Zgodnie z art.
k.c.: postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne); § 2: jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Należy zwrócić uwagę, że monit - wezwanie dłużnika do zapłaty jest to czynność wierzyciela mieszcząca się w ramach działalności polegającej na udzielaniu kredytów i pożyczek (co jest w dużym fragmentem działalności bankowej), a tym samym jego koszt to koszt prowadzonej przez banki działalności. Nawet jeśli przyjąć, że kredytobiorca może być obciążony pewnymi dodatkowymi kosztami związanymi z udzieleniem czy spłatą kredytu, to winny to być koszty odpowiadające rzeczywistym i usprawiedliwionym wydatkom. Natomiast nie ulega wątpliwości, że przyjęte w regulaminie powyższe wysokości opłat - 35 zł i 25 zł rażąco odbiegają od rzeczywistych kosztów związanych z połączeniem telefonicznym czy wysłaniem listu, jakie ponosił powodowy Bank w celu upomnienia pozwanej, pomijając przy tym adekwatność częstotliwości dokonywania monitów do wysokości zadłużenia (koszt monitów naliczony przez Bank to 1390 zł przy limicie kredytowym 1700 zł). Oznacza to, że powodowy Bank nałożył na pozwaną - konsumenta obowiązek poniesienia rażąco wygórowanych kosztów, co powodowało uszczuplenie finansowe po stronie konsumenta (w niniejszym wypadku stanowiące wręcz większość zadłużenia pozwanej), jak też nieuzasadnione przysporzenie po stronie Banku. Natomiast obciążanie konsumenta nieproporcjonalnie wysokimi kosztami, których faktycznie nie wygenerował niewątpliwie narusza jego interes i to rażąco, a czynienie sobie przez Bank dodatkowego źródła dochodu z faktu, że dłużnik nie realizuje w pełni swoich obowiązków świadczy o nadużywaniu wobec dłużnika - konsumenta posiadanej przewagi ekonomicznej i narusza dobre obyczaje. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki z art.
do uznania przedmiotowych postanowień za niedozwolone, co skutkuje tym, że postanowienia te (uprawniające powoda do pobrania opłat 25 i 35 zł za monity) były prawnie nieskuteczne i nie wiązały stron. Dlatego też pozwana nie miała obowiązku ich uiszczania. Kwota dochodzona pozwem jest rezultatem kolejnych transakcji i naliczeń począwszy od lutego 2009 roku do grudnia 2012 roku. Jak wynika z przedstawiających je wyciągów z rachunku karty kredytowej (k.44-90) powodowy Bank naliczył opłaty za 19 monitów telefonicznych (19 x 35 zł =665 zł) i 29 monitów listownych (29x25 zł + 725 zł), łącznie w wysokości 1390 zł (665+725). Z uwagi na powyższe rozważania kwota ta nie była należna i dlatego też podlegała odliczeniu od dochodzonego zadłużenia pozwanej - 2055 zł 22 gr, co prowadzi do wniosku, że pozostała o zapłaty kwota należna powodowi to 665 zł 22 gr (2055,22-1390). Dlatego też na mocy art. 386 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok obniżając zasądzoną kwotę do kwoty 665 zł 22 gr (z umownymi odsetkami), oddalając powództwo w pozostałym zakresie, zaś na mocy art. 385 k.p.c. oddalając apelację w pozostałej części. Konsekwencją zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia jest zmiana rozstrzygnięcia co do kosztów procesu. Z uwagi na to, że powództwo zostało uwzględnione w części – w 32 %, to zachodziła podstawa do zastosowania zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów z art. 100 k.p.c. i obciążenia pozwanej kwotą 201 zł 85 gr stanowiącą 32 % kosztów poniesionych przez powoda w pierwszej instancji (630, 78 zł), o czym orzeczono w punkcie I.b wyroku. Z uwagi na to, że apelacja została uwzględniona w części – w 68 % (1390 zł to ok. 68 % z 2055, 22 zł), zaś w 32 % oddalona, to także koszty postępowania za drugą instancję podlegały stosunkowemu rozdzieleniu (art. 100 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.) i obciążały powoda w 68 %, zaś pozwaną w 32 %. Koszty w drugiej instancji zostały poniesione wyłącznie przez powoda w kwocie 300 zł (wynagrodzenie pełnomocnika), wobec czego Sąd Okręgowy zasądził od pozwanej H. W. na rzecz powoda Banku (...) Spółki Akcyjnej w W. kwotę 98 zł stanowiącą 32 % poniesionych przez niego kosztów. Na mocy art.113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy obciążył powoda kwotą 68 zł stanowiąca 68 % nieuiszczonej przez pozwaną opłaty od apelacji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.