowiązku nałożonego na Sąd polegającego na swobodnej, a nie dowolnej ocenie dowodów, - bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o wywołanie nowej opinii sądowo- psychologiczno- psychiatryczno- seksuologicznej w stosunku do oskarżonego J. P. wobec zgłaszanych przez obronę w toku postępowania sądowego przez Sądem I instancji uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzonych wobec oskarżonego badań oraz wniosków zawartych przez opiniujących biegłych w opinii. W następstwie tak sformułowanych zarzutów, odwołujący się wniósł o zmianę wyroku na korzyść oskarżonego i uniewinnienie go od zarzuconego mu czynu (z orzeczeniem o kosztach procesu na podstawie art. 632 k.p.k.), ewentualnie zaś o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach. Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej orzeczenia o karze i środkach karnych, tj. w zakresie jego punktu IV., zarzucając mu rażącą niewspółmierność orzeczonego środka karnego w postaci nawiązki na rzecz pokrzywdzonej w kwocie 5.000 zł, bez należytego uwzględnienia dyrektyw sądowego wymiaru kary z art. 53 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 56 k.k. i przyjęcie, iż orzeczona kwota jest odpowiednia mimo braku jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie, w sytuacji gdy w związku z popełnionym przestępstwem nie czyni zadość ani krzywdzie jakiej doznała pokrzywdzona, ani nie stanowi uzupełnienia reakcji karnej. W następstwie tak sformułowanego zarzutu, odwołujący się wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez podwyższenie wysokości nawiązki orzeczonej w punkcie IV. wyroku do kwoty 15.000 zł. W toku rozprawy odwoławczej obrońca oskarżonego poparł apelację pisemną i wnioski w niej zawarte, wniósł o nieuwzględnienie apelacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej. Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej poparł swoją apelację i wniosek w niej zawarty, wniósł o nieuwzględnienie apelacji obrońcy oskarżonego i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej sprawowanej z urzędu oświadczając, że nie zostały uiszczone w całości ani w części. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie obu apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Oskarżony przyłączył się do apelacji swojego obrońcy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy J. P., zarówno w zakresie zgłoszonych zarzutów, jak i argumentów podniesionych na ich uzasadnienie, a także racje podnoszone przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej są bezzasadne i jako takie na uwzględnienie nie zasługują. Zważywszy, że na chwilę opracowania niniejszego uzasadnienia z wnioskiem o jego sporządzenie wystąpił jedynie obrońca oskarżonego, Sąd Okręgowy, w oparciu o treść art. 457 § 2 k.p.k., ograniczył swe wywody do tez sformułowanych we wniesionym przezeń środku odwoławczym. Przede wszystkim nie ma racji skarżący, o ile kwestionuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę materiału dowodowego. Motywy tej oceny przedstawione zostały w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku i analiza przytoczonych tam argumentów wskazuje, iż ocena ta jest prawidłowa. Sąd I instancji należycie uwzględnił dyrektywy art. 7 k.p.k., a skoro tak, to Sąd Odwoławczy nie jest władny podważyć jego rozumowania i wysnutych na tej podstawie ostatecznych wniosków. Apelujący ma oczywiście prawo do własnej oceny materiału dowodowego, nie oznacza to jednak automatycznie wadliwości oceny sądowej. Skuteczne zanegowanie ustaleń sądowych możliwe jest jedynie wówczas, gdy skarżący wykaże jakich uchybień w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd I instancji w przeprowadzonej przez siebie ocenie materiału dowodowego ( vide wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku z 6 listopada 2013 r., VIII Ka 779/13, LEX nr 1715647). W przekonaniu Sądu Okręgowego, skarżący nie podołał temu obowiązkowi. Wbrew wywodom obrońcy, zeznania K. S. (k. 17v- 18v, 251v- 252, 396- 397) i A. W. (k. 448- 449, 481, 489v) wolne są od sprzeczności tej wagi, która uzasadniałyby ich dyskredytację. Sam skarżący nie jest w stanie wykazać, aby było inaczej. Faktem jest, że pierwszy z wymienionych świadków początkowo podawał, że jedną z osób towarzyszących mu w dniu 9 lipca 2014 r. była A. G. (k. 17), zaś następnie relacjonował, iż nie zna nazwiska osoby o tym imieniu (k. 251v, 396). Zważyć w tym kontekście jednak należy, że A. W. zamieszkuje z dala od K. S., zaś kontakt z nim nawiązała wyłącznie w związku z przyjazdem do swej siostry- M. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.