kk musiał być uwzględniony zarówno w procesie miarkowania wymiary kary grzywny, jak też środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów, o tyle nie sposób zrozumieć dlaczego za okoliczność obciążającą przyjęto też prowadzenie przez nią samochodu w dniu 13 marca 2013 roku (k. 24) w warunkach art. 244 kk. Co prawda sąd początkowo ocenił treść notatki urzędowej jako niemającą znaczenia dla wymiaru kary, to jednak w dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku pojawia się jednoznaczne stwierdzenie, że fakt ów przekonuje o skłonnościach obwinionej do zachowań bezprawnych. Tego rodzaju ocena jest tymczasem sprzeczna z zasadą domniemania niewinności. Również dlatego, że na podstawie tej notatki nie można formułować wniosku, iż obwiniona kierowała samochodem jadąc na rozprawę. Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że prowadzenie przez obwinioną samochodu wbrew orzeczonemu przez sąd zakazowi, wyczerpujące znamiona czynu kwalifikowanego z art. 244 kk jest czynem, który będzie podlegał odrębnej ocenie karnoprawnej, zaś uwzględnienie przez sąd meriti tej okoliczności sugeruje jej podwójne ukaranie, również za czyn, co do którego w postępowaniu w sprawie o wykroczenie orzekanie jest wyłączone. Najistotniejszym argumentem skłaniającym do uwzględnienia zarzutu apelacji w części kontestującej wymiar kary grzywny jest jednak sytuacja materialna obwinionej. Sąd dostrzegł co prawda, że sytuacja ta jest trudna zwalniając obwinioną od kosztów postępowania, jednakże równocześnie pominął potrzebę badania tej okoliczności w procesie miarkowania kary grzywny. Kara powinna być dolegliwa i adekwatna do społecznej szkodliwości czynu oraz jego skutków. Równocześnie, nie powinna ona stanowić dolegliwości znacząco osłabiającej możliwości utrzymania rodziny. Kara orzeczona przez sąd tymczasem mogłaby spowodować załamanie sytuacji finansowej nie tylko obwinionej, ale również jej dziecka. Nijak ma się ona do sytuacji majątkowej obwinionej, gdy się uwzględni jej zarobki i świadomość ich wartości. To porównanie prowadzi do wniosku, że jest ona surowa w stopniu, nie nadającym się do zaakceptowania. Oczywistym jest, że kara nie może być równocześnie iluzoryczna. Jej dolegliwość powinna być jednakże współmierna do wagi czynu, jak też możliwości zarobkowych sprawcy. W związku z powyższym, uwzględniając też naganność zachowania polegającego na wprowadzeniu w błąd co do swojej tożsamości, uznano za współmierną do społecznej szkodliwości czynu, jak też dochodów, warunków rodzinnych i możliwości zarobkowych (art. 24 § 3 kw) obwinionej karę grzywny w wymiarze 1000 złotych. Fakt uprzedniego popełnienia przez obwinioną czynu kwalifikowanego z art.
kk jest z kolei okolicznością, która ma doniosłe znaczenie w procesie kształtowania wymiaru środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów. Obwiniona dopuściła się przypisanego jej czynu kilka miesięcy po warunkowym umorzeniu postępowania karnego za przestępstwo kwalifikowane z art.
W tych okolicznościach środek karny w wymiarze 24 miesięcy zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nie nosi cechy rażącej niewspółmierności, a tylko taka niewspółmierność mogłaby skłonić do uwzględnienia zarzutu apelacji. Stąd też zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że złagodzono karę grzywny do wymiary 1000 złotych uznając, że jest to kwota, która z punktu widzenia dochodów netto obwinionej znacząco osłabi jej możliwości utrzymania rodziny, czyniąc karę dolegliwą, nie stwarzając równocześnie zagrożenia dla egzystencji, co mogłoby mieć miejsce w przypadku kary wymierzonej w wyroku, a w pozostałym zakresie wyrok ów utrzymano w mocy (art. 437 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 4 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpw). Z uwagi na sytuację materialną obwinionej została ona zwolniona od kosztów postępowania odwoławczego (art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.