W pierwszej kolejności wskazać należało, że oskarżony wprawiając swój motorower w ruch, kierując nim, nadając mu prędkość i hamując na odcinku od Al. (...) do ul. (...), prowadził go w ruchu lądowym. Bez znaczenia pozostawała w tym wypadku kwestia jaką odległość przejechał oskarżony – 100 do 200 metrów. Biorąc pod uwagę w pełni wiarygodne wyniki badań stanu trzeźwości, w chwili prowadzenia pojazdu, stężenie alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu przekraczało stężenie 0,25 mg/l i wynosiło o godzinie 03:49 - 0,61 mg/l, o godzinie 04:01 - 0,54 mg/l, o godzinie 04:08 – 0,57 mg/l, o godzinie 04:11 - 0,59 mg/l i o godzinie 04:38 - 0,51 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżony w czasie prowadzenia motoroweru w ruchu lądowym znajdował się zatem w stanie nietrzeźwości. Jednocześnie czynu tego dopuścił się umyślnie, działając z zamiarem wynikowym, albowiem musiał mieć świadomość, że stężenie alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu może przekraczać dozwolone prawem normy, szczególnie, że alkohol spożywał, jak sam wyjaśnił, jeszcze na około 2 minuty przed uruchomieniem skutera. Oskarżony musiał godzić się więc na to, iż będzie prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, a jednocześnie nie odstąpił od dokonania czynu. Wobec powyższego, Sąd uznał, że oskarżony zrealizował swym zachowaniem wszystkie znamiona przedmiotowe i podmiotowe zarzucanego mu czynu. Powyższe Sąd ustalił na podstawie wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków: S. G. i M. K. oraz protokołu z przebiegu badania stanu trzeźwości. Sąd, uznając B. A. winnym popełnienia przestępstwa z art.
53 k.k., wymierzył mu karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, przyjmując równowartość jednej stawki w kwocie 30,00 złotych. Przy wymiarze kary, ustalając ilość stawek dziennych grzywny, Sąd jako okoliczność łagodzącą wziął pod uwagę uprzednią niekaralność oskarżonego, jego zachowanie po popełnieniu przestępstwa, w postaci zatrzymania się na wezwanie funkcjonariuszy Straży Miejskiej i dobrowolnego poddania się wszystkim czynnościom, a także przyznania się do winy i wyrażenia skruchy. Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował fakt prowadzenia pojazdu bezpośrednio po spożyciu alkoholu, w centrum miasta, w miejscu, gdzie znajdowały się liczne kluby. Okolicznością obciążającą była ilość alkoholu znajdująca się w organizmie oskarżonego. Za okoliczność taką Sąd uznał także, iż oskarżony jechał na motorowerze wraz z pasażerem – koleżanką. Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił także motywację działania oskarżonego – według niego był to wybryk, żart, chęć zademonstrowania pojazdu koleżance. Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze, iż co prawda oskarżony nie przejechał dużego dystansu, lecz zatrzymanie nie było spowodowane jego samodzielną decyzją, zaś interwencją Straży Miejskiej. Okoliczności te wpływały na zwiększenie stopnia społecznej szkodliwości czynu. Ustalając wysokość dziennej stawki grzywny na kwotę 30,00 złotych, Sąd oparł się o dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Oskarżony był osobą pracującą, osiągającą dochód w wysokości 4.000 złotych miesięcznie, mającą na utrzymaniu babcię i brata i nie posiadającą majątku. W ocenie Sądu, orzeczona wobec oskarżonego kara odzwierciedla zatem stopień społecznej szkodliwości czynu oraz nie przekracza swą dolegliwością stopnia jego winy. Kara ta spełni ponadto względem oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze, pozwalając mu zrozumieć naganność jego zachowania oraz zapobiegnie powrotowi do przestępstwa, a także zrealizuje cele prewencji generalnej i zadośćuczyni społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Zgodnie z art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczono oskarżonemu okres jego zatrzymania, z zaokrągleniem do pełnego dnia, w dniu 29 kwietnia 2014 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny. Orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 2 kk, w brzmieniu nadanym ustawą sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 roku, stanowił obligatoryjny element orzeczenia, w przypadku popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w stanie nietrzeźwości. Wobec zmiany powyższego przepisu, która weszła w życie z dniem 18 maja 2015 roku, Sąd zastosował art. 4 § 1 k.k., stanowiący, iż w przypadku gdy w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Obecnie dyspozycja normy wynikającej z art. 42 § 2 k.k. stanowi, iż w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w czasie popełnienia którego znajdowała się ona w stanie nietrzeźwości, Sąd obligatoryjnie orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju na okres nie krótszy niż 3 lata. Wobec powyższego zastosować należało ustawę obowiązującą w chwili popełnienia przez oskarżonego przestępstwa z art.
jako względniejszą, albowiem dopuszczała możliwość orzeczenia powyższego środka karnego w wymiarze od roku do lat 10 (art. 43 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 marca 2015 roku). Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat, jako korespondujący ze stopniem społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i nieprzekraczający stopnia jego winy. Sąd miał tu na względzie wcześniejszą niekaralność oskarżonego, jego przyznanie się do winy, złożenie wyjaśnień oraz jego postawę w związku z popełnionym przestępstwem – wyrażenie skruchy i żalu. Jednocześnie Sąd miał na uwadze wartość alkoholu, jaka została ujawniona w organizmie oskarżonego po jego zatrzymaniu. Przy ustalaniu długości okresu obowiązywania zakazu, Sąd miał na względzie również motywy działania oskarżonego – żart, wybryk, chęć zademonstrowania koleżance swojego pojazdu. Sąd wziął pod uwagę, iż do zdarzenia doszło co prawda w godzinach nocnych, lecz w centrum miasta, w miejscu, gdzie zlokalizowane były liczne kluby. Sąd miał na względzie, iż oskarżony nie jechał sam, lecz z koleżanką. W ocenie Sądu, dwuletni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych uświadomi oskarżonemu konsekwencje podjętej decyzji o prowadzeniu motoroweru w stanie nietrzeźwości, którą stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Środek ten wzmocni prewencyjne i zapobiegawcze oddziaływanie orzeczonej kary, wspierając realizację jej celów. Na podstawie art. 63 § 2 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 29 kwietnia 2014 roku do dnia 30 czerwca 2015 roku. Na podstawie art. 627 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 zł tytułem poniesionych wydatków w postaci: ryczałtu za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym (20 zł), ryczałtu za doręczenia w postępowaniu sądowym (20 zł) oraz karty karnej (30 zł), a także 240 zł tytułem opłaty, obliczonej na podstawie art. 3 ust. 1 Ustawy dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.1983.49.223 j.t.). Zdaniem Sądu, mając na względzie sytuację majątkową i rodzinną oskarżonego, jego możliwości zarobkowe, dochody, uiszczenie kosztów sądowych nie będzie dla niego samego ani dla jego rodziny zbyt uciążliwe. Oskarżony pracuje, zarabiając około 4.000,00 złotych miesięcznie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.