ust. 1a ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 roku, poz. 139) dostarczanie wody odbywa się na podstawie umowy o zaopatrzenie w wodę zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług. Do zakupu wody stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. W myśl art. 2 pkt 4 cyt. ustawy przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne rozumie się przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność. Oznacza to, że niezależnie od tego, czy zaopatrzeniem w wodę zajmuje się wyodrębniona w tym celu osoba prawna, czy gmina poprzez gminną jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, w tym zakresie prowadzą one działalność gospodarczą. Jeżeli chodzi o samą umowę o zaopatrzenie w wodę, należy uznać ją za umowę nazwaną, która powinna zawierać co najmniej postanowienia określone w art. 6 ust. 3 cyt. ustawy. W doktrynie wskazuje się również na możliwość zakwalifikowania takiej umowy jako umowy dostawy (art. 605 k.c.), do której z mocy art. 612 k.c. zastosowanie mają przepisy o sprzedaży. Przyjmując, że zgodnie z odesłaniem z art. 6 ust. 1a cyt. ustawy należy do zakupu wody stosować przepisy Kodeksu cywilnego, oznaczałoby to zatem, że w myśl art. 554 k.c. w zw. z art. 612 k.c. należności za dostarczoną wodę ulegają przedawnieniu z upływem lat dwóch (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2005 roku, sygn. II CK 423/04, OSNC 2006/1/12). W ocenie Sądu Okręgowego należy jednak uznać, że jest to inna umowa nazwana, uregulowana w przywołanej wyżej ustawie (por. też wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2006 roku, sygn. I CSK 149/05, Lex nr 182962 czy z dnia 25 marca 2010 roku, sygn. I CSK 449/09, Lex nr 688854, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 13 grudnia 2012 roku, sygn. I ACa 664/12, OSAB 2012/4/9-14). Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że do umowy tej nie znajduje odpowiedniego zastosowania art. 751 k.c. w zw. z art. 750 k.c., przewidujący dwuletni termin przedawnienia. Wobec powyższego należy stwierdzić, że roszczenia powoda podlegały przedawnieniu trzyletniemu jako roszczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zarazem roszczenia okresowe (art. 118 k.c.). Dotyczy to również całości odsetek za opóźnienie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 roku, sygn. III CZP 42/04, OSNC 2005/9/149). Skoro bowiem umowa o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków została uregulowana w odrębnym akcie prawnym, to nie mają do niej zastosowania postanowienia Kodeksu cywilnego dotyczące poszczególnych rodzajów umów (sprzedaży, dostawy, zlecenia itd.). Za stanowiskiem tym przemawia argumentacja zawarta w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2007 roku (sygn. akt IV CSK 267/06, Lex nr 277297) oraz w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 roku (sygn. akt III CZP 20/09, Lex nr 493968). W orzeczeniach tych wyrażono pogląd, według którego jednoznaczne sformułowanie o zastosowaniu art. 750 k.c. do umów, gdy nie są one uregulowane innymi przepisami, wyklucza jego zastosowanie do umów, których treść została ustalona innymi niż Kodeks cywilny aktami prawnymi. Jeśli unormowanie w innym akcie prawnym (np. ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzenie ścieków) nie jest pełne, zawiera elementy istotne umowy o świadczenie usług, to odesłanie do niej z art. 750 k.c. nie ma zastosowania, w szczególności odesłanie z art. 751 k.c., który zawiera regulację terminów przedawnienia roszczeń (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 13 grudnia 2012 roku, sygn. akt I ACa 664/12, Lex nr 1303287; wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dniu 16 stycznia 2015 roku, sygn. akt II Ca 1266/14, orzeczenia.wroclaw.so.gov.pl). Skoro więc, tak jak w niniejszym przypadku, brak jest przepisu szczególnego regulującego termin przedawnienia roszczeń wynikającego z umowy o dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków, to znajduje zastosowanie trzyletni termin przedawnienia przewidziany w art. 118 k.c. Wyjaśnić bowiem należy, że roszczenia gminy podlegają przedawnieniu trzyletniemu ponieważ jest to roszczenie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zarazem roszczenie okresowe (art. 118 k.c.). W konsekwencji powyższych uwag wskazać należy, że skoro roszczenie powoda stało się wymagalne w dniu 7 kwietnia 2011 roku, zatem ulegnie ono przedawnieniu dopiero w dniu 7 kwietnia 2014 roku, nie zaś jak błędnie przyjął Sąd Rejonowy z upływem dwóch lat, to jest w dniu 7 kwietnia 2013 roku. Zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Bez wątpienia wniesienie do Sądu I instancji pozwu jest czynnością, która przerywa bieg przedawnienia. W rozpoznawanej sprawie powód wystąpił z roszczeniem do Sądu Rejonowego w dniu 21 marca 2014 roku, a zatem przed upływem trzyletniego okresu przedawnienia. W tym stanie rzeczy podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia okazał się nieskuteczny. Zarzuty zgłoszone w apelacji zasługują więc na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda dochodzoną pozwem kwotę 1.088,28 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwoty 1.064,28 zł od dnia 21 marca 2014 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 24,00 zł (koszt wezwań do zapłaty – niekwestionowany przez pozwanego) od dnia 2 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty. W przedmiocie żądanych przez powoda odsetek ustawowych Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 481 §
oraz art. 482 § 1 k.c. Zgodnie ze wskazanym art. 481 §
2 k.c. powód miał prawo domagać się od pozwanego odsetek ustawowych za czas opóźnienia ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, chociażby nie poniósł z tego tytułu żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które pozwany odpowiedzialności nie ponosił. Natomiast w myśl art. 482 § 1 k.c. od zaległych odsetek powód miał prawo żądać odsetek od chwili wytoczenia o nie powództwa. Mając na uwadze datę wymagalności faktury VAT nr (...) Sąd II instancji doszedł do przekonania, że powód w treści pozwu prawidłowo skapitalizował odsetki ustawowe. Istotne przy tym jest, że pozwany nie zarzucał nieprawidłowości w tych obliczeniach powoda. Stąd również w tym zakresie powództwo zostało uwzględnione. Od kwoty 24,00 zł Sąd zasądził odsetki ustawowe, zgodnie z żądaniem pozwu, od dnia doręczenia pozwanemu wezwania do zapłaty tej kwoty. Zmiana zaskarżonego wyroku skutkować musiała również zmianą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed Sądem I instancji. Ostatecznie powód wygrał proces w całości, tym samym Sąd Odwoławczy zgodnie z wyrażoną w art. 98 §
w związku z art. 99 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik sporu zasądził od K. W. na rzecz Gminy T. – Zakładu (...) kwotę 210,00 zł. Na wskazaną kwotę złożyło się: 30,00 zł - tytułem opłaty od pozwu oraz 180,00 zł - tytułem wynagrodzenia pełnomocnika w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, którego wysokość została ustalona w oparciu o § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 490). O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł również w oparciu o przepis art. 99 k.p.c. w zw. z art. 98 §
w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Powód wygrał apelację w całości, zatem Sąd Okręgowy zasądził na jego rzecz od pozwanego tytułem zwrotu tychże kosztów kwotę 120,00 zł, na którą to kwotę złożyły się: opłata sądowa od apelacji w wysokości 30,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika powoda w kwocie 90,00 zł ustalone na podstawie § 6 pkt 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.