I ACz 899/15

Sygn. akt I ACz 899/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 września 2015 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w Wydziale I Cywilnym w składzie następującym: Przewodniczący SSA Piotr Wójtowicz (spr.) Sędziowie: SA Lucyna Świderska-Pilis SA Anna Bohdziewicz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. w Katowicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa W. W. przeciwko „Kościołowi (...)” o wykonanie zapisu na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt I C 70/12, p o s t a n a w i a oddalić zażalenie. SSA Anna Bohdziewicz SSA Piotr Wójtowicz SSA Lucyna Świderska-Pilis UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy na podstawie art. 370 k.p.c. odrzucił apelację powoda od wydanego w dniu 22 maja 2015 r. wyroku z tym uzasadnieniem, że brak jest w tym wyroku substratu zaskarżenia, w związku z czym skierowana przeciwko orzeczeniu nie istniejącemu apelacja jest niedopuszczalna. W zażaleniu na opisane wyżej postanowienie powód podniósł, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 370 k.p.c., treść zapisu, z którego wywodził swoje roszczenie była bowiem niejasna i wymagała interpretacji sądowej, w związku z czym oparty na tej interpretacji wyrok nie wymagał częściowego oddalenia powództwa. W oparciu o taką argumentację wniósł o uchylenie postanowienia i „o przyjęcie apelacji do rozpoznania”. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zwrócić w pierwszym rzędzie przyjdzie uwagę na niewłaściwe sformułowanie wniosku zażaleniowego, który zawiera także żądanie orzeczenia o przyjęciu apelacji do rozpoznania, ta kwestia bowiem nie jest przedmiotem rozstrzygania, a może być jedynie efektem ewentualnego uwzględnienia zażalenia i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Rzecz w ty jednak, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia istnienia substratu zaskarżenia nie jest zależna od tego, czy sformułowanie wyroku odpowiada oczekiwaniom strony, ale czy w wyroku tym zawarte jest rozstrzygnięcie dla niej niekorzystne, które może być w drodze środka odwoławczego wzruszone. W sprawie niniejszej powód domagał się, w wykonaniu zapisu testamentowego rozumianego przezeń jako obejmującego całą wskazaną w testamencie nieruchomość, przeniesienia na jego rzecz własności nieruchomości zapisanej w prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla K. księdze wieczystej (...), obejmującej działkę gruntu oznaczoną numerem (...) o powierzchni 0,32 ha, Sąd Okręgowy tymczasem żądanie to uwzględnił tylko częściowo, zobowiązując pozwany Kościół do przeniesienia na jego rzecz własności wydzielonej części tej nieruchomości o powierzchni 0,435 ha. Rozstrzygnięcie to nie narusza interesu powoda, prowadzi bowiem do uwzględnienia w zakresie nim objętym jego roszczenia. Nie obejmuje ono natomiast żądania dalej idącego, o którym Sąd Okręgowy w ogóle nie orzekł: ani przez jego uwzględnienie, ani przez jego oddalenie. Trafnie w tej sytuacji wskazał Sąd Okręgowy, że jego polegające na nieobjęciu wyrokiem całego żądania uchybienie możliwe było do usunięcia jedynie w drodze uzupełnienia wyroku (żądania takiego fachowy pełnomocnik powoda w określonym w art. 351§1 k.p.c. terminie nie złożył), nie zaś w drodze zaskarżenia orzeczenia, które nie istnieje. Odmienny, prezentowany w zażaleniu pogląd jest – w świetle normy art. 351§1 k.p.c. i w świetle rządzącej polskim procesem cywilnym zasady orzekania o całości żądania – nie do zaakceptowania. Skoro w sprawie niniejszej Sąd Okręgowy nie orzekł (ani pozytywnie, ani negatywnie) o żądaniu przeniesienia na powoda pozostałej części nieruchomości (...), nie może powód w drodze apelacji od orzeczenia nie istniejącego domagać się modyfikacji orzeczenia jego żądanie (częściowo) uwzględniającego, prowadziłoby to bowiem do obejścia przepisów o uzupełnieniu wyroku. Apelację jego słusznie zatem Sąd Okręgowy uznał za niedopuszczalną, w konsekwencji czego na podstawie art. 370 k.p.c. ją odrzucił. Z powyższych względów na podstawie art. 397§2 k.p.c. w związku z art. art. 385 k.p.c. Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji. SSA Anna Bohdziewicz SSA Piotr Wójtowicz SSA Lucyna Świderska-Pilis