Powód wskazał, że posiadał zgodę inwestora na zawarcie umowy o roboty budowlane z głównym wykonawcą . Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa zarzucając, że:
kc "zawierający umowę z podwykonawcą oraz inwestor i wykonawca ponoszą solidarną odpowiedzialność za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez podwykonawcę". Ochroną przewidzianą w powyższym przepisie objęci są zatem tylko podwykonawcy, z którymi zawarto umowę o roboty budowlane . Umowa z dnia 02 września 2010 roku zawarta między powodem a generalnym wykonawcą firmą (...) sp. z o.o. w ocenie Sądu i wbrew zarzutom pozwanego była umową o roboty budowlane. Świadczy o tym treść umowy, jej nazwa i oraz zakres robót wykonanych przez powoda. Powód wykonał on samodzielnie zindywidualizowaną konstrukcję stalową na potrzeby obiektu „Hala sportowa” w oparciu o konkretny projekt i konkretną dokumentację projektową przekazana mu przez firmę (...). Nie była to umowa dostawy czy usług, lecz umowa o roboty budowlane, bowiem powód nie dostarczył elementów do budowy obiektu leczy wykonał konstrukcje całościowo i ją też częściowo zamontowała, a czynności te były objęte nadzorem (zapisy w dzienniku budowy). Nadto należy wskazać, że nawet gdyby umowa miedzy powodem a wykonawca nie posiadała wszelkich elementów umowy o roboty budowlane to dyspozycją art.
objęte są nie tylko stricte umowy prawa budowlanego, ale także te, na podstawie których podwykonawcy wykonują elementy danego zamówienia inwestycyjnego, a inwestor odpowiada solidarnie z wykonawca wobec podwykonawcy wtedy gdy rezultat świadczenia podwykonawcy stał się składnikiem obiektu stanowiącego przedmiot świadczenia wykonawcy w ramach umowy o roboty budowlane( por. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17.10.2008 r. sygn. I CSK 106/08, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 14.11.2014 sygn. ACa 1064/14). W świetle powyższych rozważań umowa ta korzysta z ochrony wskazanej z w art.
Powód wykonał tę umowę, wykonał i uczestniczył w montażu stalowej konstrukcji nośnej. Świadczą o tym: - zapisy w dzienniku budowy, - protokół odbioru robót miedzy powodem a H. z 12.01.2011, - pismo H. z 21.01.2011 by powód wystawił fakturę końcową –k. 38, - protokół z czynności inwentaryzacyjnych z 31 maja 2011r, - kosztorys powykonawczy oceniający prace i czynności związane z wykonaniem i montażem konstrukcji stalowej na 696.000 zł, - fakt zapłaty przez pozwaną firmie (...) za wykonanie konstrukcji stalowej, - i pośrednio nakaz zapłaty wydany na rzecz powoda przeciwko H. wskazujący na zasadność roszczeń powoda z tytułu faktury za wykonaną konstrukcje, a tym samym na wykonanie konstrukcji. Powód wykonał konstrukcję bez wad (opinia biegłego) i była ona zdatna do użytku przez pozwanego i została przez niego wykorzystana przy dalszych pracach budowlanych wykonywanych przez nowego wykonawcę. Skoro stalowa konstrukcja nośna została prawidłowo wykonana i wyceniona przez samego inwestora na kwotę większa niż wskazana w fakturze powoda z dnia 31.01.2011 roku (k. 140 poz. 8.d.1) to nie można mówić, że umowa między podwykonawcą a wykonawcą była mniej korzystna dla inwestora niż warunki wskazane przy zawieraniu umowy przez pozwaną z H.. Bezzasadny jest również zarzut braku zgody pozwanego na podwykonawcę. Przeczy temu pisemne wyrażenie zgody w dniu 04 października 2010 roku, w którym zindywidualizowano osobę podwykonawcy, a także określono zakres prac objętych umową o podwykonawstwo. Z treści artykułu
i 3 kc wynika, że inwestor może wyrazić zgodę na zawarcie umowy miedzy wykonawcą a podwykonawcą: - w sposób czynny, wprost; - w sposób czynny, dorozumiany; - w sposób bierny. W niniejszej sprawie inwestor Gmina K. wyraził zgodę w sposób czynny wprost. Zarzut, że wykonawca lub podwykonawca nie przedstawił mu umowy jest bezzasadny bowiem obowiązek przedstawienia inwestorowi umowy z podwykonawcą lub projektu z odpowiednią dokumentacją stosuje się wyłącznie na potrzeby domniemania zgody wynikającej z bierności inwestora (wyrok Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2008 roku, sygnatura akt IV CSK 323/08, wyrok Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011 r. sygn. akt III CSK 152/10 wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2010 w sprawie sygn , II CSK 210/10 i inne). Tym samym, wymóg ten nie ma zastosowania dla jakiejkolwiek czynnej formy wyrażenia zgody przez inwestora. Dla odpowiedzialności pozwanego względem podwykonawcy bez znaczenia jest fakt odstąpienia od umowy z wykonawcą. Umowa o podwykonawstwo, choć powiązana z umową zawartą pomiędzy inwestorem a wykonawcą, kreuje odrębny stosunek zobowiązaniowy. Odpowiedzialność inwestora, powstała w następstwie wyrażenia przez niego zgody na zawarcie umowy podwykonawczej, ma charakter dodatkowej gwarancji uzyskania wynagrodzenia przez podwykonawcę. Wynika ona z bezwzględnego przepisu ustawy i dla jej przedmiotu oraz granic pozbawione znaczenia są stosunki wewnętrzne oparte na umowie inwestor - wykonawca. Zatem odstąpienie inwestora od umowy z wykonawcą nie zwalnia inwestora od odpowiedzialności względem podwykonawcy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2012 r., sygn. IV CSK 91/11). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 maja 2002 r. ,sygn. IV CKN 1066/00, ). Nadto należy podkreślić, że Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie III CZP 36/06, wskazał, iż zapłata wykonawcy wynagrodzenia nie wyłącza odpowiedzialności inwestora wobec podwykonawcy na podstawie art. 6471 § 5 k.c. (OSNC 2008/11/121, OSP 2009/6/67, OSP 2009/9/90, Biul. SN 2008/4/8, M.Prawn. 2008/22/1210) i nie może podlegać zniweczeniu wynikający ex lege obowiązek inwestora zapłaty wynagrodzenia na rzecz podwykonawcy, na skutek wygaśnięcia zobowiązania łączącego inwestora i wykonawcę. W istocie inwestor ponoszący odpowiedzialność gwarancyjną względem podwykonawcy z art. 6471 § 5 k.c. może podnosić przeciwko niemu jedynie zarzuty przysługujące mu osobiście względem niego oraz zarzuty wynikające z umowy łączącej wykonawcę z podwykonawcą nie zaś zarzuty wynikające z umowy łączącej go z wykonawcą. (zob. K. Zagrobelny (w:) k.c. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2008 r., s. 1110). Kwota wynikająca z faktury i roszczenie zapłaty tej kwoty jest uzasadnione. Powód nie udowodnił, by wykonana przez powoda konstrukcja miała wady co skutkowałoby obniżeniem wynagrodzenia, niw wykazał również, że należność wskazana w fakturze nie jest uzasadniona. Zarzut pozwanego (pkt. 9 – k. 68), że powód nie przedstawił polisy ubezpieczeniowej zatem roszczenie winno być obniżone o do kwoty 5.118,71 zł jest niezasadny, albowiem powód wykazał, że posiadał polisę ubezpieczeniową i przedstawił ją generalnemu wykonawcy (polisa ubezpieczeniowa –k. 172-173, wyjaśnienia powoda –k.170) Nadto określając w kosztorysie powykonawczym wartość prac i czynności związanych z wykonaniem i montażem konstrukcji stalowej na 696.000 zł powód sam niejako przyznawał, że kwota 511.870,80 zł nie jest kwotą wygórowaną. W zakresie żądania odsetek od w/w kwoty od dnia 31 marca 2011 roku (bo termin zapłaty faktury wynosił 60 dni i upływał 30 marca 2011roku) Sąd uznał, iż mimo, że istnieje solidarność głównego wykonawcy i inwestora w stosunku do podwykonawcy, to wymagalność roszczenia podwykonawcy zależy od wezwania inwestora (pozwanego) do zapłaty i od daty dowiedzenia się o takim żądaniu. Data wymagalności roszczenia Sąd określił na dzień 30 kwietnia 2011 roku. Wcześniej pozwany nie był w zwłoce. Pozwany dowiedział się o fakturze, kwocie i obowiązku zapłaty w dniu 26.04.2011 przy czym w piśmie z dnia 24 kwietnia 2011 roku (dostarczonym pozwanemu 26 kwietnia 2011r) termin wymagalności roszczenia powód określił na dzień 30 kwietnia 2011 roku zatem odsetki nalezą się powodowi od dnia 01 maja 2011. W pozostałym zakresie żądanie odsetek z datą wcześniejszą należy oddalić. Taki pogląd wyraził również Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2015r. V ACa 827/14. Roszczenie powoda należało uwzględnić w zakresie określonym w punkcie 1 wyroku i oddalić jedynie częściowo co do żądania zasądzenia odsetek za okres od 31 marca 2011r. do 30 kwietnia 2011 roku. Podstawą prawną tego rozstrzygnięcia jest art.
art. 647§1,2 i 4 kc i uregulowań umownych wskazanych w umowie z dnia 02 września 2010 roku miedzy powodem a (...) sp. z o.o.. Powód wygrał niniejszą sprawę w przeważającej części (prawie w całości) zatem o kosztach postępowania Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 98 §1 i 3 kpc i § 6 pkt. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W skład tych kosztów wchodzą : - opłata od pozwu 25.594 zł, - wynagrodzenie biegłych 35 zł (biegły S.) i 885,60 zł (biegły M. C.), razem koszty sądowe 26514,60 zł, - wynagrodzenia pełnomocnika powoda 7.200zł i opłata od pełnomocnictwa 17 zł, - wydatki poniesione przez pełnomocnika zgodnie z przedstawionym spisem kosztów w wysokości 2593,96 zł (k.128) co daje kwotę 9810,96 zł. Zgodnie z art. 98 § 3 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez tzw. pełnomocnika profesjonalnego zalicza się m.in. wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata. Wydatkiem jest również podróż pełnomocnika w celu wzięcia udziału w rozprawie i koszty noclegu, jeśli zachodzi jego konieczność. W niniejszej sprawie konieczność noclegu zaistniała z uwagi na wyznaczoną godzinę rozprawy w dniu 08 lipca 2015 roku, zatem wydatek ten oraz koszty dojazdu na rozprawy zgodnie z przedstawionym spisem kosztów przez powoda należało uwzględnić.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.