244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, I. uznaje oskarżonego L. W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. czynu z art.
z art. 244 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 244 kk w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 58 § 3 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności z jednoczesnym obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wskazanej przez Burmistrza Miasta O., w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w skali miesiąca, II. na podstawie art. 42 § 2 kk orzeka środek karny w postaci zakazu prowadzenia rowerów w ruchu lądowym na okres 4 (czterech) lat, III. na podstawie art. 36 § 2 kk w zw. z art. 72 § 1 pkt 6 kk zobowiązuje oskarżonego L. W. do poddania się leczeniu odwykowemu w warunkach ambulatoryjnych, IV. na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ustęp 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie i nie wymierza mu opłaty. UZASADNIENIE W dniu 10 lipca 2012 r. L. W. wypił nieustaloną ilość alkoholu, a następnie wsiadł na rower. Na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) w O. został zauważony przez funkcjonariuszy policji Z. S. i W. W.
zgodnie, z którym, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego prowadzi na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania inny pojazd niż określony w § 1 podlega karze przewidzianej w tym przepisie. W świetle art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy: 1) zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub 2) zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Tymczasem stwierdzony u oskarżonego stan, tę minimalną wartość przewyższał. Zważywszy zaś, że oskarżony prowadził rower, a zatem pojazd do którego odnosi art. 178 a § 2 k.k. w ruchu lądowym to stwierdzić trzeba, że od strony przedmiotowej wypełnił ustawowe znamiona opisanego w tym przepisie przestępstwa. Jest także niewątpliwym, że znamiona czynu opisanego w art. 244 k.k. również zostały jego zachowaniem spełnione. Wiedział, iż między innymi wyrokiem z 24.02.2012 r. (II K 70/12) orzeczono względem niego zakaz prowadzenia rowerów w ruchu lądowym na okres lat 5, a mimo to zdecydował się prowadzić rower. Tym samym dopuścił się czynu z art. 244 k.k. z zamiarem bezpośrednim. Analizując zachowanie oskarżonego z kolei od strony podmiotowej zauważyć wypada, iż spożywając alkohol – a to wynika z opinii biegłych - musiał zdawać sobie sprawę z tego, że nie powinien jeździć rowerem. Mimo to dopuścił się takiego zachowania, umyślnie naruszając zasadę ruchu drogowego, tj. zasadę trzeźwości. W tym stanie rzeczy nie można mieć wątpliwości, że również od strony podmiotowej oskarżony zachowaniem swoim wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa z art.
Jako osoba co do której biegli stwierdzili, iż nie zachodzą okoliczności o jakich mowa w art. 31 k.k. był zdolny do ponoszenia winy w sprawie. Rozważając przez pryzmat dyrektyw z art. 53 k.k. kwestię wymiaru kary Sąd Rejonowy orzekł karę za przypisane oskarżonemu przestępstwo według swego uznania w granicach określonych ustawą, biorąc pod uwagę cele prewencji indywidualnej i generalnej, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu. Tak orzeczona kara jest słuszna i sprawiedliwa stanowiąc równocześnie stosowne zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Uznając oskarżonego za winnego przestępstwa z art.
i art. 244 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę – przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. i reguły art. 11 § 3 k.k. - która jest adekwatna do okoliczności zdarzenia i warunków osobistych sprawcy, a więc karę ograniczenia w wymiarze 6 miesięcy z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy w wymiarze 30 godzin w skali miesiąca. Wymierzają kare w powyższym kształcie, Sąd uwzględnił jako okoliczność łagodzącą fakt, iż oskarżony choć poruszał się droga publiczną, to jednak o mniejszym natężeniu ruchu. Na wymiar kary nie obojętne pozostało także to, że stwierdzony u L. W. stan nietrzeźwości był w fazie redukcji, a on sam jest osoba uzależnioną od alkoholu, z organicznym zaburzeniem osobowości i uszkodzeniem (...). Natomiast jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego, choć co podkreślić należy, za czyny o niewielkim stopniu społecznej szkodliwości, gdzie orzekano wobec oskarżonego kary o charakterze wolnościowym. Stopień społecznej szkodliwości czynu, Sąd określił na poziomie średnim. Zdecydowało o tym fakt, że z jednej stron czyn jego naruszał podstawową regułę obowiązującą w ruchu drogowym, a więc obowiązek zachowania trzeźwości przez kierujących rowerem, z drugie jego zachowanie nie stwarzało niebezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu. Odnosząc się po wtóry do wymiaru kary Sąd podkreślić musi, że kara w tym kształcie stanowi realną dolegliwość dla oskarżonego, bowiem będzie on musiał wykonać zleconą mu pracę. Jakkolwiek Sąd rozważał możliwość orzeczenia kary innego rodzaju, lecz z uwagi na okoliczności zdarzenia, o których wyżej - kara pozbawienia wolności i to w formie bezwzględnej jak żądał prokurator byłaby karą zbyt surową. W tym stanie rzecz w ocenie Sądu, jedynie ograniczenia wolności stanowi adekwatną odpłatę za popełnione przestępstwo i spełni swe cele zarówno w zakresie prewencji indywidualnej jak i generalnej. Należy jednocześnie zauważyć, że Sąd wymierzają karę w tym kształcie zobowiązał oskarżonego (za jego zgoda) do poddania się leczeniu odwykowemu. Ten wymierzony środek probacyjny z pewnością spowoduje, iż oskarżony nie popełni w przyszłości podobnego przestępstwa. Mając na względzie wskazane powyżej okoliczności łagodzące jak i obciążające, Sąd na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł zakaz prowadzenia rowerów na okres 4 lat uznając, iż jest to zakaz dostatecznie dotkliwy, który spełni w odpowiednim stopniu swoją rolę. W oparciu o przepisy powołane w pkt VI części dyspozytywnej wyroku, Sąd zwolnił utrzymującego się jedynie z niewielkiej renty oskarżonego od konieczności ponoszenia kosztów postępowania w sprawie i nie wymierzył mu opłaty.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.